ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
47ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 1985
Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο
- Το άδοξο τέλος του κρατισμού-κοινωνισμού — ΛΑΜΠΡΟΥ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ
Πρωτογενές κείμενο, χωρίς καμία ἐπέμβαση
ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ
Κυδαθηναίων 29, Πλάκα, ᾿Αθήνα (105 58).
Τηλέφωνα: 3223957 ἤ 9823655.
Τὰ γραφεῖα τοῦ Περιοδικοῦ λειτουργοῦν
πρωϊνὲς ὧρες 9.30-13.30, καθημερινά.
διοκτήτης - Ἐκδότης - Διευθυντής:
ΔΗΜΗΤΡΗΣ 1. ΛΑΜΠΡΟΥ͂ - ἧς
᾿Αχιλλέως - Μουσῶν 51, Π. Φάληρο.
Ὑπεύθυνοι Τυπογραφείου:
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΠΑΜΠΑΗΣ:- Π.ΜΠΑΡΜΗΠΗΣ΄᾽
Γερανίου 24, ᾿Αθήνα.
Τιμὴ τεύχ. δρχ. 120 - Ἐτήσια συνδρομή
δρχ. 1.500 - Ὀργανισμῶν δρχ. 3.000 -
Φοιτητῶν δρχ. 500 - Ἐξωτερικοῦ δολ. 50. -
Διαφημίσεις δὲν δημοσιεύονται.
9
Τὰ χειρόγραφα συνεργασιῶν δὲν ἐπιστρέφονται.
. : ὯΝ {
Ἐπιτρέπεταί ἡ ἀναδημοσίευση ἄρθρων ἡ
τοῦ ΔΑΥΛΟΥ ὑπὸ τὸν ὅρον ὅτι θὰ ἀναφέρε-
-ται ρητὰ ἡ πηγή τους. Ἂν
᾿ ἐδ, ΤᾺ
Ὅλες οἱ συνεργασίες, τὰ βιβλία καὶ τὰ
ταχυδρομικὰ ἐμβάσματα στὴ διεύθυν-
ση: Δημήτρη Δάμπρου, Μουσῶν 51.
Παλαιὸ Φάληρο, ᾿Αθήνα (115 62).
ΤΟΜΟΣ Δ᾽ 947 ο ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 1985
Τὸ ἄδοξο τέλος
τοῦ Κρατισμοῦ
- Κοινωνισμοῦ
Ἡ «Ὕβρις» ποὺ ἀντιπροσωπεύει
ἡ παρὰ φύσιν μορφὴ Εξουσίας τοῦ
καιροῦ µας, ἐπέσυρε ἐπὶ τέλους τὴν
ἐπέμβαση τῆς Δίκης. Τὴν «ἐξηῦ-
ρον», κατὰ τὴν ἠρακλείτεια ὁρολο-
γία, τὰ ἐκτελεστικὰ ὄργανα τῆς “Αρ-
µονίας, οἱ Ἐρινύες, καὶ καταλύουν
τὴν αὐθαίρετη τάξη πραγμάτων ποὺ
ἐπέβαλε στὸν κόσµο ποὺ ἐλέγχει.
Τὸ τρικέφαλο τέρας ἘἙξ-ουσία -
Δύναμη - Δόγμα μὲ τὴν ἀκόρεστη δί-
Ψα γιὰ τὴν Ἐπιβολή, ποὺ ἀποκλει-
στικὰ τὸ χαρακτήριζε, βίασε βάρβα-
ρα τὴ ἀλήθεια τὴν πολιτική, οἶκοδο-
µώντας τὸ πολιτικό του κατασκεύα-
σµα πάνω σὲ δογματικὰ ψεύδη. Ἡ
ὑβριστικὴ --- μὲ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ
σημασία τοῦ ὅρου -- κακοποιὸς
ὁράση του στράφηκε εὐθέως ἐναν-
τίον τῆς Φύσεως --- τῆς ἐξωτερικῆς
φύσεως καὶ τῆς ἐσωτερικῆς ἀνθρώ-
πινης φύσεως ---, γιατὶ ἔτσι µόνο θὰ
μποροῦσε νὰ καταργήση ὅ,τι ξένο
πρὸς αὐτό, γιὰ νὰ τὸ ἀναπληρώσῃ
μὲ τὴν δική του παγκυριαρχία.
Προσπάθησε νὰ ἐξουθενώση τὸ
Πρόσωπο, τὸ µόνο πράγματι ὑπαρ-
κτὸ ἐνεργὸ κύτταρο τοῦ ἱστορικοῦ
γίγνεσθαι καὶ νὰ τὸ ἀντικαταστήση
μὲ τὸ ᾽Απρόσωπο -- δηλ. μὲ τὸ Τί-
ποτα τῆς ἐξουσιαστικῆς παράνοιας.
Τὸ Πρόσωπο ὡς δημιουργικὴ µονά-
δα παραγωγῆς παντὸς ἔργου σ᾽ ὅ-
λους τοὺς τομεῖς, στὴν Ἐπιστήμη,
στὸ Πνεῦμα, στὴν Οἰκονομία, στὴν
Πολιτική, καταπολεµήθηκε ἀπηνῶς
ἀπὸ τὰ ἑξουσιαστικὰ ὑποκατάστατά
του. Θεοποιήθηκε στὶς µέρες µας
ὅ,τι παράλογο καὶ νοσηρὸ μπορεῖ νὰ
φαντασθῆ κανείς, παίρνοντας τὴ
μορφὴ καστικοῦ ἤ κοινωνιστικοῦ