Η ΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ Φ. ΑΡΓΥΡΙΑΔΗΣ, Ἡ γραπτή µας γλῶσσα καὶ οἱ δολιο- φθορεῖς της Ἢ ἐργασία αὐτὴ τοῦ Φ. ᾽Αργυριάδη εἶναι ἀξιόλογη, διότι πέρα ἀπὸ τὶς ἀποκαλύψεις ποὺ κάνει, γιὰ µερίδα ἀπὸ τοὺς κατὰ καιροὺς καὶ µέχρι σήµερα διῶκτες τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, τοποθετεῖ ὀρθότατα τὸ κατ᾽ ἐξοχὴν τρωτὸ σημεῖο, τὴν «ἀχίλλειο πτέρνα» τοῦ «γλωσσικοῦ θέματος». Γράφει; «Ἢ γλῶσσα ποὺ μιλοῦμε δὲν διέτρεξε κανένα κίνδυνο --- οὔτε διατρέχει σήµερα --- ἀπὸ τὶς ἐπιδράσεις καὶ προσμίξεις ξένων λέξεων σὰν συνέπεια ἔε- νικῶν κατοχῶν (λατινοκρατία, τουρκοκρατία, ἀμερικανοκρατία κ.λ.π.)()), γιατὶ ἔχει τὴν δύ- ναµη ἤ νὰ τὶς ἀφομοιώνει ἢ νὰ τὶς ἀπορρίπτει. ᾿Αντίθετα... οἱ διάφορες ἐπεμβάσεις καὶ ἆλ- λοιώσεις τοῦ γραπτοῦ λόγου (µονοτονικό, φωνητική γραφή) δὲν μποροῦν νὰ θεωρηθοῦν «πρόοδος», ἀλλά, ἀντίθετα, εἶναι πνευματικὴ ὀπισθοδρόμηση, γιατὶ πρῶτα ἀπομακρύνουν τὴν γλώσσα ἀπὸ τὴν ἐτυμολογικὴ καὶ ἐννοτολογική της προέλευση καὶ ὕστερα προκαλοῦν μιὰ πνευματικὴ πενία ὑποβιβάζοντάς την σ᾽ ἕνα χρηστικὸ καὶ µόνο ἐργαλεῖο». Ἡ ἀπομάκρυνση τῆς γλώσσας ἀπὸ τὴν ἐτυμολογικὴ καὶ ἐννοιολογικὴ της προέλευ- ση πράγματι εἶναι τὸ οὐσιαστικώτερο πλῆγμα εἰς βάρος τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ λόγου. Θὰ σταθῶ ἐδῶ. Τὶ σημαίνει ὅμως ἀρχαία ἑλληνικὴ γλῶσσα; Τὶ σημασία θὰ εἶχε γιὰ τὴν σύγχρονη δια- στημικὴ ἐποχὴ ὁ πανάρχαιος καὶ κλασσικὸς ἑλληνικὸς λόγος; Ἐὰν στὰ ἐρωτήματα αὐτὰ δὲν δοθοῦν ἀπαντήσεις ἱκανοποιητικές, κάθε ἀντιπαράθεση στὸ ὑβριστικὸ ἔργο «τῶν ὀργανωμένων» γι’ αὐτὸ τὸ σκοπό, δηλαδὴ τὴν ματαίωση τῆς νέας προσφορᾶς τοῦ ἑλληνί- - κοῦ λόγου στὸν πόλεμο ἐναντίον τῶν νέων Τιτάνων τῆς ἐξουσίας, θὰ ἔπεφτε στὸ κενό! « Ἕναντι ἑνὸς κόσμου ποὺ ἀποκαλεῖται «τοῦ πνεύματος» καὶ ποὺ κατ᾽ οὐσίαν εἶναι κόσμος -- ὅπως ὁ Μ. Χάιντεγκερ ἔλεγε --- μιᾶς καλλιεργημένης χρησμοθηρικῆς ἐξυπνάδας καὶ σὰν τέτοιος ἔχει καταλήξει νὰ εἶναι τὸ διακοσμητικὸ στολίδι ἑνὸς μηχανισμοῦ, ὅπου ἀνάμε- σα σὲ πολλὰ ἄλλα λαμβάνεται καὶ αὐτὸς ὑπ᾽ ὄψη, ἐκτίθεται στὴν κοινὴ θέα καὶ χρησιμεύει σὰν ἀπόδειξη οἱ ἐξουσιαστὲς δὲν ἀρνοῦνται τὴν πνευματικὴ καλλιέργεια καὶ δὲν ἐπιθυμοῦν τὸν βαρβαρισμόν», οἱ -ισμοὶ καὶ τὰ δόγματα, πρέπει νὰ τὸ καταλάβουμε, δὲν χτυπιοῦνται μὲ ἄλλους - ισμοὺς καὶ δογματισμούς. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ξεκαθαρίσουμε πρῶτα ἐμεῖς τὶς θέσεις µας. “Αν αὐτὸ δὲν τὸ κατορθώσουμε, θὰ παίζουμε συνεχῶς τὸ παιχνίδι τους. ᾿Απὸ ἐδῶ πρέπει νὰ ξεκινήσουμε. 'Ο ἀγώνας ἐναντίον τῶν ὑπονομευτῶν τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ λόγου, ποὺ παρουσιάζονται στὸ εὐρὺ κοινὸ ἀλλὰ καὶ στὸ χῶρο τῆς ἐπιστήμης ὡς βαρύ- γδουποι σοφοὶ καὶ προοδευτικοὶ ποὺ κόπτονται, ὡς ἐκ τούτου, γιὰ τὴ μόρφωση τῶν ἑλλή- νων καὶ τὴν εὐτυχία τους, διὰ τῆς καταργήσεως τῶν τόνων, τῆς προσθήκης νέων φθόγγων καὶ τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ἀλφαβήτου μὲ τὸ λατινικό, πρέπει νὰ τὸ κατανοήσουμε, εἶναι ἄνι- σος! Τὸ μὲν εὐρὺ κοινὸ δίκαια μπορεῖ νὰ τὸν ἐκλάβει σὰν διαμάχη μεταξὺ λογίων. Οἱ δὲ μὲ τὶς ἐπιστῆμες, ἀσχολούμενοι, σὰν ἐπιστημονικὲς ἀντιθέσεις, ὅπου ὁ «προοδευτισμός» συγκρούεται μὲ τὴν συντήρηση! Ἔτσι τὸ θέμα παίρνει πολιτικὴ χροιὰ καὶ ἐξαφανίζεται κάτω ἀπὸ τὴν φλυαρία ποὺ ἔχει δῆθεν μορφὴ ἐπιστημονική. «᾿Απ᾽ αὐτὴ τὴν ἐπιστήμη --- ἔ- λεγε ὁ Χάιντεγκερ --- καμμιὰ ἀφύπνιση τοῦ πνεύματος δὲν ξεκινάει. Ἕνα τέτοιο ἄλλωστε (1) Νομίζω, ὅτι ὁ συγγραφέας γράφει «λατινοκρατία» ἀποφεύγοντας νὰ γράψει Ρώμη καὶ Βυζάν- τιο. Γιὰ τὴν «τουρκοκρατία» δὲν ὑπάρχει παρανόηση, ἀλλὰ μὲ τὴν «ἀμερικανοκρατία» τὶ θέλει ἄραγε νὰ δηλώσει, τὴν γλῶσσα, τὴν μουσικὴ ρόκ ἤ τὴν μόδα; Αὐτὰ μπορεῖ νὰ θεωρηθοῦν ξενικὴ κατοχή;