ΑΝ. Ν. ΖΟΥΜΠΙΟΣ3Σ (τῆς ᾿Ακαδηµίας ᾿Αθηνῶν) Ὃ Δημοσθένης σχολιάζει... τὴν ἐπικαιρότητα Θὰ παραθέσωµεν ἐνταῦθα καὶ ἄνευ σχολίων τρία ἐκ τοῦ Δημοσθένους χωρία (᾽Ολυνθ. Γ΄, ἔκδ. (, Βιάθ), τὰ ὁποῖα ἔχουν ὡς ἑξῆς: 1. «᾿Αλλὰ δικαίου πολίτου κρίνω τὴν τῶν πραγμάτων σωτηρίαν ἀντὶ τῆς ἐν τῷ λέγειν χάριτος αἱρεῖσθαι. Καὶ τοὺς ἐπὶ τῶν προγόνων ἡμῶν λέγοντας ἀκούω, ὥσπερ ἴσως καὶ ὑμεῖς, οὓς ἐπαινοῦσι μὲν οἱ παριόντες ἅπαντες, μιμοῦνται δ᾽ οὐ πάνυ, τούτῳ τῷ ἔθει καὶ τῷ τρόπῳ τῆς πολιτείας χρῆσθαι, τὸν ᾿Αριστείδην ἐκεῖνον, τὸν Νικίαν, τὸν ὁμώνυμον ἐμαυτῷ, τὸν Περικλέα. ᾿Εξ οὗ δ᾽ οἱ διερευνῶντες ὑμᾶς οὗτοι πεφή- νασι ῥήτορες “Τί βούλεσθε; Τί γράψω, Τί ὑμῖν χαρίσωμαι; Προπέποται τῆς πα- ραυτίκα χάριτος τὰ τῆς πόλεως πράγματα καὶ τοιαυτὶ συμβαίνει. Καὶ τὰ μὲν τούτων πάντα καλῶς ἔχει, τὰ δ᾽ ὑμέτερ᾽ αἰσχρῶς». [Κρίνω ὅμως ὅτι καθῆκον ἑνὸς ἐντίμου πολίτου εἶναι νὰ προτιμᾷ τὴν σωτη- ρίαν τῶν ὑποθέσεων τῆς πατρίδος του, παρὰ νὰ ἀποκτᾷ τὴν εὔνοιαν μὲ εὐχαρί- στους λόγους’ ἔπειτα ἀκούω, ὅπως ἴσως καὶ σεῖς, ὅτι οἱ πολιτικοὶ ἄνδρες, οἱ ὁ- ποῖοι ἔζησαν κατὰ τὴν ἐποχὴν τῶν προγόνων μας, ἐπὶ παραδείγματι ὁ περίφημος ἐκεῖνος ᾿Αριστείδης, ὁ Νικίας, ὁ συνονόματός μου (Δημοσθένης), ὁ Περικλῆς, τοὺς ὁποίους ἅπαντες μὲν ἐπαινοῦν γενικῶς, ὅσοι ἀνέρχονται εἰς τὸ βῆμα καὶ λαμβάνουν τὸν λόγον, ἐν τούτοις ὅμως δὲν τοὺς ἀκολουθοῦν πάρα πολύ, αὐτὴν τὴν συνήθειαν οἴζψαν καὶ αὐτὸν τὸν τρόπον ὡς πρὸς «τὸ πολιτεύεσθαι». ᾿Αφ᾽ ἧς στιγμῆς ἐνεφανίσθησαν οἱ ῥήτορες αὐτοί, οἱ ὁποῖοι περιφερόμενοι σᾶς ἐρωτοῦν: «Τί θέλετε; Τί θέλετε νὰ προτείνω ἐγγράφως; Τί νὰ πράξω διὰ νὰ σᾶς εὐχαριστή- σω;», ἀντὶ τῆς πρὸς στιγμὴν εὐνοίας τοῦ λαοῦ, ἔχουν θυσιασθῆ τὰ πράγματα τῆς πόλεως, καθὼς ἀκριβῶς δίκην προπόσεως. "Ἔτσι ἀκριβῶς συμβαίνουν, καὶ τὰ μὲν συμφέροντα αὐτῶν ὅλα βαίνουν καλῶς τὰ δέ ἰδικά σας κακῶς]. (Πρβ. ἔνθ. ἀ- νωτ. 21-22). Η. «᾿Επὶ μὲν δὴ τῶν ᾿Ελληνικῶν ἦσαν τοιοῦτοι" ἐν δὲ τοῖς κατὰ πόλιν αὐτὴν θεάσα- σθ᾽ ὁποῖοι, ἐν τε τοῖς κοινοῖς κάν τοῖς ἰδίοις. Δημοσίᾳ μὲν τοίνυν οἰκοδομήματα καὶ κάλλη τοιαῦτα καὶ τοσαῦτα κατεσκεύασαν ἡμῖν ἱερῶν καὶ τῶν ἐν τούτοις ἀνα- θημάτων, ὥστε μηδενὶ τῶν ἐπιγιγνομένων ὑπερβολὴν λελεῖφθαι’ ἰδίᾳ δ᾽ οὕτω σώ- φρονες ἦσαν καὶ σφόδρ᾽ ἐν τῷ πολιτείας ἤθει μένοντες ὥστε τὴν ᾿Αριστείδου καὶ τὴν Μιλτιάδου καὶ τῶν τότε λαμπρῶν οἰκίαν εἴ τις ἄρ᾽ οἷδεν ὑμῶν ὁποία ποτ᾽ ἐ- στίν, ὁρᾷ τῆς τοῦ γείτονος οὐδὲν σεμνοτέραν οὖσαν’ οὐ γὰρ εἰς περιουσίαν ἐπράτ- τετ’ αὐτοῖς τὰ τῆς πόλεως, ἀλλὰ τὸ κοινὸν αὔξειν ἕκαστος ᾧετο δεῖν. ᾿Εκ δὲ τοῦ τὰ μὲν “Ελληνικὰ πιστῶς, τὰ δὲ πρὸς τοὺς θεοὺς εὐσεβῶς, τὰ δ᾽ ἐν αὑτοῖς ἴσως διοι- κεῖν, μεγάλην εἰκότως ἐκτήσαντ᾽ εὐδαιμονίαν». [Ὅσον ἀφορᾶ πρὸς τὰ 'Ελληνικὰ πράγματα, τέτοιοι ὑπῆρξαν' εἰς τὰ πράγ- “Ὃ κι Α.Ν. Ζοῦμπος εἶναι καθηγητὴς τῆς Φιλοσοφίας τοῦ Πανεπιστημίου Πατρῶν καὶ πρώην Πρύ- τανις τοῦ ἴδιου Πανεπιστημίου. Προσφάτως ἐξελέγη ἀντεπιστέλλον μέλος τῆς ᾿Ακαδημίας ᾿Αθηνῶν.