ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ ᾿Ανάδελφοι, ναί, ἀλλὰ ὡς πρὸς τί; Σήµερα ὅλοι τὸ ἐπαναλαμβάνουμε, ὅτι οἱ λαοὶ ἔχουν χωριστεῖ σὲ δυὸ τεράστιὲς ἀντίπαλες παρατάξεις. Αὐτὲς καθορίζονται ἀπὸ κοινωνικο-πολιτικὰ συστήµατα «ἑλαστικῶν» καὶ «σκληρῶν» δογμάτων. Τὰ «ἑλαστικὰ» ἐπιτρέπουν τὴν ὕπαρξη, ἐντὸς τοῦ πολιτικοινωνικοῦ τους χώρου, καὶ τὴν δράση τῶν ἐγκαθέτων ἢ συμπαθούντων τὰ «σκληρὰ» δόγματα. ᾿Αντίθετα, ἐκεῖ ὅπου τὰ «σκληρὰ» δόγματα (᾿Ανατολικὸ Μπλόκ) ἐπικρατοῦν, ἀπαγορεύουν τὴν ὑπαρξζη ἀλλὰ καὶ τὴν ἁπλῆ διακίνηση ἀντιθέτως κινουμένων ἰδεῶν. Ἡ ἀσταθέστατη ἰσορροπία τρόμου ποὺ κυριαρχεῖ στὶς ἀναμεταξύ τους σχέσεις διακόπτεται συνεχῶς ἀπὸ µικροπολέμους, ποὺ τοὺς ὑποκινοῦν οἱ μεγάλοι ἀντίπαλοι, μὲ σκοπὸ τὶς καταλήψεις προωθηµένων στρατηγικῶν θέσεων. Αὐτοὶ οἱ µικροπόλεμοι ἴσως προλογίζουν τὴν ἐπερχομένη µεγάλη καταστροφή, ἀλλὰ καὶ ἐὰν αὐτὸ δὲν συμβαίνει, δὲν κάνουν τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ ὑψώνουν μεγαλύτερα τείχη στὸ λεγόμενο «πολιτικὸ ἀδιέζοδο». Θὰ θέσω τώρα ἐνώπιον ὅλων µας, ἐνταγμένων ἤ ὄχι σὲ πολιτικὰ κόμματα, τὸ ἀκόλουθο θέµα: Δοθέντος ὅτι δὲν ὑπάρχει τρίτο µπλόκ λαῶν ποὺ νὰ διακρίνονται ἀπὸ πολιτικο-κοινωνικὰ συστήµατα ὁδιαφέροντα τῶν δύο προηγουμένων παρατάξεων καὶ δοθέντος ὅτι γεωγραφικῶς βρισκόμαστε σὲ περιοχὴ μεγάλου στρατιωτικοῦ ἐνδιαφέροντος, ποὺ δὲν ἀποκλείει τὴν ἐμπλοκή µας σὲ τοπικὸ ἢ γενικὸ πόλεμο, τί πρέπει νὰ κάνουμε ἢ, ἁπλούστερα, τί δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ κάνουμε ἀπὸ αὐτὸ ποὺ κάνουμε, μεγιστοποιοῦντες διὰ τῶν πράξεών µας τοὺς κινδύνους μιᾶς νέας Ἑλληνικῆς συμφορᾶς. Εἴμαστε πράγματι «ἀνάδελφοι», ὄχι ὅμως τόσο χάριν τῆς φυλετικής μοναδικότητας, ἡ ὁποία στὸ τέλος-τέλος ἔχει παύσει νὰ παίζει τὸν πρωταρχικὸ ρόλο στὴ δηµιουργία τῶν πολεμικῶν µπλόκ, ὅσο λόγω τῆς πνευματικῆς προγονικῆς κληρονομιᾶς, τοῦ Ἑλληνικοῦ κλασσικοῦ λόγου, ποὺ σὰν οἰκουμενικὸς εἶναι ὁ μόνος σὲ θέση νὰ φωτίσει τοὺς λαούς. Νὰ τοὺς ὑποδείξει τὴν λανθασμένη πορεία ποὺ ἀκολουθοῦν στὰ πολιτικο-κοινωνικά τους συστήµατα. Πορεία, ποὺ εἶναι αὐταπόδεικτο, ὅτι δὲν κατόρθωσε νὰ λύσει ἔστω καὶ τὰ ἁπλᾶ προβλήματα ποὺ µαστίζουν τοὺς λαούς. Οἱ ἰσχυρισμοὶ τῶν ἀντιμαχομένων δογματικῶν ὅτι ἀγωνίζονται γιὰ τὴν εὐτυχία τῶν ἀνθρώπων, τὸ γνωρίζουμε ὅλοι, εἶναι ψεῦδος τεράστιο. Ἡ πεῖνα, ἡ ἀρρώστια, ἡ ρύπανση, οἱ πόλεμοι, ἡ βία, οἱ διαστροφὲς κ.ἀ., ὑβριστικὰ γιὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος, ἀπειλοῦν τὴ ζωὴ τοῦ πλανήτη μας. Ὅλοι μας ξέρουμε ὅτι καὶ τὰ ἐσωτερικὰ τῶν πλούσιων καὶ πτωχῶν ἐξουσιαστικῶν συστημάτων εἶναι ἀπὸ πανάθλια ὡς ὑποφερτὰ (στὴ γκάμα τῶν λεγομένων ἀξιῶν). Τὸ συμπέρασμα ποὺ ἔχει βγεῖ ἀπ᾿ ὅλους τοὺς λαοὺς εἶναι ὅτι: κάτι δὲν πάει καλά. Καὶ μακάρι νὰ ήταν μόνο «κάτι». Δυστυχῶς ὅλοι τὸ ξέρουμε, καὶ «ἀλλάζουμε πεζοδρόμιο» ὅταν τὸ συναντᾶμε, ὅτι αὐτὸ τὸ «κάτι» εἶναι τὸ θεμέλιο ὅπου στηρίζεται τὸ σπίτι μας. Ἡ βάση ἡ σάπια, ποὺ ἀπ᾿ αὐτὴν κινδυνεύουμε νὰ καταπλακωθοῦμε, θύματα τῆς παρανοϊκότητας ποὺ μᾶς κυβερνᾶ. Καὶ θὰ ἔλεγα ὅτι καλὰ θὰ εἶναι νὰ συνεχίση νὰ κρατᾶ αὐτὴ ἡ σάπια βάση, γιατί, ὅπως πᾶμε, κάθε αὔριο καὶ χειρότερα. Αὐτὸ δὲν εἶναι ἀπαισιοδοξία, εἶναι ἁπλῶς ἐκτίμηση χρόνου --- καὶ θὰ δοῦμε πιὸ κάτω τὸ γιατί. Μὲ αὐτὰ τὰ δεδομένα θὰ ἔπρεπε νὰ ξεκινᾶν οἱ «μπροστάρηδες» τοῦ λαοῦ τὸ τί «μέλλει γενέσθαι». Τί μέλλει γιὰ μᾶς ποὺ ἔχουμε συμπληγάδες πέτρες νὰ διαβοῦμε καὶ μᾶς περιμένουν ἡ Σκύλλα τῶν ἐδαφικῶν κινδύνων (Μακεδονία -θερμὲς θάλασσες - Αἰγαῖον - Κύπρος κ.ἄ.) καὶ ἡ Χάρυβδις τοῦ δόγματος, γιὰ νὰ μᾶς κατασπαράξουν. Αὐτὰ ἔπρεπε νὰ ἀπασχολοῦν ὅλους τοὺς νοῦν ἔχοντας! Οἱ ἀπαντήσεις ἐπ᾿ αὐτῶν θὰ ἐπέβαλλαν τὴν στάση μας τόσο στὰ βασικὰ ἐσωτερικά μας θέματα ὅσο καὶ στὶς σχέσεις μας μὲ τὰ μπλόκ, τὰ ἐξωτερικά. Καὶ ἐμεῖς τί κάνουμε,