ΤΑΚΗΣ ΒΑΛΕΡΗΣ Ὃ πλανήτης Εὐτυχία "Ἠταν μιὰ φορὰ κι’ ἕναν καιρὸ ἕνας πλανήτης στὸ στερέωμα, ποὺ τὸν λέγαν Εὐτυ- χία. Βρισκότανε κάπου ἐκεῖ ἀνάμεσα στὸν ἥλιο καὶ τὸ σκοτάδι, στὴν ἀλήθεια καὶ στό ψέμα, στὴν ψευδαίσθηση. Τώρα δὲν ὑπάρχει πιά. Μόνο οἱ φῆμες του μᾶς φτάσανε σὰν ταξιδιωτικὲς ἐντυπώσεις, σὰν ἠχητικὰ κύματα ποὺ μιλοῦσαν γι’ αὐτόν. “Ὅπως λένε, τὸν κατοικούσανε λαοὶ χρωµματιστοί, κίτρινοι, κόκκινοι, ἄσπροι, μαῦροι, κάθε καρυ- διᾶς καρύδι. Λαοὶ ἀπαίδευτοι οἱ περισσότεροι, καὶ µόνον ποῦ καὶ ποῦ εὕρισκες καὶ κα- νένα σοφὸ σὲ κάποια γωνιά, παρ᾽ ὅλο ποὺ τέτοιους ἀνθρώπους φροντίζανε νὰ τοὺς ἑ- ξαφανίζουν. Δὲν τοὺς θέλαν ἀναμεταξύ τους. Εἴτε τοὺς κρεμάγανε εἴτε τοὺς καίγανε. Τότε δὲν ὑπῆρχαν ἠλεκτρικὲς καρέκλες. Παρ’ ὅλ᾽ αὐτὰ ζούσανε εὐτυχισμένοι μὲ τὰ ταμποῦ τους καὶ τὶς δεισιδαιμονίες τοὺς. Λάτρευαν τὸν ἥλιο, τὴ βροχή, τὴ φωτιά. Εἴ- χαν κι’ ἕνα βασιλιά, ποὺ τὸν διάλεγαν νᾶναι ὁ πιὸ χεροδύναμος ἀπ᾽ τοὺς ἄλλους, αὐτὴ ἦταν ἡ ἀξιοκρατία τους, ποὺ τοὺς ἔλυνε καὶ τὶς διαφορές τους, ὅσο μποροῦσε καὶ ὅσο. ἤξερε. Λάτρευαν λοιπὸν μαζύ του τοὺς θεούς τους, µέχρι ποὺ γεννήθηκε καὶ κάποιος προικισμένος μὲ µεγάλη πονηριά. Βρῆκε λοιπὸν τρόπο νὰ βολευτῆ, λέγοντας πὼς αὖ- τὸς εἶχε τὸ χάρισμα νὰ ἐπικοινωνῆ μὲ τοὺς θεοὺς καὶ νὰ μεσολαβῆ γιὰ τὰ αἰτήματα τῶν ἀνθρώπων. Καὶ λέγε - λέγε τοὺς ἔπεισε. Μήπως ἀκόμα καὶ στὴν ἐποχή µας δὲν γί- νονται τέτοια; Στὴν ἀρχὴ οἱ ἁπλοὶ ἄνθρωποι τὸν θαυμάζανε. Σιγὰ σιγὰ ὅμως ἄρχισαν νὰ τὸν φοβοῦνται καὶ δὲν τοῦ πήγαιναν ἐνάντια, μὴ καὶ δὲν μεσολαβήσει γιὰ χάρη τους στὸ θεό. Κι’ ἐκεῖνος δὲν ἄργησε νὰ συνειδητοποιήση τὴ δύναμή του καὶ νὰ ἐπιβάλη τὴ γνώμη του παντοῦ. Οἱ διαμαρτυρίες στοὺς ἁπλοὺς ὑπηκόους, ὅπως γίνεται πάντα, γίνονταν χαμηλό- φωνα καὶ ἀναμεταξύ τους. Ὅμως ἕνας βασιλιᾶς κάποια μέρα δὲν ἄντεξε, ἦταν, βλέ- πετε, καὶ μορφωμένος, τοῦ τἄψαλε ἀπ᾿ τὴν καλὴ ποὺ λένε. ΄Αρχισε τότε καὶ ὁ αὐτο- χρισθεὶς ἀντιπρόσωπος τοῦ θεοῦ νὰ κατηγορῆ τὸ βασιλιά, ὅτι δῆθεν αὐτὸς ἦταν ἡ αἰτία ὅλων τῶν δεινῶν καὶ τῆς δυστυχίας τῶν ἀνθρώπων, καλλιέργησε τὸ μῖσος στὶς καρ- διὲς τῶν ὑπηκόων, κι’ αὐτοὶ χωρὶς πολὺ περίσκεψιν κρεµάσανε τὸ βασιλιά. Νόμιζαν ὅτι ἔτσι θὰ εὐτυχήσουν. “Ὅμως πολὺ γρήγορα διαπιστώσανε πὼς χρεια- ζότανε κάποιος ποὺ νὰ τοὺς λύνει τὶς διαφορές, κι’ ἐπειδὴ πολλοὶ ἤταν ἐκεῖνοι ποὺ θᾶ- θελαν νὰ παίξουν αὐτὸ τὸ ρόλο, ἡ διαλογὴ ἦταν δύσκολη. Τσακώνονταν ποιὸς θὰ πά- ρη τὴ θέση, μέχρι ποὺ ἀποφασίστηκε νὰ μὴν εἶναι ἕνας ἀλλὰ πολλοί. Διαλέξανε λοιπὸν μερικούς, ὄχι βέβαια τοὺς καλύτερους, καὶ συνέχισαν νὰ ζοῦν ὑποφερτά. Μὰ ὁ ἀντι- πρόσωπος τοῦ θεοῦ δὲν ξέχναγε τὸ ρόλο του. Ὅλο καὶ μπερδευότανε στὰ πόδια τους μὲ τοῦτο ἤ μ᾽ ἐκεῖνο, µέχρι ποὺ ὅλοι ἀγανάκτησαν καὶ τὸν ἔβαλαν στὴν μπάντα μαζὺ μὲ τὸν θεό του. Ἔπαψαν λοιπὸν νὰ πιστεύουν σὲ τιμωρίες καὶ κολάσεις, ὅμως ἡ ἀπι- στία τους τώρα τοὺς ὁδηγοῦσε στὴν ἀμφιβολία καὶ ἄρχισαν νὰ ἀλληλούὐποβλέπονται. Κατηγορούσανε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον κι’ ἦταν πάντα προβληματισμένοι. Θὰ συνεχιζότανε ἔτσι ἡ ζωή, ἄν ὁ παραγκωνισθεὶς ἀντιπρόσωπος τοῦ θεοῦ καθό- τανε στ᾽ αὐγά του. ᾿Αλλὰ αὐτὸς δὲν τὄχε σκοπό. Εἶδε ὅτι ἔχασε τὴ δύναμή του, ἡ ὁ- ποία εἶχε περάσει στοὺς προύχοντες, ἄλλαξε πρόσωπο κι’ ἀνακατεύτηκε μαζύ τους. Πάντα ὑπάρχουν προύχοντες σ᾽ ὅλες τὶς κοινωνίες. Μπῆκε στὴ συνέχεια στὴ διοίκηση καὶ μὲ τὴν πονηριά του κατάφερε ὁ ἕνας προύχοντας νὰ μισῆ τὸν ἄλλον καὶ µόνο αὖ- τὸς νὰ ἔχη τὴν ἐμπιστοσύνη τους. Τὸν τρόπο τὸν ἤξερε καλὰ ἀπὸ παππάς. Ἐκεῖνο ὅ- µως ποὺ σκέφτηκε ἦταν, πὼς τοῦ χρειαζόταν πάλι κάποιος θεός, διαφορετικὸς ἀπὸ τὸν προηγούμενο, κι’ ἔτσι ἔφτιαξε ἕνα κόμμα πολιτικὸ καὶ τ᾽ ὀνόμασε θεό, γιὰ νἄχουνε οἱ ἄνθρωποι κάποιο νὰ ὑπακούουν καὶ νὰ προσκυνᾶνε. Τοῦτος ὁ θεὸς εἶχε τὸ χάρισμα νὰ μὴ λέη ἀπὸ πρὶν τὶς βουλές του, ἀλλὰ ἀνάλογα μὲ τ᾽ ἀποτελέσματα κάθε πράξης νὰ δικαιώνη ἤ νὰ τιμωρῆ τοὺς παραβάτες. Τώρα οἱ ἄνθρωποι φοβόντουσαν περισσότερο