Ï ΕΚΒΑΡΒΑΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΥ [Τὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ ἀποτελεῖ κεφάλαιο τοῦ βιβλίου μου «Ἀναζήτηση», ἔκδοση «Δαυλός» 1981, σ.σ. 205-210 καὶ τὸ ἀναδημοσιεύω ἐδῶ ὕστερα ἀπὸ 27 χρόνια, θεωρῶντας το ὡς καλὸ βοήθημα, γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦν σὲ βάθος οἱ νεώτεροι ἀναγνῶστες μας αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν σήμερα στὸν χῶρο τοῦ ἀθλητισμοῦ. _Δ.Ι.Λ.] Χαρακτηρίζοντας βαρβάρους ὅλους τοὺς μὴ Ἕλληνες –δηλαδὴ τοὺς ἀνθρώ- πους ὅλων τῶν φυλῶν, ἀκόμη καὶ τοὺς φυλετικὰ Ἕλληνες, ποὺ δὲν μετεῖχαν τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ καὶ τῆς ἑλληνικῆς ἀντιλήψεως γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὸν Κόσμο(*) –καὶ ἀποκλείοντας αὐστηρότατα καὶ ἐπὶ ποινῇ θανάτου τὴ συμμετοχή τους στοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες, οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες εἶχαν βαθύτατη ἐπίγνωση ἑνὸς πράγματος, ποὺ μὲ τὴν σύγχρονη ἐκπόρνευση τοῦ Ὀλυμπιακοῦ Πνεύματος ἔχει καταστῆ σαφὲς καὶ αὐτονόητο: Ὅτι, δηλαδή, τὸ ἁγνὸ «Ὀλυμπιακὸ Ἰδεῶ- δες», γέννημα καὶ δημιούργημα τοῦ Ἑλληνικοῦ Πνεύματος, ὅπως καὶ ὅλες οἱ ἄλλες μεγάλες καὶ ὑψηλὲς ἑλληνικὲς ἰδέες, ἀρχὲς καὶ ἀξίες, μόνον ἀνάμεσα στοὺς πνευματικὰ Ἕλληνες μποροῦν νὰ ἐπιζοῦν, νὰ ἀναπτύσσωνται καὶ νὰ γίνωνται πράξη καὶ τρόπος ζωῆς, ἐνῷ, ἀντίθετα, εἶναι πράγματα ξένα καὶ ἀσυμβίβαστα πρὸς τοὺς μὴ ἑλληνικούς, δηλαδὴ τοὺς βαρβαρικοὺς «πολιτισμούς», καὶ δὲν μπο- ροῦν νὰ ὑπάρξουν ἀλώβητα, ἀναλλοίωτα καὶ ἀτόφυα μέσα σ’ αὐτούς. Ἄλλα ἡ ἀδυναμία οἱασδήποτε ἄλλης, πλὴν τῆς ἑλληνικῆς, ἀντιλήψεως γιὰ τὴν ζωὴ καὶ τὸν Κόσμο, νὰ διατήρησῃ ἁγνὴ καὶ νὰ ὑλοποιήσῃ αὐθεντικὰ τὴν ἑλληνικὴ «Ὀλυμπιακὴ Ἰδέα» ἀποδείχθηκε ἤδη στὴν ἀρχαιότητα, ὅταν, μετὰ τὴν κατάκτηση τοῦ Ἑλληνικοῦ Κόσμου ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους, οἱ τελευταῖοι παραβί- ασαν, μὲ τὸ «δίκαιο» τοῦ κατακτητῆ, τὸν Ἱερὸ νόμο τοῦ ἀποκλεισμοῦ τῶν μὴ Ἑλλήνων – βαρβάρων ἀπὸ τοὺς Ἀγῶνες καὶ ἐπέβαλαν τὴν συμμετοχή, γιὰ πρώτη φορά, τῶν ξένων σ’ αὐτούς: ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ πρῶτος Ρωμαῖος ἀθλητὴς μπῆκε στὸ στάδιο τῆς Ὀλυμπίας, ἡ ἁγνότητα, ἡ Ἱερότητα, ὁ ὑψηλόφρων ἰδεαλισμός, ἡ ἀφιλοκέρδεια, ὁ αὐστηρὸς διαχωρισμὸς ἀπὸ τὴν ἐξουσία, τὸ ἀδέκαστο τῶν Ἑλλανοδικῶν, τὸ ὑψηλὸ ἀγωνιστικὸ πνεῦμα καὶ ὅλα τὰ ἄλλα ἔξοχα χαρακτη- ριστικά, ποὺ οἱ θαυμαστοὶ ἐκεῖνοι ἄνθρωποι ποὺ ζοῦσαν στὰ ἑλληνικὰ χώματα εἶχαν προσδώσει καὶ καθιερώσει ἐπὶ χίλια καὶ πλέον χρόνια στὸν ὀλυμπιακὸ θεσμό, πῆγαν περίπατο –καὶ μπῆκαν στὸν ἱερὸ χῶρο τῆς Ἄλτεως ἡ λατινικὴ μα- (*) Ἀπὸ τοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ἀπέκλειαν – ὄχι μόνον σὰν ἀθλητὲς ἄλλα καὶ σὰν θεατές– τοὺς ἄτιμους, τοὺς πόρνους, τοὺς ἀσεβεῖς, τοὺς συκο- φάντες καὶ ἄλλους, ποὺ εἶχαν καταδικασθῆ) γιὰ παρόμοια ἀτιμωτικὰ ἀδικήματα. ‣ ΔΑΥΛΟΣ 313, Μάιος 2008  22145