ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ Ἡ Σφαγή τῶν Ταράνδων ᾿Από τήν Ἑλληνική τηλεόραση πληροφορηθήκαμµε (Ἰούλιος 1986) ἕνα ἀποτρόπαιο γε- γονός, πού ἀποκαλύπτει τό θλιθερό ἐπίπεδο τοῦ πολιτισμοῦ µας. Δεκάδες χιλιάδες ἀθώων καί ἀνύποπτων ζώων πού θόσκοντας προσεθλήθησαν ἀπό τό ραδιενεργό καίσιο (τού ἑκτοξεύτηκε ἀπό τό Τσερνόμπιλ), ὁδηγήθηκαν σέ σφαγή λόγω ἀκαταλληλότητος τοῦ κρέατός των γιά τή διατροφή τοῦ ἀνθρώπου. Τό γεγονός αὐτό δέν σχολιάστηκε, οὔτε ἀναπτύχθηκε ἡ τεράστια σημασία του σάν προαγγελία ἄλλων ἐπερχομένων περι- στατικῶν. Καί ὅμως αὐτή ἡ σφαγή μπορεῖ νά ἐπαναληφθεῖ, χωρίς νά γίνει οὔτε εἴδηση, ἔστω κι ἄν πρόκειται γι’ ἀνθρώπους. ᾽Αλλά ἐνῶ αὐτά συµθαίνουν στήν Λαπωνία, οἱ ἐδουσιαστές πού καμουφλάρονται καί παραμένουν ἀθέατοι µέσα στά συστήµατα, μᾶς κάνουν συνεχῶς πλύση τοῦ ἐγκεφάλου: ἐνδιαφέρονται καί φροντίζουν, πρός χάριν τῶν λαῶν, νά μᾶς ἐξασφαλίσουν ΕΙΡΗΝΗ καί ὑψηλό 6ιοτικό ἐπίπεδο (ὅταν τά 2/3 τῶν κα- τοίκων τοῦ πλανήτη µας πεινᾶνε ἤ καί πεθαίνουν ἀπό πεῖνα, πολέμους, ἀρρώστιες...). Αὐτή ἡ δήλωση εἶναι ἀναιδής. Δυστυχῶς οἱ λαοί, παγιδευμένοι ἀπό τόν μαξισμό πού γεννᾶ τούς ἀντι-θεσμούς, δη- λαδή γεννᾶ τό νομικίστικα ἐκεῖνα σχήματα πού ἀνατρέπουν ἐγκαίρως κάθε προσπάθεια γιά τόν σχηματισμό ἀριστο-κρατίας (δηλαδή σύνθεση τῆς κοινωνικῆς πυραμίδας στή διοίκηση μέ κορυφή πάντοτε καί σέ κάθε ἐπίπεδο τόν ἄριστο, «κλέος ἀέναον θνητῶν» κατά Ἡράκλειτον), ἀδυνατοῦν νά συλλάθουν τό ἄθλιο καί ὀλέθριο παιχνίδι πού παρου- σιάξουν κατά καιρούς οἱ ἐξουσιαστές μέ «θεούς», διαδόλους, μεσσίες, σωτῆρες, πολέ- μους, πολιτικές ἐξεγέρσεις, ἰσότητες, ἀγάπες, θία κ. ἄ., πού ἡ τέχνη τοῦ ἐξουσιασμοῦ ἐφευρίσκει πρός φόδον καί συγκράτησιν τῶν ἀνθρώπων στά ἀόρατα καί ὁρατά δεσμά. Καί εἶναι ἐντελῶς ἄσκοπες οἱ κριτικές ἀναλύσεις τοῦ ἔργου αὐτῶν τῶν δογματικῶν «διανοητῶν», διότι ὅση μελάνη κι ἄν ἀναλωθεῖ ἐναντίον τῶν ἀπόψεών τους, τελικῶς τό δικό τους παιχνίδι παίξουμε. Δουλειά δική τους εἶναι ἡ πλαστογράφηση τῆς ἀνθρώπι- νης ἱστορίας, οἱ παγίδες τῆς γλωσσολογίας, ἡ στρέόθλωση καί παρερμηνεία τοῦ λόγου καί τῆς γνώσης. Ἔτσι, ἄς ἀφήσουν κατά μέρος τίς «ἐξυπνάδες» τῶν «ἀναλύσεων» καί «ἀντιπαραθέσεων» οἱ παριστάνοντες τούς ἐχθρούς τῆς κοινωνικῆς ἐντροπίας, διότι φω- νασκοῦντες ἤ εἶναι ἀφελεῖς ἤ γυρεύουν νά μποῦν σέ κάποιο σύστημα. "Αλλωστε μόνα τους τά γεγονότα ἀποκαλύπτουν ὅτι οἱ «σοφοί» τους πουθενά δέν κατόρθωσαν νά δώ- σουν σωστές κατεθύνσεις. Οἱ ἀντι-θεσμοί, πού παράγουν, ἔχουν ὁδηγήσει σέ ἀδιέξοδα μέ συνέπειες τραγικές. Ἣ ἀνθρωπότητα κινδυνεύει εἴτε ἀπό τήν πεῖνα εἴτε ἀπό τήν ὑπερκατανάλωση [«ὁδός ἄνω κάτω μίη καί ὠυτή», ἔλεγε ὁ Ἡράκλειτος). σφαγή τῶν ταράνδων ἀποδεικνύει ὅτι οἱ δρόμοι τῶν ἐξουσιαστῶν δέν ὁδηγοῦν πουθενά. Αὐτά δέ τά «κόλπα», ὅτι τό τάδε σύστημα φταίει (καί ἀσφαλῶς ὑπάρχουν καλύτερα καί χειρότε- θα συστήματα, ἐντός θεθαίως τοῦ χώρου τοῦ ὀλέθρου) ἤ ὅτι δέν φταίει, ἀλλά φταῖνε οἱ «ἐφαρμοστές», δέν πρόκειται νά δώσουν ἀπαντήσεις στά καυτά θέματα τῶν ἀνθρώπων. Τό μόνο πού ἐπιτυγχάνουν εἶναι ἡ σύγχυση ἤ χάποια ἰσορροπία, πού θά διατυμπανι- σθεῖ σάν «λύση». Λύσεις ὅμως δέν προσφέρουν καί τό ξέρουν καί οἱ ἐξουσιαστές καί οἱ «στοχαστές» τους.