ΗΛΙΑΣ Λ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ Κώδιξ Σημµασιῶν τὰ σημεῖα τοῦ ᾿Ελληνικοῦ ᾽᾿Αλφαβήτου ΣΥΝΤΑΡΑΚΤΙΚΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΤΟΥ ΠΑΝΑΡΧΑΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΕΞΙΛΟΓΙΟΥ [Πρώτη συνέχεια] ᾽Αντὶ Προλόγου ᾿Ομηρικὲς καὶ ἠσιόδειες λέξεις μὴ παράγωγες ἀρχόμενες ἀπὸ τὸ γράμμα Ρ [ἐκ τοῦ «Μεγάλου Λεξικοῦ τῆς "Ελληνικῆς Γλώσσης» τῶν Η. Ιιάάεὶ - Κα. δεοῖὶ καὶ Μιχαὴλ Κωνσταντινίδου]: ῥάβδος Ξ ῥαβδίον χρήσιμον εἰς τὸ βάδισμα’ ἡ τοῦ Ἑρμοῦ ῥάβδος (Ιλ. Ω 343 - ᾿0δ. Ε 47). ῥᾶγα Ξ ἀκμή, βία, ὁρμή. ῥάδιοςΞ εὔκολος, ἕτοιμος νὰ ποιήσῃ τι ἢ νὰ πράξῃ τι («ὡς οὐ ῥηίδι ἐστὶ θεῶν»: Ιλ. Υ. 261). ῥαθαίνω Ξ ῥαίνω, σπείρω (ῥανάω: «ῥανᾶται», πλανᾶται' σπείρεται). ῥαιστὴρ Ξ (ῥαίω). Καθ᾿ ᾿Ησύχ.: «ῥαιστὴρ σφῦρα σιδηρᾶ μµονοκέφαλος' τινὲς δὲ σιαγό- να». [ Εδῶ κίνησις τῆς σφύρας]. ῥαίω Ξ θραύω, συντρίβω, καταστρέφω. ῥάκος Ξ ἔνδυμα ἐσχισμένον. ῥάμφος Ξ τὸ ῥάμφος τῶν ἁρπακτικῶν πτηνῶν. ῥαπίζω Ξ κτυπῶ τινα διὰ ῥαβδίου. ῥάπτωξ συρράπτω. Μεταφ. ἐπινοῶ, μηχανῶμαι, σχεδιάζω («κακὰ ῥάπτειν», ᾿Οδύσ. Γ 18). ᾿ ῥέζω - ἐνεργῶ, πράττω. ἐκτελῶ, κατορθώνω. ῥέθος Ξ τὰ μέλη τοῦ σώματος («ψυχὴ δ᾽ ἐκ ῥεθέων πταμένη»: ᾽1λ. Π 856). ῥεῖα Ξ εὐχερῶς, εὐκόλως ( Ομ.-᾿ Ησ.: «θεοὶ ῥεῖα ζώοντες»). ῥεῖθρον Ξ ῥεῦμα («ποταμοῖο ῥεῖθρα»: Ιλ. 0-245). ῥέος Ξ ρυάκιον. ῥέπω Ξ κλίνω πρὸς τὰ κάτω. ῥέω Ξ καὶ τῆς αὐτῆς ῥίζης, ῥέος - ῥέεθρον, ῥόος, ῥοή, ῥύσις, ῥυτός, ῥύαξ, ῥεῦμα, ῥεῦσις, ῥύμη, ῥυθμός. ῥῆμα Ξ ("ῥέω - ἐρῶ) τὸ λεγόμενον ἢ λαλούμενον, λόγος, ἀπόφθεγμα, φράσις, ὑπόθεσις τοῦ λόγου. ῥῆξις Ξ διάρρηξις, «σπάσιμο». ῥῆσις Ξ λόγος, ὁμιλία. ῥητὴρ - (δέω, ἐρῶ) ὁ ἀγορεύων. ῥητὸς Ξ ("ῥέω, ἐρῶ) προσυμπεφωνημένος, ὃν δύναταί τις νὰ ἀνακοινώσῃ. ῥήτρα - συνθήκη, συμφωνία.