4018 ΗΛΙΑΣ ΔΛ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ: ὥσπερ λέγω, καλόν ἔδοξεν ὄργανον εἶναι τῆς κινήσεως τῷ τὰ ὀνόματα τιθεμένῳ πρὸς τὸ ἀφομοιοῦν τῇ φορᾷ: πολλαχοῦ γοῦν χρῆται αὐτὸ εἰς αὐτήν' πρῶτον μὲν ἐν αὐτῷ τῷ «ρεῖν» καὶ «ῥοή» διὰ τούτου τοῦ γράμματος τὴν φορὰν μιμεῖται, εἶτα ἐν τῷ «τρόμῳ» εἶτα ἐν τῷ «τραχεῖ», ἔτι δὲ ἐν τοῖς τοιοῖσδε ρήμασιν οἷον «κρούειν», «θραύ- ειν», «ἐρείκειν», «θρύπτειν», «κερματίζειν», «ῥύμβειν», πάντα ταῦτα τὸ πολὺ ἀπεικά- δει διὰ τοῦ ῥῷ». 'Ἑρμηνεύω ἀμέσως: «Κατὰ πρῶτον μὲν λοιπὸν τὸ γράμμα «Ρ» κατὰ τὴν γνώμην µου χρησιμεύει σὰν ὄργανον. διὰ νὰ ἀποδώσῃ κάθε κίνησιν διὰ τὴν ὁποίαν µάλιστο οὐδὲν εἴπομεν, διατὶ ἀπέκτησε τοῦτο τὸ ὄνομα... Κατὰ πρῶτον μὲν εἰς αὐτὸ τὸ ἴδιον τὸ «ῥέω» καὶ εἰς τὴν «ῥοήν» μ᾽ αὐτὸ τὸ γράμμα μιμεῖται τὴν κίνησιν, ἔπειτα εἰς τὰ ὀνόματα «τρό- μος» καὶ «τραχύς», ἀκόμη δὲ καὶ εἰς παρόμοια ρήματα, ὅπως τὸ «κρούειν», «θραύειν», «ἐρείκειν» (συντρίβειν), «θρύπτειν» (θρυμματίζειν), «κερµατίζειν», «ρυμβεῖν» (ἔκσφενδο- νίζειν), ὅλα αὐτὰ κατὰ τὸ πλεῖστον τ᾽ ἀπεικονίζει μὲ τὸ Ρ». Ὃ Πλάτων, καὶ γιατί ὄχι ὁ Σωκράτης, ὁ Κρατύλος, ὁ ᾿ Ἑρμογένης, ἐπέρασαν πολὺ κοντὰ στὴν οὐσία τοῦ γίγνεσθαι τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. 'Ἡ προσπάθειά των ὅμως παρέ- µεινε ἀτελής: δὲν ἀντελήφθησαν τὴν τεράστια σημασία τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου καὶ τῆς Ἑλληνικῆς φύσεως στὸ σχηματισμὸ τῶν πρώτων ὀνομάτων. ᾿Αντελήφθησαν τὴ συµβο- λικὴ ἀξία τῶν γραμμάτων, ἀλλὰ δὲν προσπάθησαν ἐκ τῶν συμβόλων νὰ καταδείξουν τὸν τρόπο τῆς δομῆς τῶν ὀνομάτων. Περιπλανήθηκαν στὸν ὠκεανὸ τῶν ἑλληνικῶν λέξεων κυρίως τῆς Β΄ καὶ Γ΄ περιόδου, χωρὶς τὸν ἀστρολάβο ποὺ παρέδωσε ἡ ἑλληνικὴ φύση. Καὶ δυστυχῶς ἡ ἀπουσία αὐτοῦ τοῦ κώδικος τῶν συμβόλων τοῦ ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου ἐπέτρεψε καὶ ἐπιτρέπει στοὺς «δεινούς» νὰ ἔχουν θάψει τὸ μεγαλύτερο πολιτισμὸ τῆς ἀνθρωπότητας ὄχι πλέον στὴ λάσπη τῆς μεγάλης καταστροφῆς ἀλλὰ στὸ βόρβορο τῆς ἐπελθούσης ἐξουσίας. ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ίο Ἢ «κοινὴ ἠχητικὴ ἀντίληψη» καὶ τὸ σύμφωνο «ῥῶ» Ι. Ἢ μελέτῃ τῶν ἤχων τῶν ὁμάδων α΄, β΄, γ΄ στὴν παροῦσα ἔρευνα δέχεται ὡς δεδοµέ- Ελληνικὴ γλῶσσα καὶ σύγχρονη ᾿Επιστήμη Χρειάζεται ἢ ὄχι ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ γλῶσσα στὴν ἐποχή µας, ἐποχὴ τῶν ὑπολογι- στῶν καὶ τῶν γιγαντιαίων τεχνολογικῶν ἁλμάτων; Σὲ μιὰ ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποία οἱ πολ- λοὶ μεριμνοῦν ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο γιὰ τὶς ὑλικὲς ἀπολαυές τους, ποία ἡ ἔννοια τῆς συνεχίσεως τῆς μελέτης τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσης: Σὲ μιὰ ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποία ὁ ἄνθρωπος ἐξαρτᾶται ὁλοένα καὶ περισσότερο ἀπὸ τοὺς ὑπολογιστὲς καὶ τὶς παντοειδεῖς μηχανές. γιατὶ θὰ πρέπει νὰ βασανιζώμεθα, ὅπως τονίζουν μερικοὶ τεχνοκράτες, μὲ τὴ μελέτη τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν; Δυστυχῶς γι᾿ αὐτοὺς τοὺς τελευταίους ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα. μὲ τὸν ἀστείρευτο πλοῦτο τῆς συνεχίζει καὶ σήμερα νὰ ἐπηρεάζει σὲ σημαντι- κώτατο βαθμὸ τὴν διαμόρφωση νέων ὅρων τοὺς ὁποίους χρειάζεται ἡ σύγχρονη τεχνολογία. "Ας ἀναφέρουμε ἕνα ἁπλὸ παράδειγµα. Μιὰ ἁπλῆ ματιὰ στὰ τεύχη τοῦ ἐγκύρου ἐπι- στημονικοῦ περιοδικοῦ «ΙΕΕΕ δρεοίγωπι»’, τὸ ὁποῖο πραγματεύεται θέµατα ἠλεκτροτε- χνολογίας κυρίως, τῶν ἐτῶν 983-86, ἀποκαλύπτει τοὺς κάτωθι ἑλληνικοὺς (ἢ ἡμιελλη- νικοὺς) ὄρους: σεπιβηΙἰο πείνοίΚ, 5επιἉηεῖο ρηπι]ἡνες, ΦΥΠΙΑΧ, δΥπιδοΙίο, ΦΥΙΙΟΒίςΠΙ, ΡΓΟ- ἀγα ΠΥ ΠΡ ἴῃ Ιορίς, ΙΟ6ἱ08/ γερτεδεη{8ΠΙΟΠ, ΙΟβἱΟ8/ ΟΡΕΓΒΙΙΟΠ, οΗΒΓΑΕΙΕΓ ΠΠ8Ρ, οδ/εεί-ογδΠπίθα ---