ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ Ἢ δουλεία ἔρχεται μετὰ τὴ σιγὴ Ι.- Μιὰ σήημαντικὴ διαπίστωση εἶναι, ὅτι τὸ ἐπίπεδο τῆς διοικήσεως καὶ τῆς «ἀξιοκρατίας» γενικῶς σ᾽ ὅλες τὶς ἐκδηλώσεις τῆς κοινωνικῆς µας ζωῆς -- ἔστω καὶ ἐὰν αὐτὴ ἡ «ἀξιοκρατία» λαμβάνεται μόνο χάριν συγκρίσεων τοῦ χθὲς πρός τὸ σήµερα -- συνεχῶς ὑποβαθμίζεται, μὲ συνέπεια τὰ νὲα πρόσωπα ποὺ ἀντικαθιστοῦν τὰ παλαιά, παρὰ τὰ τυπικὰ «προσόντα» (παραπέµπω τοὺς «φωστῆρες» ποὺ κάνουν τὶς ἐπιλογές, στὸν ᾿ Ηράκλειτο, ἄν ἄκουσαν κάτι γι᾿ αὐτόν: «Πολυμαθίη νόον ἔχειν οὐ διδάσκει»), νὰ εἶναι πλέον εὐάλωτα ἀπὸ τὸ δέλεαρ τῆς ἐξουσίας πρὸς ἴδιον ὄφελος µέχρι καὶ αὐτῆς τῆς κλοπῆς τοῦ δημοσίου χρήματος καὶ πολλῶν ἀκόμη πράξεων ποὺ νομικῶς χαρακτηρίζονται κακουργήματα. Αὐτὴ ὅμως ἡ ἐντροπία τῆς ἐξουσίας, ποὺ σήµερα λαμβάνει διαστάσεις ἀπειλητικὲς στὸ χῶρο τῆς διοικήσεως, θεωρεῖ ὅτι τὰ φαινόμενα αὐτὰ τῆς σήψεως εἶναι παροδικὰ καὶ ὅτι διὰ τῆς τεχνολογίας καὶ τῆς ὑποτεταγμένης ἐπιστήμης προσφέρουν πολὺ μεγαλύτερα ὀφέλή στοὺς λαοὺς ἀπ᾿ ὅσα τοὺς ἀφαιροῦν. Ἢ ἀναίδεια αὐτὴ τῶν ἐξουσιαστῶν εἶναι ἕνα ἄλλο ἀνησυχητικὸ φαινόμενο, καὶ ἀπορεῖ κανεὶς πῶς μπορεῖ μετὰ ἀπὸ ἑβδομήντα χρόνια ἐφαρμογῆς τοῦ σοσιαλισμοῦ στὴ Ρωσία, νὰ συζητοῦμε τώρα τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ κ. Γκορμπατσώφ σὲ μοντέλα οἰκονομίας καὶ διοικήσεως, ποὺ µέχρι χθὲς καταδικάζονταν, σὰν πράξη πολιτικῆς εὐφυίας καὶ γενναιότητας, ἐνῶ θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς ἀπασχολήσει κυρίως ἡ ἀποτυχία αὐτὴ τοῦ ἄκρατου ἐξουσιασμοῦ. δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ «σοβιετολογία» καὶ ἁρμόδιοι εἶναι νὰ ἐζαγάγουν τὰ συμπεράσματά τους οἱ ἀντίπαλοι τῶν Σοβιετικῶν ἐξουσιαστές. ᾿Εμεῖς ἁπλῶς ἐπιβεβαιώνουμε, γιὰ μίαν ἀκόμη φορά, τὸ συμπέρασμά µας, ὅτι γενικῶς ὁ ἐξουσιασμός δὲν ἔχει πλέον νὰ προσφέρει λύσεις στὴν ἀνθρωπότητα καὶ ὅτι ἐκ τῆς μίξεως δυὸ ἤ περισσοτέρων ἀποτυχιῶν δὲν πρόκειται τὸ ἀποτέλεσμα νὰ εἶναι ἡ ἐπιτυχία. Οἱ ἑλιγμοὶ τῶν ἀπανταχοῦ ἐξουσιαστῶν ποὺ προβάλλονται, διὰ τοῦ γνωστοῦ «μπουγαδιάσματος» τῆς κοινῆς γνώμης, ὡς μέριμνα ὑπὲρ τῶν λαῶν, μοιάζουν μὲ τὸ ἐρωτικὸ σύνδρομο ποὺ ἀναπτύσσεται μεταξὺ βασανιστοῦ καὶ θύματος. Μιὰ χειρονομία δηλαδὴ ἀνθρωπιᾶς προκαλεῖ στὸ ἀποβιταμινωμένο θύμα τὸ χαμόγελο. Καὶ ἔτσι οἱ νάνοι θὰ συνεχίσουν νὰ παρουσιάζονται ὡς ἥρωες -- καὶ νὰ διοικοῦν. Σύνδρομο αὐτῆς τῆς πτώσεως τῶν ἀξιῶν εἶναι ἡ ἄνοδος τοῦ φόβου καὶ τῆς βίας, ἀποτέλεσμα δὲ αὐτῶν τὸ ἄγχος καὶ ἡ σιγή. Διότι τὴν σιγὴ ἐπιδιώκουν μὲ φλάμπουρα, τὴν συνθηµατολογία καὶ τὴν βία τῶν πεζοδροµίων οἱ ἐξουσιαστές. "Ας μὴν πλανώμεθα ὅτι αὐτὴ ἡ «βαβοῦρα», ποὺ φθάνει στὰ πεζοδρόµια, εἶναι φωνὴ διαμαρτυρίας... Εἶναι μέθοδος σύγχυσης, ποὺ ἐπιδιώκει διὰ τοῦ φόβου τὴν φίμωση τῆς ἀληθινῆς φωνῆς. Χαμογελοῦν, κρυμμένα πίσω ἀπ᾽ τὶς κουρτίνες τῶν παραθύρων τους, τὰ ὄργανα τοῦ ἐξουσιασμοῦ, γιὰ τὶς κινήτοποϊήσεις τῶν μαζῶν. ᾿Εφ᾽ ὅσον γεμίζουν οἱ πλατεῖες καὶ οἱ δρόμοι ἀπὸ φωνασκόύς, τὸ ἔργο τους ἐπέτυχε, καὶ γι᾿ αὐτὸ θὰ ἀμειφθοῦν. Τὰ