ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ ᾽Απὸ τὴν δεωρία στὴν πράξη 1 Αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν στὸν τόπο µας, ἔντονα μᾶς ἀπασχολοῦν. Προσπαθοῦμε νὰ δώσουμε, μὲ ὅσα γράφονται στὸ Δαυλό, τὸν ἰδιαίτερο τρὸπο ποὺ πρέπει νὰ προσεγγίζουµε τὰ συμβαίνοντα. Γνωρίζουμε, ὅτι εἶναι πολὺ εὔκολο νὰ χαθῆ µέσα στὴ διαμάχη τῶν ἀντιπαραθέσεων, ποὺ οἱ ἐξουσιαστὲς κατασκευάζουν, τὸ ξεχωριστὸ σημεῖο ἀναφορᾶς τοῦ δικοῦ µας ἀγῶνος. Ὅσοι πάντως μᾶς διαβάζουν, θὰ ἔχουν ἀσφαλῶς καταλάρει ὅτι ἡ ἀντίθεσή µας σὲ κάθε μορφὴ ὀργάνωσης (κόμμα -- συνδικαλισμός), ἀλλὰ καὶ γενικότερα σὲ κάθε «φιλοσοφικὸ» ἢ πολιτικοκοινωνικὸ δογµατισµό, μᾶς ὁδηγεῖ στὴν ἀναζήτηση μιᾶς νέας μορφῆς ἀγῶνος, ποὺ ὁ ἐλεύθερος ἄνθρωπος - πρόσωπο θὰ ξεκινήσει νὰ κάνει ΜΟΝΟΣ του µέσα στὸν κοινωνικὸ χῶρο, ποὺ θεωρεῖ ὁ ἴδιος ὡς τὸ φυσικό του περιβάλλον. Δύσκολη πολλὴ αὐτὴ ἡ παρουσία). Χωρὶς φλάμπουρα, χωρὶς στολές, χωρὶς μαζανθρώπους χειροκροτητές, χωρὶς εὐλογίες ἄνωθεν, χωρὶς προστασίες. Μόνος ὁ ἕνας ἀπὸ τὴν μία μεριὰ καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι, οἱ ὀργανωμένοι, ἐνάντιοι. Οὐτοπία; Δονκιχωτισμός; Ρομαντισμός; Πῶς ἄραγε ἀλλιῶς θὰ χαρακτηρίζαµε μιὰ τέτοια στάση, ποὺ θέλει τὸν ΕΝΑ μόνο του νὰ χτυπάει αὐτὲς τὶς δυνάμεις, ποὺ σὰν τὸ Α1) 5 ἔχουν ἀπὸ καιρὸ προσβάλει τὴν ἱκανότητα ἀντιστάσεως τοῦ κοινωνικοῦ ὀργανισμοῦ τῆς ἀνθρωπότητας; ᾿Αδιαφορῶντας λοιπὸν γιὰ τὴν «ταμπέλα» ποὺ θὰ θελήσουν νὰ μᾶς κολλήσουν, θὰ προχωρήσουμε νὰ μεταφέρουμε τὶς σκέψεις ποὺ μᾶς ἐπιβάλλουν αὐτὴ τὴ μορφὴ παρουσίας καὶ ποὺ μᾶς ὁδηγοῦν ἐπίσης πρὸς τὸν ἄγνωστό µας «ΕΝΑ». ᾿Η πρόκληση σὲ σκέψεις στὴ θέση αὐτὴ εἶναι ἡ μόνη σχέση ποὺ πρέπει νὰ δημιουργηθεῖ. ΄Ο διάλογος μὲ τὸν ἑαυτό μας. Ὅλα τὰ ἄλλα ποὺ ἀναζητοῦν πιστούς, ὀπαδούς, συσπειρώσεις κοινῶν συμφερόντων, σωβινισμῶν, ρατσισμῶν, ἢ ἀκόμα μισαλλόδοξων «φιλοσοφικῶν» δογμάτων προέρχονται ἐκ τοῦ ἐξουσιαστικοῦ πονηροῦ καὶ σκοπεύουν στὸ περδούκλωμα τοῦ ἐλεύθερου ἀνθρώπου καὶ στὴν μεταβολή του σὲ ρομπότ. 1 Ἔχουμε ἀσφαλῶς πολλὰ προβλήµατα ποὺ μᾶς καθήηλώνουν καὶ μᾶς συνθλίβουν. ᾿Αλλὰ καὶ ἀπὸ αὐτὰ ἀκόμη ποὺ δὲν εἶναι γενικά (παιδεία -- ὑγεία -- ἀνεργία κ.ἄ.) καὶ εἶναι ἐντελῶς προσωπικὰ ἢ οἰκογενειακὰ διαπιστώνουμε, ὅτι ἕνα ἐλάχιστο µέρος μποροῦμε νὰ λύσουμε μόνοι µας. ΄Η παγίδευση καὶ αὐτῶν στὸν ἱστό τῆς ἀράχνης -- ἐξουσίας μᾶς ἀναγκάζει τελικὰ νὰ προσαρμοστοῦμε ἢ νὰ ὑποταγοῦμε. ᾽Απὸ ἐδῶ ὅμως δεκινάει ἡ φαύλη περιδίνήση, ποὺ προκαλεῖ τὴ σύγχυση.. Αν ἐξετάσουμε μὲ διάθεση αὐτοκριτικῆς τὰ προβλήματά μας, θὰ διαπιστώσουμε ὅτι δὲν μᾶς εἶναι δυνατὸν νὰ διαχωρίσουµε τὶς εὐθύνες. Νὰ ποῦμε, «ἐδῶ φταίω ἐγὼ καὶ μόνον ἐγώ». Εἶναι φυσικὸ νὰ ἔχουμε συνηθίσει νὰ σκεπτόµαστε μὲ κάποιο τρόπο ποὺ μᾶς τὸν ἔμαθαν