ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Ὅταν ὁ Γίγας ἀρχίζη νὰ ξυπνᾶ... Θὰ λαλήσω σήμερα ἐν παραβολαῖς. Λόγος ἔφθασε στ᾽ αὐτιά µας γιὰ κά- ποιον Γίγαντα ποὺ εἶχε καταπλακωθῆ ὕστερα ἀπὸ μετεωρολογικὲς καὶ γεω- λογικὲς ἀναστατώσεις στὰ βάθη μιᾶς σπηλιᾶς πρὸ ἀμνημονεύτων αἰώνων. Οἱ θρύλοι γι᾿ αὐτὸν ἦταν τόσο ἐλλι- πεῖς καὶ ἀσαφεῖς, ὅπως συμβαίνει σ᾿ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις, ποὺ θὰ μποροῦ- σε κανεὶς νὰ τοὺς κατατάξη στὴν κα- τηγορία τῶν γνωστῶν παραμυθιῶν καὶ νὰ μὴν τοὺς δώση σημασία. ᾿Αλλὰ τύ- χη ἀγαθὴ προνόησε νὰ ἀνακαλύψουμε κάποια σημάδια του, τὶς μοναδικὲς ἴ- σως μαρτυρίες τῆς ὑπάρξεώς του, ἴχνη ἀναμφισβήτητα κι ὁλοφάνερα, ὅσο καὶ ἀσώματα, ἄνυλα: Στὴν ἀκρότατη κο- ρυφὴ τοῦ πιθανολογούμενου παλαιοῦ «βασιλείου» του ἀκούσαμε ἤχους ὑ- περκόσμιους, παναρμόνιους, παράξε- νους, ἀκατάληπτους στὸ πρῶτο ἄκου- σμα, ἀλλὰ ἐξαίσια μελωδικοὺς ὅταν τ᾽ αὐτιά µας τοὺς συνήθισαν. Ὥ, αὐτὴ τὴν ἁρμονία δὲν τὴν εἶχε ξανακούσει ποτὲ κανεὶς ἀπὸ μᾶς, ξέφευγε τελείως ἀπ᾽ ὅ,τι ἕως τότε εἶχε φθάσει στ᾽ αὐ- τιά µας' καὶ ἡ ἀκατανίκητη γοητεία τῆς μᾶς τράβηξε μαγνητισμένους πρὸς τὴν κατεύθυνση ἀπ᾿ ὅπου ἐρχόταν, τὰ ριζὰ τοῦ γιγαντιαίου διπλανοῦ βράχου. Καθὼς πλησιάζαμε (µέσα σὲ μιὰ ἀ- κουστικὴ μαγεία, ποὺ θὰ ἄξιζε νὰ γεν- νηθῆ κανεὶς μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ τὴν ἀπολαύση), εἴδαμε τὸν ὁδηγό μας νὰ κοντοστέκεται μπροστὰ σὲ μιὰ ξερολι- θιά, ποὺ προφανῶς χέρια ἀγροίκων, δεισιδαιμόνων καὶ βαρβάρων γιδάρη- δων εἶχαν ἀνεγείρει κι ἔκλεισαν μ᾽ αὐ- τὴν τὸ στόμιο τῆς μεγάλης σπηλιᾶς. Ὃ ὁδηγός μας πρῶτος γκρέμισε τὸ θλιβερὸ κατασκεύασμα, ἀλλὰ κι ἐμεῖς μαζί του ἐξαλείψαμε στὰ γρήγορα ὅλα τὰ τεχνητὰ ἐμπόδια καὶ μπήκαμε, ἐνῶ οἱ παναρμόνιοι ἦχοι τῆς ἁπαλῆς ἀνα- πνοῆς -- ναί, τῆς ἀναπνοῆς! --- τοῦ κοιμισμένου Γίγαντα ἠχοῦσαν μέσα στὴ βράχινη κόγχη ὅλο καὶ πιὸ σα- φεῖς, ὅλο καὶ πιὸ καθάριοι, ὅλο καὶ πιὸ μαγευτικοί. Καὶ τότε διακρίναμε στὰ βάθη της τὸ ἀκτινοβόλο σῶμα ἑ- νὸς ἄφατου κάλλους Κούρου, μὲ τέ- λειες ἀναλογίες, εὐσταλοῦς καὶ ἀπολί τως πλαστικοῦ, ὅπως θὰ τὸν χαρακτή- ριζε ἕνας ἀρχαῖος γλύπτης, Κούρου τοῦ ὁποίου τὴν τελειότητα ποτὲ ἀν- θρώπινα μάτια δὲν εἶχαν ἀντικρύσει καὶ ποτὲ καλλιτεχνικὴ φαντασία δὲν εἶχε συλλάβει. Ἔμπλεοι θαυμασμοῦ καὶ δέους -“--- ἑ- νὸς δέους, ἂς μοῦ ἐπιτραπῆ νὰ πῶ, χα- ρούμενου, ποὺ δὲν εἶχε τίποτε τὸ κοινὸ μὲ τὸ φόβο --- σταθήκαμε ἀποσβολωμέ- νοι μπροστὰ στὸ ἐξαίσιο αὐτὸ πλάσμα, ποὺ συγκρινόμενο μὲ τὸν ὁμορφότερο σημερινὸ ἔφηβο θὰ ὑπερεῖχε ὅσο τὰ μοντέλα τοῦ Πραξιτέλη ἀπὸ τὸν Κουασιμόδο, τὸ πλάσμα, πού, σὰν νὰ ή- ταν διάπυρο, καταύγαζε τὰ τοιχώματα τῆς πανάρχαιας σπηλιᾶς μὲ πολύχρω- µες λαμπρὲς ἀνταύγειες -- ἕνα εἶδος διαστημικοῦ μαγνητισμοῦ ἢ ἄλλης ἄ- γνωστης ἐκπεμπόμενης ἀκτινοβολίας ποὺ διαπερνοῦσε καὶ ζωντάνευε ὅλα τὰ κύτταρα τῆς ὑπάρξεώς µας. Κι ἔτσι, σὲ μιὰ κατάσταση ὀνείρου ζώντας, γονα- τίσαµε μὲ ὕψιστο σέβας δίπλα του κι ἀρχίσαμε νὰ τοῦ μιλοῦμε γλυκά, νὰ τὸν ἀγγίζουμε, νὰ τὸν χαϊδεύουμε ὅπως