ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
68-69ΑΥΓ. - ΣΕΠΤ. 1987
Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο
- Όχι Μυθολογία αλλά ιστορία (δ΄) — ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ, ΗΛΙΑΣ
Πρωτογενές κείμενο, χωρίς καμία ἐπέμβαση
Η.Λ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ
Ὄχι ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ἀλλὰ ΙΣΤΟΡΙΑ (δ΄)
(Τελευταῖο)
Ὃ Ζεὺς συντρίβει τοὺς Τιτᾶνες
᾿Αφοῦ ὁ Ζεὺς πέτυχε τὴν συνδρομὴ τῶν Οὐρανιδῶν καὶ ἰδιαίτερα τῶν μεγάλων ἐπινοητῶν
φιλοσόφων, ποὺ εἶχαν ἀρνηθεῖ τὴν βοήθειά τους τόσο στὸν Κρόνο ὅσο καὶ στοὺς Τιτᾶνες,
ἀπεφάσισε μὲ φοβερῆς ἰσχύος μέσα νὰ δώσει τέλος στὸ ὀλέθριο μακελλειό. Αὐτὴ τὴν
φοβερὴ σύγκρουση μᾶς τὴν δίδει μὲ ἕνα τρόπο μοναδικὸ ἡ Θεογονία. "Ας δοῦμε τὴν
περιγραφή:
«Οὔτε αὐτὸς ἀκόμη ὁ Δίας μπόρεσε νὰ συγκρατήσει τὴν παραφορά του. ᾿Αλλὰ κι αὐτοῦ
ἀμέσως ἡ ψυχὴ πλημμύρισε ἀπὸ ὁρμὴ καὶ ἐντελῶς ἀπρόσμενα φανέρωσε ὁλόκληρη τὴ δύναμή
του. Καὶ ἀμέσως, ἄλλοτε ἀπὸ τὸν Οὐρανὸ, ἄλλοτε ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦ ᾿Ολύμπου, ἐξακοντίζοντας
φλόγες κατήρχετο μὲ περίσκεψη χωρὶς σταμάτημα. Οἱ δὲ κεραυνοὶ μὲ τὴν φοβερὴ λάμψη καὶ
βροντὴ ἔφευγαν ἀπ᾿ τὸ στιβαρό του χέρι καὶ ἡ ἱερὴ φλόγα στροβίλιζε.
»Καὶ ἐντὸς τοῦ ἴδιου χρόνου ἡ χθόνιος ὕλη, ποὺ εἶναι αἰτία κάθε ζωῆς, ἐκρηγνύετο καιό-
µενη, κι ἀπ᾿ τὴν φωτιὰ ἔτριζε, μὲ τρόπο ποὺ εἶναι ἀδύνατο νὰ ἐκφράσω. Πυρακτωμένη δὲ τὴν
αἰσθανόσουνα ὅλη τὴν γῆ ὡς τοῦ ᾿Ωκεανοῦ καὶ τοῦ ἀστείρευτου Πόντου τὴν κοίτη.
»᾽ Η πυρώδης πνοὴ τύλιγε τοὺς Τιτᾶνες, τοὺς θνητούς, ἡ δὲ φλόγα ἀνέβαινε πέρα ἀπ᾿ τὴν
ἀτμόσφαιρα στὸν αἰθέρα, ποὺ μόνον οἱ ἀνήκοντες στὸ Δία φθάνουν, καί εἶναι ἀδύνατο νὰ πεῖς
πόσο τὰ μάτια τύφλωνε, ὅσο γενναῖοι κι ἂν κι αὐτοὶ (οἱ Τιτᾶνες) ἦσαν. ᾿Η λευκόφωτη φλόγα
ἔμοιαζε σὰν τὴν αὐγή. Θερμότητα δὲ ἀδιανόητα ὑψηλὴ γέμιζε τὸ ἀπύθμενο ῥῆγμα. Χώνονταν δὲ
παντοῦ στὰ μάτια ποὺ ἔβλεπαν, στ᾿ αὐτιὰ ποὺ φρικιάζαν στὸ ἄκουσμα.
» Ἔμοιαζε σὰν νὰ ἔσμιγε ἡ γῆ μὲ τὸν Οὐρανὸ σὲ μιὰ φοβερὴ σύγκρουση. Τόσο μεγάλο ἦταν
τὸ ὑποχθόνιο βουητό, ποὺ νόμιζες ὅτι συντρίβονταν ἡ γῆ καὶ ὁ Οὐρανὸς γκρεμιζόταν».
Αὐτὴν τὴν μοναδικὴ περιγραφὴ ἀπὸ τὸν Πόλεμο τῶν Τιτάνων ἐναντίον τοῦ Διός μᾶς
παρέδωσε ἡ πανάρχαια Θεογονία. Μὲ τὰ σημερινὰ δεδομένα θὰ λέγαμε ὅτι εἶναι κάποιο
ρεπορτὰζ ἑνὸς αὐτόπτου μάρτυρος τῆς μεγάλης καταστροφῆς. Αὐτὸς ποὺ περιγράφει τὸ
στὴν διάθεση τοῦ Διός μέσα καταστροφῆς, ἀσφαλῶς γνώριζε πολὺ καλὰ ὅτι δὲν ἐπρόκειτο
γιὰ «ἀστραπόβροντα». Οὔτε βέβαια ὅτι ὁ Ζεὺς ἦταν «θεὸς» μὲ τὴν σημασία ποὺ ἀποδίδουμε: