«το ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ 3 ᾿ ΤΟΥ Ἅ. ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΑΡΜΑΊΤΣΟΥΡΗΣ Ὃ ᾿ΕἘπισκέπτης Ὃ ξένος καθόταν δίπλα στὴν πηγή. Κοντά του καθισμένοι οἱ βροτοὶ τὸν κοίταζαν, ὅπως πάντα, μὲ θαυμασμὸ κι ἀφοσίωση. Τοὺς εἶχε μάθει πολλὰ ἀπ᾽ τὸ πρωι- νό, ποὺ πρωτόρθε καὶ ρίζωσε ἀναμεσά τους, κὶ εἶχαν περάσει πολλὰ φεγγάρια ἀπὸ τότε. Ὅλοι θυμοῦνται τὸν ἐρχομό του. Εἷ- χε ξεπροβάλει θεόρατος, μέσ᾽ ἀπ᾽ τὶς ἐλιές, ἦταν τουλάχιστον μισὸ μπόϊ πιὸ ψηλὸς ἀπ᾽ τὸν ψηλότερόν τους, τοὺς πλησίαζε σιγὰ -σιγὰ καὶ τοὺς χαμογε- λοῦσε μὲ καλωσύνη: αὐτοὶ φοβισμµέ- νοι, ἄλλοι κοίταζαν νὰ φύγουν, νὰ κρυφτοῦν κι ἄλλοι παίρνοντάς τον γιὰ θεὸ τὸν κοιτοῦσαν μὲ δέος ἀκίνητοι. Δίγες µέρες πρὶν ἔλθει ὁ ξένος στὸ μικρὸ οἰκισμὸ τῶν βροτῶν, ἕν᾽ ἀστέρι λαμπρὸ εἶχε κατέβει σιγά - σιγὰ ἀπ᾽ τὸν οὐρανό, κάθησε γιὰ λίγο στὴν κο- ρυφὴ τοῦ κοντινοῦ βουνοῦ καὶ μετὰ χάθηκε. Ὃ γέρο .- Εὐρύνομος, ποὺ εἶχε δεῖ πολλὰ στὴ ζωή του, εἶχε γνωρίσει κι ἄλλους τόπους μακρινοὺς καὶ παρά- δοξους, πέρ᾽ ἀπ᾽ τὸ βουνὸ καὶ πέρ᾽ ἀπ᾿ τὴ θάλασσα κι ἤξερε νὰ λέει ἱστορίες διάφορες, πρόβλεψε ὅτι τὸ λαμπρὸ ἀ- στέρι ἦταν προμήνυμα μιᾶς σημαντι- κῆς ἀλλαγῆς, κάτι καινούργιο ἔφερνε στὸν τόπο. ὋὉ ξένος μὲ τὸ γεμᾶτο καλωσύνη πρόσωπο, ἄρχισε νὰ μιλάει κι ὅλοι κρεμάστηκαν στὰ χείλη του: «Κάλεσα ἐδῶ ἐσᾶς τοὺς λίγους, κι ὅ,τι σᾶς πῶ δὲν εἶναι γιὰ τοὺς πολ- λούς, αὐτοὺς θὰ τοὺς ἀφήσετε νὰ πι- στεύουν.στὸ μῦθο καὶ ἐγὼ θὰ πάρω θέ- ση πρὶν ἀπ᾽ αὐτὸν --- πολλὲς γενιὲς βροτῶν θὰ ρθοῦν καὶ θὰ φύγουν, πι- στεύοντας πὼς ἤμουν θεὸς ἤ γιὸς θε- ὤν. » Ἐσεῖς ὅμως, οἱ λίγοι, νὰ τὸ ξέρε- τε, εἶμαι καὶ ἐγὼ ἕνας βροτός, ἀπ᾿ ἅλ- λον χρόνο, βροτὸς ὅμως σὰν καὶ σᾶς. » ΗἩρθα κοντά σας κυνηγημένος ἀπ᾿ τὰ δημιουργήματα τῆς ράτσας µου, ἦρθα καὶ ἔζησα µαζί σας ζητών- τας λυτρωμὸ καὶ σωτηρία. » Παλαίψαμε καὶ μεῖς, σὰν καὶ σᾶς, μὲ τὸ περιβάλλον µας καὶ δημµιουργή- σαµε, σὰν καὶ σᾶς, τοὺς οἰκισμούς μας, τὶς κοινωνίες µας καὶ τοὺς θεούς μας. » Στὴν ἀρχὴ οἱ θεοί µας ἦσαν ἁπλοῖ- κοί, ἄλλοι καλοὶ κι ἄλλοι κακοί. Μετὰ ἀρχίσαμε νὰ γεννᾶμε τὶς ἰδέες, οἱ ἰδέες µας παντρεύτηκαν μὲ τοὺς θεοὺς καὶ γέννησαν ἄλλους θεούς, «ἀνώτερους», μὰ οἱ θεοὶ οἱ «ἀνώτεροι» θέλουν πολ- λοὺς ὑπηρέτες, φανατικοὺς ἤ κατερ- γάρηδες, ποὺ μᾶς γέμισαν μῖσος καὶ ἀλληλοφάγωμα. »Μπήκαμε καὶ βγήκαμε πολλὲς φο- ρὲς στὰ σκοτάδια καμμιὰ φορὰ διά- φοροι σωτῆρες μᾶς βγάζαν ἀπ᾽ τὸ) να σκοτάδι γιὰ νὰ μᾶς ρίξουν στ᾿ ἄλλο, ὥσπου κάναμε τὴν ὕλη ἐνέργεια καὶ νομίζαμε ὅτι φωτιστήκαμε ἀπ᾿ τὴ φω- τιά της. Τότε ἀρχίσαμε πετώντας στὴν ἄκρη τοὺς παλιοὺς θεούς μας νὰ φτιά- χνουμε καινούργιους, νὰ τοὺς βάζουμε μέσα σὲ κουτιὰ καὶ νὰ προσπαθοῦμε συνεχῶς νὰ αὐξάνουμε τὶς κυψέλες τοὺς (ἀντίγραφα τῶν κυψελῶν τῶν 'μυαλῶν μας). Νομίζαμε, ἔτσι, ὅτι θὰ ἕ- χουμε τοὺς θεούς μὰς σκλάβους, ποὺ θὰ μᾶς κάνουν τὴ ζωὴ συνεχῶς καὶ καλύτερη. . » Ξαφνικὰ καὶ πολὺ ἀργὰ γιὰ μᾶς ἀ- νακαλύψαμε ὅτι σκλάβοι εἴμαστε ἐ-