Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΣΙΜΚΑ ΓΙΑΚΟΜΠΟΒΙΤΣΙ καὶ ΤΣΑΡΛΣ ΠΕΛΛΕΓΚΡΙΝΟ, Ὁ Τάφος τῆς Οἰκογέ- νειας τοῦ Ἰησοῦ Τὸ βιβλίο αὐτὸ παρουσιάζει ἀκλόνητες ἀποδείξεις γιὰ τὸ ἐν λόγῳ θέμα ἀλλὰ καὶ τὶς συνέπειες τῆς ἀνακάλυψης τῶν ὀστῶν τοῦ Ἰησοῦ καὶ τῆς οἰκογενείας του - τὶς ἀντιδρά- σεις-ὕβρεις δηλαδὴ ἀνθρώπων, ποὺ ἀρνοῦνται τὴν ὕπαρξη τῶν εὑρημάτων (τῶν ὀστῶν) καὶ δὲν μπαίνουν στὸν κόπο νὰ μελετήσουν τὰ νέα (καὶ ἀπολύτως τεκμηριωμένα) δεδο- μένα. Ἡ ἰδέα, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἦταν ἕνας ἄνθρωπος, ποὺ ἔζησε, εἶχε οἰκογένεια καὶ πέθανε –δὲν ἀναστήθηκε ἐκ νεκρῶν– τοὺς προκαλεῖ τρόμο, ἀλλὰ καὶ περιάγει σὲ ἀνυποληψία τὸ μήνυμα ἑνὸς ἀνθρώπου, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ θεωρῆται πλέον γυιὸς τοῦ Θεοῦ. Τὰ γεγονότα δὲν ἐπιδέχονται ἀμφισβήτηση. Τὸ 1980 σὲ μία οἰκοδομὴ στὰ προάστια τῆς Ἱερουσαλὴμ μπουλντόζες ἀπεκάλυψαν τάφο, ποὺ περιεῖχε δέκα ὀστεοθῆκες τοῦ πρώ- του αἰῶνα, στὶς ὁποῖες ἀναγραφόταν, ὅτι στὸ ἐσωτερικό τους βρίσκονταν τὰ ὀστᾶ τοῦ Ἰησοῦ, γυιοῦ τοῦ Ἰωσήφ, δύο γυναικῶν μὲ τὸ ὄνομα Μαρία καὶ τοῦ Ἰούδα, γυιοῦ τοῦ Ἰη- σοῦ. Τὰ ὀνόματα αὐτὰ ἦταν κοινὰ ἐκείνη τὴν περίοδο, καὶ ἔτσι δὲν ἔγινε ὁ συσχετισμός, τὸ ὅλο ζήτημα θεωρήθηκε σύμπτωση. Οἱ ὀστεοθῆκες κατεγράφησαν καὶ μετεφέρθησαν σὲ ἀποθήκη φύλαξης τῆς Ἀρχαιολογικῆς Ὑπηρεσίας τοῦ Ἰσραήλ. Ὁ τάφος σφραγίσθη- κε καὶ παρέμεινε στὴν θέση του ὡς μέρος τοῦ κτηριακοῦ συγκροτήματος. Ὁ Σίμκα Γιακομπόβιτσι, βραβευμένος δημοσιογράφος καὶ σκηνοθέτης ντοκυμανταίρ, ἐπανανεκάλυψε τὸν τάφο ἀνέπαφο τὸ 2005. Ἡ ἀναζήτηση τοῦ τάφου, γύρω ἀπὸ τὸν «ΜΗΔΕΙΑ»: Ç ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ Διασχίζοντας τὰ καρποχώραφα τῆς ὄμορφης Κατοχῆς στὸ Δέλτα τοῦ Ἀχελῴου, φθάνομε στὸ βουνὸ τῆς ἀρχαίας πόλης τῶν Οἰνιάδων τῆς Ἀκαρνανίας. Ὁ ἀνηφο- ρικὸς δρόμος ἀνάμεσα στὶς βελανιδιὲς καὶ στὶς ἀσφάκες, στὸ λιτὸ καὶ ἀπέρριτο τοπίο, μᾶς ὁδηγεῖ στὸ Ἀρχαῖο Θέατρο Οἰνιάδων, γιὰ νὰ ἀπολαύσωμε καὶ νὰ διδα- χθοῦμε τὰ αἰώνια μηνύματα τῆς «Μήδειας» τοῦ Εὐριπίδη. (24.8.2008). Ἡ «Μήδεια» τοῦ Εὐριπίδη εἶναι μία ἀριστουργηματικὴ τραγῳδία πραγματικῆς ἀνατομίας τῆς ἀνθρώπινης φύσης, ὅπου διαπλάθονται διαχρονικοὶ ἀνθρώπινοι χαρακτῆρες καὶ ἀναδεικνύονται ἀξίες καὶ κοινωνικὲς συμπεριφορές. Ἡ Μήδεια στὸν Εὐριπίδη δὲν παρουσιάζεται μὲ τὴ μυθικὴ ἀρετὴ τοῦ Ὀρφέα τῶν Ἀργοναυτικῶν: τὴ «γλυκειὰ Μήδεια, ντροπαλὴ παρθένο, ποὺ ἔχει μεγαλοπρεπῆ μορφή» (ἡδ’ ἁπαλὴν Μήδειαν ἀριπρεπὲς εἶδος ἔχουσαν, παρθένον αἰδοίην), (783- 811) καὶ τὴν ὁποία τὰ Ὀρφικὰ ὁλοκληρώνουν μὲ τὴν ἄλλη πλευρὰ τῆς προσωπικό- τητάς της, πώς: «περιεῖχε στὸ στέρνο της καρδιὰ ἄκαμπτη» (Μήδει’ ἐν στέρνοισιν ἀκαμπτέα θυμὸν ἑνῶμα), (986-1014). Ὁ Εὐριπίδης θὰ διαπλάσσῃ μία ἀνθρώπινη, γήινη μορφή, τῆς κατ’ ἐξακολούθηση εἰδεχθοῦς δολοφόνου, ποὺ μὲ δολιότητα στὸ τέλος ἐπιτυγχάνει τὴ διαφυγή της στὴν Ἀθήνα. Ἀναφέρονται στὴν τραγῳδία ἕξι ἀποτρόπαιες δολοφονίες της. Ἡ πρώτη ‣ ΔΑΥΛΟΣ 318, Νοέμβριος 2008  22663