ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ "Ἑλληνομάθεια καὶ ἑλληνικὸς βαρβαρισµός ᾿Απὸ τὸν φιλόλογο-γυμνασιάρχη κ. Φώτη Μπουζάνη λάβαμε καὶ δημοσιεύουμε τὴν ἀκόλουθη ἐπιστολή: Κύριε διευθυντά, «Πᾶς “Ἕλλην βάρβαρος»: τὴν ἄρνησιν τοῦ «μὴ» δὲν θὰ τὴν βρῆς, πρὸ πολλοῦ τὴν ἔθαψεν μαζὶ μὲ τὴν καθαρεύουσαν, ὁ γνω- στός ἐκεῖνος “Ὑπουργὸς τῆς λεγομένης... ᾿Εθνικῆς Παιδείας, Ἢ πνευματικὴ ἀπο- βλάκωσις τῶν "Ἑλληνοπαίδων, ἡ ὁποία ἀνεβλάστησε καὶ ἀπέδωσεν ἤδη τοὺς καρ- πούς τῆς, μετὰ τὴν ἐνσκήψασαν ἐν ὥρα αἰθρίας (δεξιὰ κυβέρνησις) ὕπουλον καὶ αὐθάδη κατὰ τῆς γλώσσης μας ἐπίθεσιν, ὡς ἐν κατόπτρῳ, εἰκάζεται ἀπὸ τὰ παρατιθέμε- να κείµενα ὑποψηφίων φοιτητῶν τοῦ Πανε- πιστημίου ᾿Αθηνῶν, κατὰ τὸ ἔτος [981]: Θέμα ᾿Εκθέσεως «Φείδου Χρόνου»: α΄) «Διὰ νὰ κερδίσουμε τὸν χρόνον φείδου, ἀπαιτεῖται μεγάλη εὐφυΐα καὶ ψυχραιμίαν εἰς ἐμπόδια τῆς φύσεως, ποὺ πρόκειται νὰ μᾶς παρουσιασθοῦν διὰ τὸ ὄφελός μας. Πολλὰ παραδείγματα εἶναι ποὺ μπορεῖ κανεὶς νὰ κερδίσει τὸν χρόνον τοῦ φείδου». β΄) «᾿Ο φεῖδος ἦταν ἕνας ἐκ τῶν μεγάλων σοφῶν τῆς πατρίδος μας καὶ ἤκμασε κατὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ μεσαίωνα. Κατήργησε τὸ ἐπικρα- τοῦν κατὰ τὸν μεσαίωνα ἡμερολόγιον καὶ ὥρισε νέον, γι᾿ αὐτὸ καὶ ἐκεῖνον τὸν χρόνον ποὺ ἔγινε ἡ ἀλλαγὴ αὐτή, ὠνομάστηκε ὁ χρόνος τοῦ Φείδου...». γ΄) «... χρόνου φείδου εἶναι ὁ χρόνος ἢ τὸ χρῆμα ἢ καὶ ὁ πλοῦτος, ποὺ χάνει κανεὶς ὅταν δὲν σπεύδει ἀμέσως εἰς τὸν χρόνον διὰ τὸ χρῆμα καὶ τὸν πλοῦτον τὸν σκορπᾶ, δηλ. τὸν σπαταλᾶ ἢ τὸν διαθέτει ἐκεῖ ποὺ δὲν χρειάζεται νὰ τὸν διαθέτει». ᾿Αλλὰ ποῖα ἀποτελέσματα θὰ ἀνέμενε κανείς, ὅταν εἰς μὲν τὸ Δημοτικὸν σχολεῖον βραβεύεται ἡ ἀσυδοσία καὶ ἡ ἀμέλεια, ἀφοῦ ἔχει καταργηθῆ ἐκεῖ πᾶν εἶδος ἐξετάσεων, εἰς δὲ τὸ Γυμνάσιον οἱ μαθηταὶ οὔτε τὴν καθαρεύουσαν διδάσκονται οὔτε τὴν ᾿Αρ- χαίαν ᾿Ελληνικήν, ἀλλὰ --- κατόρθωμα καὶ τοῦτο τῆς πολιτικῆς --- ἀσχολοῦνται μὲ τὸν φατριασμόν, εἰς τὰς καλουμένας μαθητικὰς κοινότητας; Τελευταίως, ὅταν συνεζητεῖτο εἰς τὴν Βουλὴν τὸ «περὶ ψήφου ἐμπιστοσύνης» καὶ ἐλέγοντο καὶ «ἄλλα ἠχηρὰ παρόμοια», ἤκουσα καὶ κάποιον ρήτορα νὰ περιγράφη μὲ μελανὰ χρώματα τὴν ἀνορθογραφίαν, ἡ ὁποία κατακλύζει τὰ γραπτὰ τῶν μαθητῶν τῆς Μέσης παιδείας καὶ νὰ παρουσιάζη κατάλογον ὁλόκληρον λέξεων, τῶν ὁποίων ἡ ὀρθογραφία ἐπλησίαζε τὰ ὅρια, ποὺ κάποτε ἐλέγομεν: «καὶ τὸ καὶ μὲ ἔψιλον!». Θὰ ἤθελα νὰ παρατηρήσω εἰς τὸν ρήτορα, καθὼς καὶ εἰς τοὺς λοιποὺς πατέρας τοῦ ἔθνους: ποῦ ἦσαν τότε, ὅταν ὁ ἐπὶ τῆς Παιδείας “Ὑπουργὸς εὐηγγελίζετο μὲ κο- μπασμὸν τὸν ἐνταφιασμὸν τῆς καθαρευού- σῆς ἀλλὰ καὶ τῆς ᾿Αρχαίας καὶ τὶ ἀνέμενον νὰ μάθουν οἱ μαθηταὶ ἐνωτιζόμενοι τὰ ρήματα τῆς γραμματικῆς τοῦ Μ. Τριαντα- φυλλίδη καὶ τὰ διδάγματα τοῦ Ψυχάρη: «ὁ Παρθενός, τοῦ Παρθενοῦ!»; Τώρα, βεβαίως, τὸ γλωσσικὸν χάος ἔχει κορυφωθῆ, ἤρκεσεν ὅμως µία τριετία ἀπὸ τὴν ἐπικληθεῖσαν «γλωσσικὴ μεταρρύθμι- ση» καὶ τὸ πρᾶγμα ἔγινε καταφανὲς καὶ ἀπὸ ἐκείνους ἀκριβῶς ποὺ τὸ ἐδημιούργησαν. Ὃ πολιτικῶς, μάλιστα, ὑπεύθυνος ᾿Ὑπουρ- γός κ. Γ. Ράλλης εἰς σχετικὸν ἄρθρον του δημοσιευθὲν εἰς τὴν «Καθημερινὴν» τῆς 9.9.79 χύνει κροκοδείλια δάκρυα καὶ διαπι- στώνει, ὅτι: «οἱ δημοτικισταὶ ἀποτελοῦν κίν- δυνον διὰ τὴν δημοτικὴν γλῶσσαν, διότι ἀπὸ ἄγνοιαν, ἀπὸ ἐπιπολαιότητα, ἀπὸ ὑπερβολήν, νοθεύουν τὴν γνησιότητα καὶ καθολικότητα στὴν ἔκφρασίν της!». | Ὅσον ἀφορᾶ τώρα εἰς τήν ᾿Ανωτάτην ᾿Εκπαίδευσιν, ἡ ἀνάκλησις τῆς ὑπ᾽ ἀριθ. 1010 περιφήµου ἐκείνης ἐγκυκλίου τοῦ Γεωργίου Παπανδρέου, διὰ τῆς ὁποίας εἶχε τεθῆ φραγμὸς εἰς τὴν κομματικὴν προπα- γάνδαν εἰς τὰ Σχολεῖα, ὑπῆρξεν καίριον