ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ο ΤΟΥ «Δ» Τό... Καταχωνιασμένο θᾶταν στὰ ἄδυτα τῆς μνήμης τὸ φιλοσοφημένο τοῦτο γνωμικό, ἂν δὲν τὸ ἔφερνε στὴν ἐπιφάνεια ὁ θάνατος παλιοῦ συμμαθητῆ μου. ᾿Ανάμεσα στὰ τόσα του ἀνέκδοτα μακα- ρίτης τώρα συνάδελφος, ἔλεγε καὶ ξανάλεγε καὶ τοῦτο: «Μὲ τὴν τελευταία πνοή του ὁ ἄνθρωπος βγάζει κι᾽ ἕνα... χού, αὐτὸ εἶναι τό χούϊ». ᾿Αλήθεια, πόσοι οἱ ἀνθρώπινοι χαρα- κτῆρες, ἀλλὰ καὶ πόσοι δὲν καταπιάστηκαν μ᾽ αὐτούς! Αν ἀρχίσουμε ἀπὸ τὸ Θεόφρα- στο, θὰ κατεβοῦμε στὸ Λασκαρᾶτο, θὰ πᾶμε καὶ στὴ Γαλλία νὰ βροῦμε τὸ Λὰ Μπρυγιὲρ καὶ τὸ Μολλιέρο' τό... χού, ὅμως, τοῦ τίτλου κανένας, φαντάζομαι, δὲν εἶχε τὴν εὐκαιρία νὰ τὸ ἀντικρύση, ὅπως ἐγώ, ἐνώ- πιος ἐνωπίφ. Καὶ νὰ γίνη αἰτία ἡ μονοσύλ- λαβη τούτη λέξη νὰ γραφῆ ἡ πραγματικὴ αὐτὴ ἱστορία τῆς κωμωδίας, ποὺ λέγεται ἀνθρώπινη ζωή... Συµµαθητής, λοιπὸν τοῦ Κώστα, στὸ Β΄ Γυμνάσιο Τριπόλεως. Ἔξυπνος, ναί, ἀμε- λὴς ὅμως καὶ κοµπορρήµων, ἐκ γενετῆς θὰ ἔλεγε κανείς, ἦταν πρῶτος ἀνάμεσα στοὺς θορυβοποιοὺς τῆς τάξεως. Μιὰ φορά, θυ- μοῦμαι, εἶχε κρυφθεῖ πίσω ἀπὸ μιὰ ντουλά- πα καὶ ὅταν ὁ καθηγητὴς τῶν Γαλλικῶν παρέδιδε, αὐτὸς ὕστερα ἀπὸ κάθε φράση του ἐμιμεῖτο τὴν ἔρρινη προφορά του. Ἣ τάξη εἶχε ἀναστατωθῆ, γιατὶ ὁ καθηγητὴς δὲν μποροῦσε νὰ ἐντοπίση τὴ φωνὴ τοῦ θορυβοποιοῦ. Στὸ τέλος, ὅμως, τὸν πῆρε εἴδηση, ἀλλά,. προτοῦ κατεβῆ αὐτὸς ἀπὸ τὴν ἕδρα, ὁ Κώστας εἶχε βγῆ στὸ μπαλκόνι καὶ πήδηξε κάτω, χωρὶς νὰ πάθη τίποτε, ἀλλὰ τὴν ἄλλη μέρα ἔφαγε πέντε ἡμέρες ἀποβολὴ γιὰ τὸ κατόρθωμά του. Μὲ τοῦτα, ὅμως, καὶ μὲ κεῖνα," τὶς τέσσερες, τότε, τάξεις τοῦ Γυμνασίου τὶς πέρασε μέσα σὲ μιὰ ἑξαετία, ἀφοῦ ἐν τῷ μεταξὺ ἄλλαξε τρία Γυμνάσια τοῦ νομοῦ ᾿Αρκαδίας καὶ τὸ ἀπολυτήριο τὸ πῆρε ἀπὸ τὰ ἡρωϊκὰ χώματα τῆς Σπάρτης, ὅπως ἔλεγε, ἡρωοποιώντας ἔτσι καὶ τὸ εἰρηνικώ- τατο Γυμνάσιο τῆς Σπάρτης! ΦΩΤΗΣ Σ. ΜΠΟΥΖΑΝΗΣ. χού! Μὲ τὴν εὐχέρεια, ποὺ εἴχαμε τότε, γιὰ τὸ 1921 πρόκειται, νὰ ἐγγράφωνται οἱ ἀπόφοι- τοι τῶν Γυμνασίων στὸ Πανεπιστήμιο χω- ρὶς ἐξετάσεις, νάσου ὁ Κώστας στὸ καφε- νεῖον «Τὸ Νέον», τὸ κέντρο τῶν φοιτητῶν τῆς ᾿Αρκαδίας, στὸν «Λεβιάθαν» αὐτὸν τῆς πλατείας Ομονοίας, ὅπως ἀποκαλεῖ τὸ καφενεῖο ὁ Γιῶργος ᾿Ιωάννου στὸ βιβλίο του «΄Ομόνοια», ποὺ μὲ τὴν παλιά του ἐπίπλωση μᾶς θυμίζει, ἀκόμη καὶ τώρα, τὰ φοιτητικὰ ἐκεῖνα χρόνια, ποὺ καθόμαστε στὰ ἴδια, θαρρεῖς, καθίσματα, μὲ τὰ γραφικά μας ἐκεῖνα µπαστουνάκια στὸ χέρι καὶ μὲ τὰ ὄνειρα στὸ κεφάλι! Μὰ ὁ Κώστας ξεχώριζε ἀπὸ μᾶς τοὺς ἄλλους, δὲν κρατοῦσε µόνο τὸ µπαστουνάκι στὸ χέρι, μὰ φοροῦσε καὶ τὶς περίφηµες γκέττες, ποὺ φοροῦσαν οἱ δανδῆδες τῆς ἐποχῆς στὰ πόδια... Φοιτητὴς Νομικῆς, βέβαια, χωρὶς νὰ φοιτᾶ, μὲ µόνη ἀσχολία νὰ ἐξαντλῆ ἀνελλι- πῶς καὶ πάντοτε τὸ σεβαστὀ ἔμβασμα τοῦ πατέρα καὶ νὰ ἀδολεσχῆ στὰ καφενεῖα καὶ τὶς ταβέρνες. Καὶ πρῶτα-πρῶτα τὸν βασάνισε ἐκεῖνος ὁ τίτλος «φοιτητὴς Νομικῆς», ποὺ κατὰ. χιλιάδες κυκλοφοροῦσε τὴν ἐποχὴ ἐκείνη μεταξὺ τῶν πρωτοετῶν φοιτητῶν τῆς Νομι- κῆς. Αὐτὸς «φοιτητὴς Νομικῆς», ὅπως τὰ ἄλλα φοιτητάρια, πρὸς Θεοῦ! Νὰ καταντή- ση ὁ Κώστας Τρίγκας «φοιτητὴς Νομικῆς», θεοὶ καὶ δαίμονες! Μὰ αὐτὸς ἦταν ὁ ἀναμενόμενος ἐκεῖνος μεσσίας, ποὺ θὰ ἀνεστήλωνε τὸ καταπεσὸν κῦρος τοῦ «Ρωμαϊκοῦ δικαίου» καὶ τῶν «Νεαρῶν» τοῦ ᾿Ιουστινιανοῦ! Αὐτὸς ἦταν «σπουδαστὴς δικαίου» καὶ μὲ τὸν τίτλον αὐτὸ τιτλοφόρησε τὸν ἑαυτό του καὶ θέλησε μάλιστα νὰ τὸν ἐπιβάλη καὶ στὸ στενὸ ἀλλὰ καὶ στὸ εὐρύ του περιβάλλον! Γι᾿ αὐτὸ εἶχε τὴ συνήθεια, ὁλόκληρη δεκαετία -- ὅσον καιρὸ ἐξασκοῦσε τὸ ἐπάγγελμα τοῦ φοιτητῆ ---, νὰ μὴν ἀρκῆται στὴ σύσταση, ποὺ τοῦ ἔκανες: «ἀπὸ δῶ ὁ Κώστας Τρίγκας, φοιτητὴς Νομικῆς», ἀλλὰ νὰ προσθέτη καὶ αὐτὸς ἀπαραιτήτως, μετὰ