ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Ἡ Ρωμιοσύνη τοῦ Χαλβᾶ Ἐννέα πόλεις μὲ τὸ ὄνομα Ἀθήνα (Athens) στὶς ΗΠΑ, Τρίπολη στὴν Λι- βύη, Ἰσμὶρ (Σμύρνη) καὶ Πέργαμος στὴν Τουρκία, Ἀριστοτέλης στὰ Σκόπια, Σωκρά- της (πρωθυπουργός) στὴν Πορτογαλία, Περικλῆς στὴν Γαλλία, Ἀλέξανδρος ὡς ὄνο- μα σ’ ὅλα τὰ ἔθνη τῆς Γῆς. Σ’ ὅλο τὸν κόσμο διαβάζεται μὲ λατρεία ὡς δάσκαλος τῆς ἀνθρωπότητας ὁ Ἀριστοτέλης, καὶ ἡ μισὴ Ἀσία θεωρεῖ τὸν Ἀλέξανδρο δικό της. Μᾶς κλέβουν τὰ ὀνόματα! Τρεχᾶτε, νοματαῖοι, οἱ βόρειοι θέλουν νὰ ὀνομάζωνται Μακεδό- νες, χωρὶς νὰ μᾶς ρωτήσουν! Θέλουν πρόγονό τους τὸν Ἀριστοτέλη ἀντὶ τοῦ Σαμουὴλ (τοῦ ἱδρυτῆ τῆς Βουλγαρίας)! Σοβαρὸ θέμα αὐτό. Ἐθνικὴ συμφορά! Κι’ ὁ χαλβᾶς; Κι’ αὐτὸς μακεδονικός! Δὲν μπορῶ νὰ καταλάβω δηλαδή, τί ἀκριβῶς κινδυνεύουμε νὰ χάσουμε, ἂν οἱ Σκοπια- νοὶ ὀνομάζωνται Μακεδόνες καὶ θεωροῦν πρόγονό τους τὸν Ἀριστοτέλη; Τί ἀκριβῶς κινδυνεύει; Καὶ γιατί δὲν ἰσχύει ὁ ἴδιος κίνδυνος γιὰ τὴν Τουρκία ἀπὸ τὴ Νέα Σμύρνη ἢ τὴ Νέα Πέργαμο ἢ τὴ Νέα Ἰωνία ἢ γιὰ τὴν Γαλλία ἀπὸ τὴν Νέα Ὀρλεάνη (στὶς Η.Π.Α.) ἢ γιὰ τὴν Ἀγγλία ἀπὸ τὴ Νέα Ἀγγλία (στὶς ΗΠΑ) ἢ τὴ Νέα Οὐαλία (στὴν Αὐστραλία) ἢ γιὰ τὴν ἴδια τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὴν Τρίπολη τῆς Λιβύης ἢ τὶς Ἀθῆνες τῶν ΗΠΑ; Πάντοτε ἤμουν τῆς γνώμης, πὼς ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ποὺ οἱ ἄνθρωποι δήλωσαν πὼς θέλουν νὰ ὀνομάζωνται Μακεδόνες, ἐμεῖς ἔπρεπε νὰ ὑποστηρίξουμε θερμὰ τὴν ἀπόφασή τους αὐτὴ καὶ ὄχι μόνο νὰ δεχόμασταν τὸ ὄνομα, ἀλλὰ καὶ νὰ ἱδρύαμε ἐκεῖ πανεπιστήμια καὶ σχολές, νὰ στήναμε ἀγάλματα τοῦ Ἀριστοτέλη, τοῦ Φιλίππου, τοῦ Ἀλέξανδρου, νὰ τοὺς δίναμε ἑλληνικὰ διαβατήρια καὶ νὰ ἐγγυώμαστε τὰ σύνορά τους. Ἔτσι ὄχι μόνο δὲν θὰ εἴχαμε πρόβλημα, ἀλλὰ σήμερα θὰ μιλοῦσαν καὶ Ἑλληνικὰ οἱ πε- ρισσότεροι, ὅπως μιλοῦν οἱ γείτονές τους Ἀλβανοὶ καὶ Βούλγαροι. Δυστυχῶς ἀντ’ αὐ- τῶν ἐπιλέξαμε νὰ ἀντιπαρατεθοῦμε ἀμφισβητῶντας ἕνα φιλελληνικώτατο αἴτημα τοῦ Σκοπιανοῦ λαοῦ. Ἀφοῦ οἱ «ἐδαφικὲς διεκδικήσεις» δὲν μποροῦν νὰ ληφθοῦν ὡς σοβαρές, καὶ ἀφοῦ ὁ πληθυσμὸς τῆς Μακεδονίας ὅπως τῆς Ἀλβανίας θὰ μποροῦσε νὰ συμμετέχῃ οὐσιαστι- κὰ καὶ στὴν δική μας ἀρχαία ἱστορικὴ παράδοση καὶ τὴν σύγχρονη ἀνάπτυξη, ποιός εἶναι ὁ λόγος ποὺ κλειστήκαμε στὸ καβούκι μας καὶ σκούζουμε; Γιατί δὲν ἀνοιγόμα- στε, ἀντὶ νὰ αὐτοφυλακιζώμαστε; Ἀντὶ νὰ βαυκαλιζώμαστε ὡς Ρωμιοὶ περὶ καταγωγῆς τοῦ Ἀλέξανδρου, μήπως θὰ ἦταν καλύτερα νὰ αἰσθανθοῦμε Ἕλληνες, δηλ. ἐλεύθεροι καὶ πολιτισμένοι ἄνθρωποι (αὐτὸ σημαίνει ἡ λ. «Ἕλλην» κι ὄχι «κάτοικος τοῦ Ρωμαίικου κράτους») καὶ νὰ κοιτάξουμε τὸ κοινὸ καλὸ ὅλων; Κλ. [Ἀναλυτικώτερα γιὰ τὸ θέμα δεῖτε: «Ἡ “προδοτική” θέση τοῦ «Δαυλοῦ» γιὰ τὰ Σκόπια τὸ 1992-93», http://www.davlos.gr/skopia.php ἢ «Ἡ Ρωμιοσύνη καὶ τὰ Σκό- πια», «Δ», τ. 275.] Δουλεία καὶ ἔρωτας Μέσα στὴ γενικευμένη ἐθνικὴ παρδαλοσύνη δὲν λείπουν καὶ οἱ ἐμψυχωτὲς τοῦ ἐθνι- κοῦ φρονήματος (διάφορα περιοδικὰ «lifestyle», «ἀνδρικά» κ.λπ.), ποὺ ἔχουν ἀναλάβει νὰ πείσουν τοὺς νεόπτωχους καὶ καρπαζοεισπράκτορες ρωμιούς, ὅτι εἶναι πρωταθλη- τὲς στόν… ἔρωτα (σὲ ἀντίθεση φυσικὰ μὲ τοὺς «ξενέρωτους» Εὐρωπαίους). Ἐπ’ αὐτοῦ