'Οδὸς ἄνω κάτω µίη καὶ ὠυτὴ ΄Ὅπως δὲν νοεῖται καὶ δὲν ὑπάρχει ἐξουσιαστὴς χωρὶς ἐξουσιαζόμενους ἤ, ἀντιστρόφως, ἐζουσιαζόμενοι χωρὶς ἐ- ζουσιαστή, ἔτσι δὲν νοεῖται καὶ δὲν ὑπάρχει μιὰ συγκεκριμένη πολιτικὴ «ἠθι- κὴ» τῆς ἡγεσίας χωρὶς ἀντίστοιχι καὶ ὅμοια πρὸς αὐτὴν πολιτικὴ «ἠθικὴ» τῆς «λαϊκῆς βάσεώς» τῆς. Αν θεωρήσουμε «πομπὸ» ἠθικῶν μηνυμάτων τὸ ἕνα ἥμισυ τῆς ξυνωρίδας ἐξουσία"- μάζα καὶ «δέκτη» τὸ ἄλλο, ἐξυπονοεῖται ἀπαραι- τήτως ὕπαρξη κοινῶν σημείων τῆς «ἠθι- κῆς» τους. ᾿Αν δὲν συνέβαινε αὐτό, ὁ ἑκάστοτε πομπὸς δὲν θὰ ἦταν πομπὸς ἀλλὰ «φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ». Θέλω νὰ εἰπῶ, ὅτι, ἂν ἡ ἡγεσία εἶναι διεφθαρµένη, οἰκονομιστική, δόλια, κλε- πτική, δογματική, βλακώδης, Ψευδολό- γος, πορνική, ἁρπακτική, αὐτονοήτως καὶ ὁ «λαὸς» τοῦ ὁποίου ἡγεῖται εἶναι φορεὺς τοῦ ἴδιου ἀκριβῶς μὲ τὴν ἡγεσία του ἤθους" καί τἀνάπαλιν. Βλέπω τὸν ἀναγνώστη μου νὰ δια- μαρτύρεται: Πῶς μποροῦμε νὰ καταδι- κάζουμε τὸν κυβερνώμενο ὡς ἔνοχο γιὰ τὴν πολιτικὴ πώρωση τοῦ κυβερνῶντος, ὅταν ὁ πρῶτος δὲν ἐκλέγη ἢ δὲν στηρίζη τὸν δεύτερο χάριν ἢ ἐν ὀνόματι τῆς πωρώσεως; Ὅταν ἡ στήριξη ἢ ἡ ἔγκρι- ση ἤ, ἔστω, ἡ ἀνοχὴ τοῦ «λαοῦ» πρὸς τὴν ἡγεσία τρόπον τινα ὑπεξαιρεῖται, ὑπο- κλέπτεται, μὲ ψεύδη, μὲ «ταξίματα» οἰκονομιστικά, μὲ ἐντέχνως καλλιεργού- µενο φανατισμό, μὲ ἐπαγγελλόμενους παραδείσους ὑλιστικῆς χλιδῆς; Ὅταν ἡ «λαϊκὴ ἐντολὴ» δίδεται γιὰ τὴν «κοινω- νικὴ δικαιοσύνη», γιὰ τὴν ἄνοδο τῶν ἐνδεῶν, γιὰ -- τέλοξ πάντων -- «λαγοὺς μὲ πετραχήλια» ἔστω, κι ὄχι γιὰ ὅ,τι ἀκο- λουθεῖ μετὰ τὴν χορήγηση τῆς ἐντολῆς; Ωχ, ἀδελφὲ ἀναγνώστη! Σὲ τί διαφέ- ρεὶ ὁ ἐξουσιοδοτῶν γιὰ οἰκονομιστικὴ δράση ἀπὸ τὸν ἐξουσιοδοτούμενο; Δὲν «συνεταιρίζοντα!» ἐπὶ κοινοῦ ἀνομολό- γητου σκοποῦ; Σὲ τί διαφέρει ὁ ὑποδαυ- λίζων τὸν φανατισμὸ ἀπὸ τὸν ὑποδαυλι- ζόμενο; Δὲν εἶναι ἐξ ἴσου νοσηροί; Σὲ τί διαφέρει ὁ ὑποσχόμενος ὑλικὴ χλιδὴ ἀπὸ . ἐκεῖνον ποὺ ἀποδέχεται τὴν ὑπόσχεση; δὲν εἶναι κοινὸ «ἰδεῶδες» τους ὁ ὑλι- σμός; Σὲ τί διαφέρει ὁ ἐπαγγελλόμενος τὴν «κοινωνικὴ δικαιοσύνη» ἀπὸ τὸν «διψῶντα» τὴν «κοινωνικὴ δικαιοσύ- νη»; Δὲν εἶναι ὁ φθόνος τὸ κοινό τους ἔδαφος -- τὸ «χαρτὶ» ἐπὶ τοῦ ὁποίου συντάσσουν τὸ πολιτικὸ συνυποσχετικό τους; Καὶ σὲ τί διαφέρει ὁ ψεύτης ἀπὸ αὐτὸν ποὺ πιστεύει στὸ ψέμα; Εἶναι τίποτ᾽ ἄλλο ἀπὸ τυπικὸ ζεῦγος προαγω- γοῦ-πόρνης, ποὺ καὶ οἱ δύο «τόχουν στὸ αἷμα τους» ὅ,τι κάνουν; "Αν θέλετε, ἀθωῶστε τὴν πόρνη καὶ καταδικάστε τὸν προαγωγό, ἀλλὰ θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ τοὺς καταδικάσω ἐγὼ καὶ τοὺς δύο: Κανένας προαγωγὸς δὲν πλη- σιάζει ποτέ μιὰ φύσει τίμια γυναῖκα, γιὰ νὰ τὴν ἐκπορνεύση. Καί καμμιὰ πόρνη δὲν ἔχει «προαχθῆ», ἂν ἡ φύση τῆς δὲν εἶναι πορνική. Οἱ θρῆνοι γιὰ τοὺς «πά- ντοτε εὐκολόπιστους καὶ πάντα προδο- μένους» λαοὺς -- ὑποκριτικὲς κορῶνες τοῦ λαϊκισμοῦ τῶν δύο τελευταίων αἰώ- νων -- συγκαλύπτουν τὸ κοινὸ στοιχεῖο τῶν εὐπίστων καὶ τῶν ἀπατεώνων, ποὺ εἶναι ἡ ἁρπακτικὴ προδιάθεση. Καταλήγουμε κάπου ἢ ἁπλῶς ἀπαι- σιοδοξοῦμε; Ναί, φίλε, καταλήγουμε κά- που: ᾿Η κατάσταση ᾿Εζουσίας -- ἀπαραι- τήτως νοεῖται τὸ δίδυμο ἡγεσία-μάζα καὶ ποτὲ μόνη ἡ πρώτη ἢ μόνη ἡ δεύτερη --, ἐφ᾽ ὅσον παραμένει πολιτικὸ τέκνο τῆς ἰσότητας, δηλαδὴ τῆς συζεύξεως τοῦ «φύσει ἀνδραποδώδους», κατ᾽ ᾿Αριστο- τέλη, πλήθους καὶ τοῦ ἀπολύτως ἀπαραί- τήτου γιὰ τὸν ἀνδραποδισμό τού ἐξου- σιαστῆ, θὰ κατολισθαίνη ὅλο καὶ πιὸ βαθειὰ μέσα στὸ τάρταρο τῆς πολιτικῆς πωρώσεως" θὰ κατολισθαίνη μέχρι τὸ τελευταῖο σκαλὶ τοῦ κακοῦ τῆς σκάλας, ἕως ὅτου καὶ ἄν ποτε τὴν ἑταίρα τῆς ἰσότητας ἀντικαταστήση ἡ ἀρχοντοκυρὰ τῆς δικαιοσύνης, τῆς ἀξίας, τῆς ἀρι- στείας, καὶ -- ἂς ποῦμε πάλι τὴν συκοφα- ντημένη καὶ ἀπαγορευμένη ἀπὸ τὸ ψεῦ- δος καὶ τὴν ὑποκρισία τῆς σκοταδιστι- κῆς ἐποχῆς μας λέξη -- τῆς ἀριστο-κρα- τίας. Δ.1.Λ.