ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ ΑΝΤΙ -- ΔΡΑΣΤΗΡΕΣ (ἀνατολικοῦ καὶ δυτικοῦ τύπου) Μαθηματικῶς πλέον θὰ φθάσουμε μὲ Χ (;) πιθανότητες στὸν πυρηνικὸ ὅ- λεθρο. Καὶ δὲν εἶναι καθόλου ἀπαραίτητο, ὅπως ἀποδείχθηκε στὸ Τσερνόμπιλ, νὰ γίνει ὁ ὃος παγκόσμιος πόλεμος. Οἱ ἐν ἐνεργεία καὶ µόνον ἀντιδραστῆρες (ἡ λέξη, ἄθελά της, συμβολίζει τὴν ἀντιθέτου φορᾶς δράση πρὸς τὴν φυσικὴ τάξη) εἶναι ἀρκετοὶ γιὰ νὰ ἐξαφανίσουν τὴν ζωὴ στὸν πλανήτη µας. Θέτουν, βέβαια, οἱ «εἰδικοὶ» τῶν ἐξουσιαστῶν ἕνα «κεφαλαιῶδες», γι αὐ- τούς, ἐρώτημα: Μπορεῖ ἡ πυρηνικὴ ἐνέργεια, ποὺ εἶναι τόσο χρήσιμη στὸ σηµε- ρινὸ ἐπίπεδο τοῦ τεχνολογικοῦ «πολιτισμοῦ», νὰ καταργηθεῖ ἄνευ συνεπειῶν; Μὰ ὑπάρχει, ἆραγε, µεγαλύτερη «συνέπεια» ἀπὸ τὴν πιθανότητα, ἔστω, μιᾶς γενικῆς καταστροφῆς τοῦ πλανήτη; Καὶ συνεχίζουν λέγοντας, ὅτι, κι᾿ ἄν αὐτὸ μπορεῖ νὰ γίνει, τὸ κόστος (1) θὰ εἶναι πολὺ ὑψηλό. Ἑπομένως δὲν ὑπάρχει ἐρώτημα. Διότι ἀφ᾽ ἑνὸς δὲν ρωτᾶς περὶ τοῦ κό- στους, ὅταν σὲ περιμένει ὁ ὄλεθρος, ἀφ᾽ ἑτέρου ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ περιβόητος «πολιτισμός», ποὺ ἡ κίνησή του δὲν πρέπει νὰ διακοπεῖ; Τὰ 25 ἑκατομμύρια τῶν μελλοθάνατων πεινασμένων; τῆς ρύπανσης; τῆς ἀρρώστιας; τῆς πολτο- ποίησης τοῦ ἀνθρώπου; τῆς βίας; τοῦ ἐγκλήματος; τῶν ναρκωτικῶν; τῶν ἐξο- ριῶν; τῶν φυλακῶν; τῶν - ισμῶν; τοῦ ψεύδους; τῆς ὑποκρισίας; τῆς ἐξουσια- στικῆς παράνοιας; τοῦ δόλου:;... Τὸ πρόβλημα ὅμως ποὺ τίθεται δὲν εἶναι ἄν πρέπει ν᾿ ἀντικατασταθεῖ ἡ πυ- ρηνικὴ ἐνέργεια μὲ ὁποιαδήποτε ἄλλη ὑφηλοῦ κόστους, ἀλλὰ τί ἀποδεικνύει ἡ ἐγκληματικὴ ἀμέλεια ὅλων τῶν Τσερνόμπιλ σ᾽ ὁλόκληρο τὸν κόσμο. Ζοῦμε σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ παρατηροῦνται τραγικὰ φαινόμενα γιὰ τὴν ζωὴ τῶν ὄντων ἐπὶ τοῦ πλανήτη. Μεταξὺ αὐτῶν, ἔχουμε ἀφ᾽ ἑνὸς τερατώδη συμμετοχὴ τῶν προϊόντων «ὑφηλῆς τεχνολογίας» στὴν ζωὴ ἀνθρώπων, ζώων, φυτῶν καὶ ἀφ᾽ ἑτέρου συνεχῆ ὑποβάθμιση τοῦ ἀξιοκρατικοῦ ἐπιπέδου στὴ διοίκηση καὶ σὲ κάθε ἐπίπεδο τῆς κοινωννικῆς πυραμέδος. Συνέπεια αὐτοῦ ἡ ἀνάθεση τῆς ΕΥ- ΘΥΝΗΣ σὲ ἀνευθυνοὐπεύθυνους / Τὸ Τερνόμπιλ μᾶς θέτει ἐνώπιον καὶ τῶν δύο αὐτῶν συγκλονιστικῶν φαινο- μένων. 1. Ὁ ὑπαρκτὸς σοσιαλισμός, εἴτε τὸ θέλει εἴτε δὲν τὸ θέλει, ἔφθασε κι αὐ- ᾿τὸς στὸ σημεῖο τήξης τοῦ δογματικοῦ του πυρῆνος. Ἡ δῆθεν ἠθικὴ ἀντίληψη (ἄς τὴ χρεώσουν σ᾽ ὄποιον τοὺς ἀρέσει, στὸν Μάρξ, στὸν Λένιν κ.λ.π.) ὅτι πρὸς χάριν τῆς ἀριθμητικῆς ὑπεροχῆς τῶν ἐργατῶν (δηλαδὴ τοῦ διανοητικὰ χαμηλότερου πληθυσμοῦ) ἀντιστρέφονται οἱ ὅροι καὶ ἀμείβονται οἱ ἐπιστήμονες Λιγότερο [ ὄχι ἀπ᾿ αὐτὸ ποὺ προσφέρουν, ἀλλὰ ἀπ᾽ τὸν ἐργάτη (στὴν οὐσία αὐτὸ γίνεται χάριν ὑποταγῆς τῆς ἐπιστήμης στὸ κόμμα)! , ὁδήγησε μὲ χρονικὴ ἀκρίβεια (ποὺ μόνον ἡ ἀπειλὴ τῆς ἐξορίας στὰ στρατόπεδα ἀναγκαστικῆς ἐργασίας στὴ Σιβη- ρία καθυστεροῦσε) στὴν ἐγκληματικὴ «διανοητικὴ ραθυμία» καὶ στὴν συρρί- κνωση, μέχρι τὸ μηδέν, τοῦ ἀνθρώπινου ρόλου ὡς προσώπου, ὥστε νὰ ὑποτα-