ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΑΙΗΓΗΜΑ . ΤΟΥ͂ «ἀν Ἤτανε νέα, ἕνα θῆλυ ἔμορφο καὶ γερό. ΄Ἠτανε ἡ θηλύτης καὶ ἡ ὑγεία --- κ᾽ ἐκεῖνος ἤτανε ἡ ὑγεία, μιὰ ὥριμη, σίγουρα ἁρμοδεμένη ὑγεία. Τὴν πόθη- σε, κι ὁ πόθος του ἤτανε ἕνα ἄθροισμα ρώμης καὶ προστατευτικότητας--- πίσω του ὁ, συγκρατημένος ὁπωσδήποτε, διεκδικητὴς τῶν ἴδιων δικαιωμάτων ποὺ κάποτε διέστελλαν τὰ στήθη κά- ποιου προγόνου μὲ ρόπαλο. ταν ἕ- νας ἔμορφος πόθος, ποὺ ἄνθισε θριαμ- βευτικὰ γιὰ τὴ δόξα της τὴ γυναίκεια --- εἰς δόξαν της. ᾿Εκείνη δὲν τὸ κατά- λαβε, ἢ δὲν τὸ κατάλαβε «ἔτσι» --- ὅλη τῆς τὴ ζωὴ πάσχιζε γιὰ τὴν ὑποψία, γιὰ τὴ συνείδησιν ἑνὸς γεγονότος, γιὰ τὴν κοινωνία τῆς μὲ τὸ Γεγονός. Δὲν τὸ κατάλαβε «ἔτσι» --- μιὰ ἧττα μὲ χι- τῶνα θριάμβου. Δὲ μπόρεσε νὰ φαντασθεῖ, δὲ μπό- ρεσε νὰ ὑποθέσει, πόσο μάταιες ἔβγαι- ναν οἱ πεποιθήσεις τῆς ἀτέλειωτης ἐ- φηβείας της. Ἔλεγε πώς ἤξερε -- ἤ- ξερε αὐτή, ἤξερε, τάχε λογαριάσει, τά- χε μετρήσει: ἡ νίκη της θὰ γράφονταν τρυγητὸς ἀπαρόμοιαστων λουλουδιῶν. Θά χε τὴν ἀνεκλάλητη τελειότητα ἕ- νὸς κρίνου ὑπερμεγέθους, ποὺ πάνω του θὰ προσθέτονταν ἡ ἀποσταγματικὴ χάρις χιλιάδων κρίνων, θὰ ἦταν ἡ ταύ- τισί της μὲ τοῦτο τὸ πελώριο, κομψό, ἐ- πικὸ ἄνθος. Θὰ ἤθελε νὰ τὰ εἰπεῖ ὅλ᾽ αὐτὰ στὰ βιβλία ποὺ ἔγραφε... Πώς ὅλη της τὴ ζωὴ πάσχιζε γι᾿ αὐτὴ τὴν ἀναμενόμε- νη ταύτισι͵ αὐτὴ τὴν ἄρρηκτη συναρ- μογὴ τοῦ συνόλου της, τῆς σάρκας της (μιᾶς σάρκας ποὺ εἶναι καὶ λείπει, ποὺ διαπερᾶται καὶ διαφεύγει ἄπεφθο κάλ- λος σὲ παρὸν ἀποτρόπαιο) μὲ τὸ Γεγο- νός, μὲ τὸν ἀπαράγραπτα ὁριοθετημέ- νον ἀπ᾿ τὸ Γεγονὸς χρόνο. Μὰ τώρα Σ.Γ.Γ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΣ Ἢ κάρτα ποὺ ἔπρεπε νὰ χτυπηθεῖ δὲν εἶχε ἀμφιβολίες: ὕστερ᾽ ἀπ᾿ αὐ- τό, θά Ἴμεναν ὅλα ἔντονο φῶς, ἔντονο χρῶμα, πόνος καὶ πόνος, αἱμάτινο κ᾿ ἡ- δονικὸ τραῦμα στὴν κατάµεση τῶν μαστῶν, ἀτέλειωτα συνεχιζόμενη ἕ- κρηξι σὲ παγερὸ χῶρο, μαβὺ καὶ πύρι- νο ὄνειρο σ᾽ ὑποτονικοὺς ὁρίζοντες. - Μὰ γιατὶ εἶπα «ὄχι»; διερωτήθη- κε μάταια --κ᾿ ἦταν τὰ χείλη της ξε- ρά, λὲς καὶ στέγνωσε πάνω τους φαρμά- κι κόμπρα. Φρίκη ἡ ἔννοια τοῦ χρόνου, φρίκη ὁ χρόνος, δέος --μιὰ παραφροσύνη. Μιὰ ὑστερικὰ ἀπαράδεκτη ἐξάρτησι, μιὰ παρανοϊκὴ διαμαρτυρία γιὰ τὸ τε- ρατῶδες ἄδικο: ὅλος ὁ βίος νὰ βγαίνει μιὰ δικασμένη, ἀπαγχονισμένη ἀναδρομὴ ντροπιαστικὰ αἰωρούμενη στὴν μηδαμινότητα τῆς «στιγμῆς μό- νης». Οὐού, λάθος πάνω ἀπ᾽ τὸ ἔγκλη- μα. Οὐού, λάθος φονικότερο κι ἀπ᾽ τὸ Φόνο --αὐτοχειρία καθόλου, τερα- τούργημα κλασματικό, φοβερὴ ἔνδειξι ἐφιαλτικοῦ παρονομαστῆ. Πῶς συν- θλίβεις. "Εμοιαζε ἀδιάφορη, σὰν εἶπε «ὄχι». Πῶς; Μὰ κεῖνος δὲν ἤξερε. Γιατί; Πῶς; Μὰ δὲν ὑπῆρχε «γιατί;», δὲν ὑπῆρχε «πῶς;», δὲν ὑπῆρχε καιρὸς -- εἶχε φύγει ὁ καιρός, εἶχε χαθεῖ καὶ δὲν τὸν εὕρι- σκε. τανε ἡ «στιγμὴ μόνη» καὶ εἶπε «ὄχυ. Αὐτό. Μὰ νὰ τὸ ἐρώτημα: «ταν πράγματι ἡ “στιγμὴ μόνη”. ἠ- ταν, ἀλήθεια» Μπορεῖ καὶ νάταν, ποιὸς ξέρει, κανεὶς δὲν τὸ ξέρει, κα- νείς, ποτέ... Λές «ὄχι», μὰ ἡ «στιγμή»; Αν συμπέσει! ὪὪ, κακιὰ λέξι, «ὄ- χι» τῶν ἡττημένων --ἄσπιλη λέξι. "Ανοιξε τὸ ψυγεῖο. Δάγκωσε ἕνα μῆλο -- ἔμοιαζε συμβολισμός. Αἰσθάν-