ἡ Ἢ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ἢ Ὺ Υ. ΜΒΗΝΕΝΙΕΚΝΑΌΖΕ, Ροϊ εἰς! Βα! ν απἀ Ρο πα] (οηςςίοεςπεςς (Πολιτικὴ πραγματικότητα καὶ πολιτικὴ συνείδηση) δ Στὸ ἔργο αὐτὸ τοῦ Ῥώσου καθηγητῆ ΜςηνεπιεΓαάἆζε ἐμπεριέχεται ἀνάλυση τῆς «σύγχρονης ἀστικῆς» πολιτικῆς ἐπιστήμης καὶ ἐξετάζεται ὁ σχηματισμὸς καὶ ἡ λειτουργία τῆς «ἀστικῆς πολιτικῆς συνειδήσεως», οἱ θεμελιώδεις ἔννοιές της, ὅπως καὶ ἡ διαπλοκὴ τῆς πολιτικῆς πράξης μὲ τὴν πολιτικὴ ἐπιστήμη. Στὴν προσπάθειά του νὰ ἐξετάσει τὴν πολιτική, τὴν πολιτικὴ συνείδηση καὶ τὴν ἀνθρώπινη δραστηριότητα, ὁ σ. περιγράφει τὴν μαρξιστικὴῆ-λενινιστικ ἣ προσέγγιση, καὶ ἀσκεῖ κριτική κατὰ τοῦ καπιταλισμοῦ καὶ τῆς «ἀστικῆς πολιτικῆς συνειδήσεως» (σ. 9), ἐνῶ στὸ Κεφάλαιο Α΄ τοῦ ἔργου του αὐτοῦ («Ὁ ὑποκειμενισμὸς τῆς σύγχρονης ἀστικῆς πολιτικῆς θεωρίας») ὁ σ. ἐξετάζει προβλήματα μεθοδολογικὰ καί θέσεις σχετιζόμενες μὲ τὴν καθιέρωση τῆς πολιτικῆς ἐπιστήμης. Πολιτικὴ ἐπιστήμη --σύμφωνα μὲ τὸν σ.-- εἶναι ἡ «ἀστική» ἑρμηνεία τῆς πολιτικῆς διεργασίας (σ. 61), ἐνῶ τὸ ἐρώτημα γιὰ τὸ φαινόμενο τῆς ἰσχύος ἀποτελεῖ τὸν κύριο σκοπὸ τῆς πολιτικῆς δράσης (σ. 82). Στὸ Κεφάλαιο Β΄ ὁ σ. ἀναφέρεται στὴν συγκρότηση τῆς πολιτικῆς συνειδήσεως, στὴν προσπάθειά του νὰ τονίσει ὅτι «μιὰ γόνιμη µελέτη τῆς πολιτικῆς συνειδήσεως πρέπει νὰ βασίζεται σὲ μιὰ διαλεκτική, ὑλιστικὴ μεθοδολογία ποὺ παραδέχεται ὅτι ἡ συνείδηση καθορίζεται αὐστηρὰ ἀπὸ τοὺς ἀντικειμενικοὺς νόμους ἀνάπτυξης τῆς πραγματικότητας καὶ ἀπὸ τό κοινωνικὸ ὄν», ἐνῶ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, παραδέχεται τήν «σχετικὴ ἀνεξαρτησία τῆς συνειδήσεως καὶ τῆς δραστηριότητάς τής ὅπως καὶ τῆς ἱκανότητάς της ποὺ ἐκφράζεται στὴν σκόπιμη ἐπιρροὴ τοῦ ἀνθρώπου στὴν φυσικὴ καὶ στὴν ἱστορικὴ διεργασία» (σ. 105). 'Ἡ θέση του ὅτι «ὅλες οἱ μορφὲς τῆς κοιννωικῆς συνειδήσεως (τῆς ὁποίας µέρος ἀποτελεῖ ἡ πολιτικὴ συνείδηση) καθορίζονται βάση τῆς κοινωνίας, δηλ. ἀπὸ τὴν οἰκονομική τῆς δομὴ» ἐκφράζει μιὰν ἀρχή ντετερμινιστικὴ καὶ δὲν δηλώνει ἁπλῶς χρονικὴν ἀκολουθία. Στὴν προσπάθειά του νὰ περιγράψει τὴν «ἀνικανότητα» τοῦ καπιταλιστικοῦ συστήµατος νὰ ἐπιλύσει ὀξέα προβλήματα τῆς γενικῆς κρίσεως, διαδηλώνει τὴν ἔλλειψη συμφωνίας μεταξὺ τῶν πλανῶν ποὺ ἐμποτίζονται καὶ τῆς πραγματικῆς πορείας τῶν πολιτικῶν προβλημάτων (σ. [62), γιὰ νὰ καταλήξει στὸ συμπέρασμα ὅτι «ἀντίθετα ἀπὸ τοὺς ἰσχυρισμοὺς τῶν δυτικῶν ἰδεολογιῶν, ἡ ἀστικὴ δημοκρατία δὲν προσφέρει στοὺς ἐργαζόμενους Κανένα δικαίωμα ἐπιρροῆς στήν οἰκονομικὴ καὶ πολιτικὴ ζωή» (σ. 167). Στὸ Κεφάλαιο Γ΄ τοῦ ἔργου «᾿Ιδεολογικὸς ἀγώνας καί ψυχολογικὸς πόλεμος») ὁ σ. ἐξετάζει τὶς ἰδεολογικὲς κυρώσεις τοῦ ψυχολογικοῦ πολέμου καὶ τῆς ψυχροπολεμικῆς, σὰν τὸ κύριο συστατικὸ τῆς «ἀστικῆς» ἰδεολογίας (σ. 200), ἐνῶ στὸ Κεφάλαιο Δ΄ («'Ο ἀπροσανατολισμὸς τῆς μαζικῆς συνειδήσεως: ἐναστάλαξη φόβου γιὰ τὸ μέλλον») ὁ σ. ἐπιχειρεῖ νὰ τονίσει ὅτι «ἡ ἐντεταμένη καὶ ἐπεκτατικὴ δύναμη τῆς πολιτικοποίήσης» ἐπηρέασε βαθειὰ τὴν σύγχρονη δυτικἠ τέχνη, καθώς ἡ πολιτικὴ πραγματικότητα γίνεται θέµα καλλιτεχνίας, καθὼς ἡ καλλιτεχνική παράσταση τῆς πραγματικότητας τείνει νὰ ἐμπεριέχει πολιτικὲς θέσεις, καὶ τελικά, «καθὼς εἶναι ἀδύνατο νὰ παραμένει πολιτικὰ οὐδέτερη σήµερα, στρέφεται στὴν περιγραφὴ τῆς πραγματικῆς διεργασίας τῆς ζωῆς, τὸ ἀνθρώπινο αἴσθημα, καί τὴν δηµιουργία μυθικῶν εἰκόνων» (σ. 281). Στὸ Κεφάλαιο Ε΄ («Πολιτικὴ καὶ πολιτισμὸς κάτω ἀπὸ ἕνα φιλοσοφικὸ φῶς») ὁ σ. ἐπιχερεῖ μιὰ λειτουργικὴ ἀνάλυση τῆς φιλοσοφίας, τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς πολιτικῆς, γιὰ νὰ καταδείξει τὴν διασυσχέτισή τους στὸ συγκεκριµένο ἱστορικὸ πλέγμα καὶ τὴν δυναμική τους (σ. 284). Στὸ Κεφάλαιο ΣΤ΄ («Ἢ πολιτικὴ συνείδηση τῶν ἐλίτ») ὁ σ. ἀναπτύσσει τὴν ἀντιουμανιστικὴ διάθεση τοῦ σύγχρονου ἀστικοῦ καπιταλισμοῦ, ἐνῶ στὸ κεφ. Ζ΄ («Ἢ