ΡΕΝΟΣ ΗΡΑΚΛΗ ΑΠΟΣΤΟΔΙΔΗΣ Στοιχεῖα προσωπικῆς φιλοσοφίας γιὰ νὰ πορεύωνται χάπως μ᾽ αὐτὰ οἱ μόνοι στὸ Νέο Μεσαίωνα ποὺ ἔχει κιόλας μπῇ χαὶ τραβάει Μπορεῖ νὰ φρίτταν οἱ καλοὶ κ᾿ εὐσυνείδητοι φιλόσοφοι μ᾽ αὐτὸ τὸ σκοπὸ μιᾶς «ἐντελῶς προσωπικῆς φιλοσοφίας» --- γιὰ. νὰ πορεύωνται μὲ κάποια της στοιχεῖα ἴσως κάποιοι µέσα σ᾽ ἕναν Καιρό -- ἀλλ᾽ ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς πέρα ἀπ᾿ ὅποιαν ἄλλη ἀξία καὶ κῦρος ἣ δύναμη εἶχαν ὅποιες ἀπόψεις καὶ θέσεις στὴν ἱστορία τοῦ κόσμου, ὅποιες ὁσοδήποτε σωστές ἣ ὄχι σκέψεις ὅποιων, πάντως εἴχαν, ἔστω κ᾿ ὑποσυνείδητα, καὶ μιὰ τέτοια λειτουργία: παρευόντουσαν μὲς σ᾽ ἕνα συγχεκριµένο Καιρό μ᾽ αὐτές κάποιοι. Καὶ δέν εἶναι μὲν πατερίτσες οἱ σκέ- ψεις --- καὶ πολύ περσότερο οἱ «ὠργανωμένες σ᾽ ἕνα κάποιο ὅλο», ἔτσι ὥστε ν᾽ ἀποτελοῦν καὶ φιλοσοφία καθαυτό (στὴν ἀκριβῆ ἔννοια τοῦ ὅρου) --- εἶναι ὅμως, ὅπως καὶ νὰ τὸ κάνουμε, καί κάτι τέτοιο. Εἴτε γιατὶ πολλά ὑποβάλλει στὴ συνεί- δηση αὐτὸ ποὺ λέμε Καιρός κ᾿ ᾿Εποχή, εἴτε γιατὶ κι ἀντιδράσεις στὰ «δεδομένα» Καιροῦ κ᾿ ᾿Εποχῆς ἀποτελοῦν ἐπίσης, ἀσχέτως ὅποιου παραπάνω χύρους τους, οἱ θέσεις κ᾿ οἱ ἀπόψεις ποὺ συγκροτοῦνται σὰν «ἀλήθειες» μὲς σὲ μιὰ σκεπτόμενη συνείδηση, βέβαιο εἶναι πὼς ναί, καὶ πορεύονται ὄντως μ᾽ αὐτές οἱ συνειδήσεις, δηλαδὴ ἔχουν καὶ μιὰν ἀξία ἐντελῶς πρακτική, καὶ μιὰ δύναμη ὀργάνου! ᾿Ανα- γνώριση, ἔμμεση, αὐτοῦ, ἀποτελεῖ καὶ τ᾿ ὅτι Ὅργανο ὠνόμασαν δὰ --- καὶ μ᾽ αὐτό πορεύτηκαν, πραχτικώτατα, ἐπὶ ἕνα μεσαίωνα, καὶ παραπέρα, ὥς τὶς μέρες μὰς --- τὴν τόσο ἄσχετη μέ Καιρούς κ᾿ ᾿Εποχές, ὅπως μοιάζει, τυπική λογική τοῦ ᾿Αριστοτέλη. Λοιπὸν ἐγώ, ποὺ δέν πιστεύω καὶ πολύ-πολύ --- πρέπει νὰ τ᾽ ὁμολογήσω -- ᾿᾽στὶς «ἀπόλυτες ἀξίες» τῶν θεωρητικῶν κατασκευῶν --- οὔτε καὶ τῶν πιό καθαρῶν ἀληθειῶν --- δέ βρίσκω διόλου πὼς τὸ φρικίασμα τῶν τυπικῶν φιλοσόφων στὸ ἄκουσμα τῆς «πεζῆς» αὐτῆς σκοπιμοθηρίας ὅσων θέλησα νὰ ἐκθέσω ἐδῶ, πρέπει τάχα νὰ μ᾽ ἀναστείλῃ καὶ νὰ μήν τὸ προσπαθήσω. Καὶ θάπρεπε, σκέφτομαι, νὰ πίστευα --- καὶ πολύ στὰ σοβαρά μάλιστα --- σ᾽ ὅ,τι λέμε ἀξιοπρέπεια ἑνὸς στοχαστῆ --- ἄν λέμε ὄντως ποτέ χάτι τέτοιο, καὶ τί ἐννοοῦμε; --- γιὰ νὰ ἴσχυε μέσα μου ἀποτελεσματικά μιὰ τέτοια ἀναστολή: γιατὶ οἱ φιλόσοφοι, λέει, θὰ ἔφριτταν | Στὸ κχάτω-κάτω, κι ἄν μοῦ ᾽λεγε κάποιος τους πὼς εἶναι ὕβρις κάτι τέτοιο - «γιὰ νὰ πορεύωνται κάπως» (καὶ «ἴσως») «κάποιοι»! --- ἔ, ἄς ὑψώσω κ᾿ ἐγώ ἄλλη μιὰν ὕβρι, μὲς σὲ τέτοιον «ὑπεράξιο νὰ τὸν ζοῦμε» κόσμο θάλεγα!.. «Παιδί τοῦ Καιροῦ μου» δέν εἴμ᾽ ἐπίσης;.. "Αλλη μιὰν ὕβρι λοιπὸν κ᾿ ἐγώ - στὴν ὑγειά σας]|.. ᾿Αλλὰ νὰ μήν ἀστειευόμαστε! Γιατὶ ὁ καιρὸς πιέζει, καὶ μὲ σιδερένια βήματα ὁ νέος μεσαίωνας τραβάει τὸν τρομερό του δρόμο, συνθλίβοντάς μας ὅσους μόνοι ἐπιμένουμε, καὶ δέν μποροῦμε παρὰ μόνοι, τέλεια μόνοι, μ᾽ ὁποιεσδήποτε συνέπειες, νά μείνουμε. Οἱ φιλόσοφοι, στὸ κάτω-χάτω, ποὺ τ᾽ ἀποκλείουν αὐτά μ᾽ ὁποιαδήποτε αἰτιολογία κι «ἀποδειχτικὴ» --- ἀπὸ χεῖνες, ὅμως, ποὺ ἐμεῖς, οἱ τρόπον τινὰ «αἱρετικοί», δέν πολυλογαριάζουμε, γιατὶ δέ βρίσκουμε καὶ τόσο πειστιχές, ἣ μὲ τὸ χαρακτῆρα πράγματι «ἀναγκαιότητας», ποὺ ἰσχυρίζονται, στίς κρίσεις καὶ τὶς συνδέσεις τους μὲ τὰ τάχα «ἀντικειμενικά» ποὺ τόσο ἐπάγονται ---