ΓΗ ΡΚΙΟΗ δ6Η1 ΕΝ Στὴ Χαρὰ [Τὸ ποίημα (ὠδή, ὕμνος) «Στὴ χαρὰ» τοῦ Ἐτίξατγίοῃ 9οΠί]ἱαι (1759-1805) γράφηκε στὰ 1785, ὅταν δηλαδὴ ὁ ποιητὴς ἦταν εἰκοσιέξι χρονῶν, καὶ δημοσιεύτηκε στὰ [786 στὸ δεύτερο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ του «Θάλεια τῆς Ρηνανίας» («ΑΛοΙΙΟΠο ΤΙ»). Στὴν ὠδὴ αὐτὴ ἀκούγονται ἀπηχήσεις ἀπὸ ἕνα ὁμώνυμο ποίημα ἑνὸς παλαιότερου Γερμανοῦ ποιητῆ, τοῦ Πέτερ Γιόχανν Οὔτς (Ρειετ Ἰοπαπη 02, 1720-1796), ποὺ κατὰ κάποιο τρόπο θεωρεῖται καὶ σὰν πρόδρομος τοῦ Φεμ!ιετ. Στὴν ἀρχική της, τὴν πρὶν ἀπ᾿ τὰ [800 µορφή, τὴν ὠδὴ ἀποτελοῦσαν ὀχτὼ ὀχτάστιχες στροφὲς καὶ ὀχτὼ τετράστιχες ἐπωδοὶ τοῦ χοροῦ. Μεταγενέστερα, προστέθηκε ἄλλη μιὰ ἀκόμη ὀχτάστιχη στροφἠ καὶ μιὰ τετράστιχη ἐπωδὸς τοῦ χοροῦ. 'Ο Γιάνὶρ ναη Βεείιπονεπ στὴ μελοποίηση τῆς ὠδῆς αὐτῆς, ποὺ περιέλαβε στὸ τελευταῖο µέρος τῆς «᾿Ενάτης», εἶχε λάβει ὑπ ὄψη του τὴν πρώτη µορφή. Η μετάφραση αὐτή, ποὺ μπόρεσε νὰ διατηρήσει τὸ μέτρο τοῦ πρωτοτύπου ἔτσι ποὺ νὰ μπορεῖ καὶ νὰ τραγουδηθεῖ στὰ ἑλληνικὰ πάνω στὴ μουσικὴ τοῦ Βεείπονεη, βασίστηκε πάνω στὴν ὁριστικὴ μορφὴ τῆς ὠδῆς. 'Ο συνθέτης ἀφιέρωσε πολλὲς δημιουργικὲς ὧρες στὴ μελοποίηση αὐτή. "Οχι µόνον ἀγαποῦσε καὶ θαύμαζε πολὺ τὸν ὁΦεμβ]]ες, ἀλλὰ καὶ ἐνστερνιζόταν κάποιες ἀπ᾿ τὶς καντιανὲς ἰδέες, πού, μετουσιωμένες ποιητικά, εἶχαν περάσει στὸ ποίημα αὐτό. ΄Ο Βεείπονεη εἶχε ἄμεση, προσωπικἡ γνώση τοῦ ἔργου τοῦ Ιπιπιαηιε] Καπι, ἐνδιαφερόταν γιὰ τίς, καὶ προβληματιζόταν πάνω στίς, ἰδέες. Δὲν ἦταν αὐτός ποὺ θέλησαν ἢ θέλουν ἀκόμη κάποιοι νὰ εἶναι: ὁ ἀπόκοσμος καλλιτέχνης, ποὺ ζεῖ στὸ δικό του, φανταστικὀ κόσμο καὶ δὲ θέλει νὰ ξέρει ἢ νὰ μαθαίνει τί συμβαίνει γύρω του. Ὅπως λέει χαρακτηριστικἁἀ ὁ Κοπιαίη Εοιαπὰ στὸ ἐκπληκτικὸ βιβλίο του ᾿᾿Βεοιίμονδη - ΙΟ σγαμείος όροιμιος οδαιμσεν’', ἑάῑίοπ ἀέ[πίνςα, 980, Εἀῑίοης ΑΙΌίη ΜίσμεΙ, Ρατίς, σελίδα 9349, «ἡ ἄγνοια τῶν ἱστορικῶν του ἀποκορυφώθηκε μὲ τὸ γεγονὸς νὰ θέλουν νὰ τὸν παρουσιάζουν σὰν ἀνίδεο». ᾿Επίσης, ἐξίσου χαρακτηριστικἡ γιὰ τὸ κριτικό του πνεῦμα εἶναι ἡ φράση τοῦ ἴδιου τοῦ Βεείιήονεη γιὰ τὸν οοΠβ!]]εΓ σχετικὰ μὲ τὴ μελοποίηση: «Τὰ ποιήματα τοῦ 5 ον εἶναι γιὰ τὸν συνθέτη ἐξζαιρετικὰ δύσκολα. 0 μελοποιὸς πρέπει νὰ ὑψωθεῖ πολὺ πιὸ πάνω ἀπ᾽ τὸν ποιητή... Ποιὸς τὸ μπορεῖ μὲ τὸν «ΟΙ» Γιὰ νὰ προσθέσει; «Σ΄ αὐτὸ ὁ Φοο(/ι6 εἶναι πολὺ πιὸ εὔκολος!» (ὅ.π., σ. 952). Καὶ παρὰ τὸ γεγονός, πὼς ἡ ὠδὴ «Στὴ Χαρὰ» ἔχει μελοποιηθεῖ κι ἀπὸ ἄλλους συνθέτες, τὸ ἐξαίρετο αὐτὸ ποίημα τοῦ ΦοΠίἡετ δὲ μπορεῖ νὰ νοηθεῖ πιὰ χωρὶς τὴν ἐπίσης ἐξαίρετη μουσικὴ τοῦ Βεειπονεηπ. - ΑΓΓ. ΠΑΡΟ.]. ᾿Ω χαρά, σπίθα ἐσὺ θεία, κόρη ἀπ᾿ τὰ ᾿ Ηλύσια, στὴν ἱερή σου σπρώχνει ἑστία μέθης φλόγα γνήσια. Ἢ μαγεία σου πάλι δένει ὅ,τι χάρισε ὁ συρμός, ὅλ᾽ οἱ ἀνθρῶποι ἀδερφωμένοι, τὸ φτερό σου ἵσκιος γλυκός. Χορός: Μιλιούνια, ἀγκαλιαστῆτε/ Γιὰ ὅλους τοῦτο τὸ φιλί! Στὴ σκηνὴ τῶν ἄστρων, δεῖτε, ὁ καλὸς πατέρας ζεῖ! “Ὅποιος πέτυχε σπουδαῖο, φίλος φίλου νά γενεῖ, θηλυκὸ ἂν ηὖρεν ὡραῖο, στῆς χαρᾶς χορὸν ἂς μπεῖ!