ΛΑΜΠΡΟΣ ΝΤΟΚΑΣ (τοῦ Πανεπιστηµίου Πατρῶν) ΤΟ ΕΘΝΟΣ 8. εράσαµε τὰ µέσα τοῦ δευτέρου αἰῶνος ἀπὸ τὰ χρόνια, ποὺ ἕνα ξεχασμένο ἔθνος ἀφυπνίζεται καὶ μὲ θυσίες, ποὺ συγκλονίζουν ὁλόκληρο τὸν κόσµο, ἀποκτᾶ τὸ δικαίωµα τῆς ὑπάρξεώς του. ᾿ Αγωνίζεται νὰ ἐπικυρώσει τὴν ταυτότητά του καὶ νὰ συνδέσει τήν ἱστορία του, ἡ ὁποία χάνεται στοὺς αἰῶνες. Πολλοὶ φθόνησαν τὴν ἔνδοξη κληρονομιὰ καὶ πάσχισαν μὲ κάθε τρόπο νὰ τὴν ἀμφισβητήσουν. Σοφίστηκαν παντὸς εἴδους ἱστορικὲς διαστρεβλώσεις, συμμάχη- σαν μὲ συμπλεγματικοὺς θαυμαστές τους καὶ ἔσπειραν ἐπιμελῶς τὴν ἀμφιβολία. Ἢ θέληση ὅμως τοῦ ἔθνους ἐπέβαλε τὴν ἀναγέννηση καὶ οἱ βάρβαροι μόνοι τους στάθηκαν ἀνίκανοι νὰ τὸ ἀφανίσουν. 'Ἡ νεώτερη ἱστορία του ἔχει αἰχμὲς καὶ ἐξάρσεις, ποὺ ἐπιταχύνουν τὴν ἀνοδικὴ πορεία καὶ ἀντισταθμίζουν τὶς κακοτυ- χίες. Στὶς ἡμέρες µας μὲ γοργοὺς ρυθμοὺς κατόρθωσε νὰ παλέψει μὲ τὴν ὑποανάπτυξη, τὴν ὁποία τοῦ κληροδότησαν ἱστορικὲς ἐποχὲς πνευματικοῦ εὐνουχισμοῦ καὶ ἠθικῆς παρακμῆς. ταν κοντὰ στὴν ἔξοδο, λίγα βήματα γιὰ νὰ ξεπεράσει τὴν καθυστέρηση καὶ νὰ μπεῖ στὸ δρόµο τῶν μικρῶν ἀλλὰ ἀναπτυγμένων χωρῶν. Λισνος ὅμως σήµερα βρίσκεται σὲ μιὰ θλιβερὴ ἔκπληξη. ᾿Ασυνείδητα, εὔ- πιστο καὶ παρασυρµένο, ξεστράτισε σ᾽ ἕνα ἁδιέξοδο, ποὺ ὁδηγεῖ στὸ χεῖλος τῆς καταστροφῆς. Πίστευσε πὼς ὁ δρόμος τῆς ἀναπτύξεως εἶναι εὔκολος καὶ βραχύς. Ἣ µεγάλη αὔξηση τῆς προσφορᾶς βιομηχανικῶν καὶ τεχνολογικῶν ἀγαθῶν προκάλεσε σύγχυση, καλλιέργησε τήν ὑπερκατανάλωση καὶ δηµιούργη- σε τὴν ψευδαίσθηση μιᾶς φυσικῆς ἀφθονίας. ᾿ Ανεύθυνοι δημαγωγοὶ ἀντικατέστη- σαν τὸ σύστηµα τῶν ἀξιῶν μὲ ἀσυνάρτητα συνθήματα. Ἔπεισαν τὰ πλήθη τῶν ἀφελῶν γιὰ τὴν ὕπαρξη ἑνὸς ἄκοπου πλούτου, ὁ ὁποῖος δικαιωματικῶς τούς ἀνήκει, ἀλλὰ σκοτεινὲς δυνάμεις καὶ οἱ ἑπάρατοι «ἐχθροὶ τοῦ λαοῦ» ἐμποδίζουν τὴν δικαία κατανομἠ τῶν ἀγαθῶν. Παρουσίασαν τὴν ὀκνηρία ὡς ἀρετή, γιατὶ ἀπόρριψαν τὴν αἰτιώδη σχέση τοῦ προϊόντος μὲ τὸ ἔργο. Ξεπέρασαν τοὺς κήρυκες τῆς «ὑπεραξίας» καὶ τῆς ἀπάνθρωπης ἐκμεταλλεύσεως, γιὰ νὰ διακηρύξουν τὴν ἀρχὴ τῆς «μηδενικῆς προσπάθειας». Διέφθειραν τοὺς νέους μὲ συνθήματα παρανοϊκά, ὅπως π.χ. «κάτω ἡ ἐντατικοποίηση τῶν σπουδῶν». Μέθυσαν τὸ ἄκριτο πλῆθος μὲ φράσεις καὶ λέξεις μαγικές, ὅπως «κοινωνικὴ ἀπελευθέρωση», «ἴδιες εὐκαιρίες γιὰ ὅλους», «ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια» καὶ ἄλλα πολλά. ἱ ἀνεύθυνοι ἐξουσιαστὲς προβάλλουν τὴ λαϊκίστικη ἀρχὴ τῆς ἀναξιοκρατίας. Προσπαθοῦν νὰ ὑποβάλουν καὶ στοὺς πιὸ ἀνίκανους τὸν ἀρριβισμό, ἀνταλλάσσοντας τήν ἱκανότητα μὲ τὴν πίστη στὴ δογματικὴ ἐξουσία. Προσφέ- ρουν κίβδηλη «λαϊκὴ» κυριαρχία, γιὰ νὰ ἐγκαταστήσουν τὴν αὐταρχικὴ,