ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΓΚΟΥΝΗΣ (τῆς ᾿ Ακαδηµίας ᾿Αθηνῶν) Ἢ Φυσικοχηµεία, µία πύλη πρὸς κατανόησιν τῶν φαινοµέ- νων τῆς Ζωῆς. -- Ἣ δικαίῶσις τοῦ μὴ ὑπολογισίμου 3 Ὃ φυσικοχηµικός, διὰ νὰ ὁρίση τὰ χαρακτηριστικὰ της ζώσης ὕλης, προχωρεῖ εἰς ἀτομικὰς διαστάσεις, ἔνθα διαβλέπει, ὅτι ὁ ζῶν ὀργανισμὸς εἶναι ἕνα ὑλικὸν σύστημα, τὸ ὁποῖον ἀπορροφᾶ ἀπὸ τὸ χάος τοῦ περιβάλλοντος ἐνέργειαν, παροχετεύει εἰς αὐτὸ ἐἔντρο πία ν, δηλαδὴ ἀταξίαν, καὶ μεταπίπτει εἰς κατάστασιν ὠργανωμένης τάξεως. Τὸ χάος εἶναι µία πρωταρχικὴ κατάστασις ἀναγκαία διὰ τῆν δημιουργίαν τῆς Ζωῆς. "Ας λεχθεῖ δὲ τοῦτο, διότι συνήθως ὁμιλεῖ κανεὶς μειωτικῶς περὶ τῆς χαώδους καταστάσεως. Τὸ Χάος εἶναι τὸ γόνιμον ἔδαφος, ἀπὸ τὸ ὁποῖον βλαστάνει Ζωή. Ὃ δοθεὶς ὁρισμὸς ἀποτελεῖ ἕνα ἀναγκαῖον μέν, ἀλλὰ οὐχὶ ἐπαρκῆ ὅρον διὰ τὴν ἐμφάνισιν τῆς Ζωῆς. Κάτι ἄλλο μεσολαβεῖ εἰς τὸ μεταίχμιον μεταξὺ νεκρᾶς καὶ ζώσης ὕλης, τὸ ὁποῖον δὲν ἔχομεν ἀρκούντως συλλάβει. ἩΗ ὀργανωμένη τάξις, διὰ ἐπαναλήψεως τοῦ στοιχειώδους μηχανισμοῦ, ἔφθασεν εἰς ὑψηλότατα ἐπίπεδα διαφοροποιήσεως, ὥστε αἱ βιοχημικαὶ ἀντιδράσεις καὶ λειτουργίαι νὰ εἶναι, ὡς πρὸς τὴν πολυπλοκότητά των, συγκρίσιμαι μὲ τὴν ἀπεραντοσύνην τοῦ Σύμπαντος. Εἰς τὴν γεωλογικῶς ἀρχαϊκὴν ἀτμόσφαιραν τῆς Γῆς ὑπῆρχον (Ο;, (Η,, Η;Ο, ΝΗ;, ἔλειπεν δὲ τελείως ἡ σήμερον ὑπάρχουσα στοιβὰς ὄζοντος. ᾿Απὸ αὐτὰς τὰς ἀνοργάνους οὐσίας ἐσχηματίσθησαν πολυπλοκώτεραι ἑνώσεις, προφανῶς τῇ βοηθείᾳ ἠλεκτρικῶν Ἐκκενώσεων κατὰ τὴν διάρκειαν καταιγίδων, ὅπως π.χ. ἁπλᾶ καὶ πολυμερῆ ἀμινοξέα, δηλαδὴ ὀργανικαὶ ἑνώσεις, αἱ ὁποῖαι ἀπαρτίζουν τὸ ὑλικὸν ζώντων ὀργανισμῶν, ἀλλὰ δὲν ὑπῆρχε Ζωή, διὸτι, ὡς ἐλέχθη, Ζωὴ εἶναι τάξις καὶ ὀργάνωσις. ᾿Απὸ καθαρῶς ὑλικῆς ἀπόψεως, ὅλα ἦσαν ἕτοιμα πρὸς τοῦτο, ἀλλὰ θὰ ἔλεγε κανεὶς ὅτι ἔλειπεν μόνο τὸ πνευ- ματικὸν ἔναυσμα. Πότε καὶ πῶς συνετελέσθη αὐτό, παραμένει ἄγνωστον, ἄγνωστον μὲν εἰς τούς ἀκραιφνεῖς ὀρθολογιστάς, γνωστὸν ὅμως εἰς τοὺς πιστεύοντας εἰς τὴν ὕπαρξιν μιᾶς θείας βουλήσεως. Τὸ ἔτος 1828 ὑπῆρξε ἔτος μεγάλης βαρύτητος διὰ τὴν Φυσικοχημικὴν ἔρευναν τῆς ζώσης ὕλης. 'Ο χημικὸς ἸΜοεμ]εΓ συνέθεσεν ἕνα ἀπόβλητον τῶν ζώντων ὀργανισμῶν, τὴν οὐρίαν , δι᾽ ἁπλῆς θερμάνσεως ἑνὸς ἀνοργάνου ἄλατος, τοῦ κυανικοῦ ἀμμωνίου. Μὲ τὴν σύνθεσιν αὐτὴν ἐπῆλθε γεφύρωσις τοῦ χάσματος μεταξὺ νεκρᾶς καὶ ζώσης ὕλης, τὸ ὁποῖον εἶχε δημιουργήσει ἐπὶ δύο χιλιετηρίδας ἡ θεωρία τῆς νὶβ νιιαςς. Διότι δι᾽ ἁπλῆς θερμάν- σεως ἐπιτυγχάνεται ἡ μετατροπὴ ἑνὸς ἅλατος, ἀνήκοντος εἰς τὴν νεκρὰν ὕλην, εἰς τὸ ἱσομερὲς του, τὴν οὐρίαν, σταθερὸν προϊὸν τοῦ ζωϊκοῦ βασιλείου. Πρόκειται, εἰς τὴν σύνθεσιν αὐτήν, περὶ μιᾶς ἁπλῆς ἀνακατατάξεως τῶν ἀτόμων ἐντὸς τοῦ αὐτοῦ μορίου. Εἰς τὸ ἐν τῶ μεταξὺ μέχρι σήμερον διαρρεῦσαν χρονικὸν διάστημα τῶν 150 ἐτῶν ἔχουν συντεθῆ ἄνω τῶν 3,5 ἑκατομμυρίων ὀργανικῶν ἑνώσεων ἀπὸ ἀνοργάνους πρώτας ὕλας, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἀναλογεῖ εἰς 55 ἑνώσεις ἀνὰ εἰκοσιτετράωρον. Μέγα δὲ μέρος αὐτῶν εἶναι ἑνώσεις, αἵτινες δὲν ἀπαντῶνται κὰν εἰς τὴν Φύσιν. ᾿Εὰν ὅμως συγκρίνωμεν τὰς μεθόδους, τὰς ὁποίας ὁ Χημικὸς ἐφαρμόζει εἰς τὰς συνθέσεις του, διὰ νὰ ὑπερνικήση τὴν ἀδράνειαν τῆς ὕλης, μὲ τὸν τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον ἡ Φὺσις συνθέτει εἰς θερμοκρασίας δωματίου τελείως ἀθορύβως καὶ μὲ ὑψηλὴν ἀπόδοσιν μὲ νερὸ ὡς τὸν μόνον διαλύτην τὰς πολυπλοκωτέρας ἑνώσεις, θὰ ὁμολογήσωμεν, ὅτι τὰ ὑπὸ τῶν Χημικῶν χρησιμοποιούμενα 4 Περικοπὲς μιᾶς ὁμιλίας τοῦ ᾿Ακαδημαϊκοῦ κ. Γ. Καραγκούνη στὴν ἕκτακτη συνεδρία τῆς ᾿Ακαδημίας ᾿Αθηνῶν τὴν 25.11.86.