Β.Ε. ΕΓΗΙ5, Ιὲ55 (μ8η ΖεΓο (Λιγότερο ἀπὸ μηδὲν) ᾿Ενῶ ἡ Εὐρωπαϊκὴ "Ἤπειρος προσπαθεῖ ἀπὸ τὴ µία νὰ ἐπουλώσει τὶς πληγὲς ποὺ τῆς ἄφησε ὁ Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος ἀσθμαίνοντας νὰ προφτάσει τὴν οἰκονομικὴ καὶ τεχνο- λογικὴ ἀνάπτυξη τῶν Η.Π.Α. καὶ τῆς ᾿Ιαπωνίας, ἡ Βορειοαμερικανικἡἠ δημοκρατία σὲ μιὰ βαθειὰ κρίση συνείδησης προσπαθεῖ νὰ κατανοήσει ποῦ ἀρχίζει τὸ ὄνειρο καὶ ποῦ ἡ ψευδαίσθηση τῆς δικῆς τῆς ἱστορικῆς πορείας, 'Ἡ ᾽Αμερική, μιὰ χώρα ἀχανὴς μὲ μιὰ πανσπερμία φυλῶν καὶ μιὰ πολυχρωμία γλωσσῶν καὶ ποικίλων θρησκευτικῶν καὶ κοινω- νικῶν ἐθίμων, μοιάζει σὰν τὸν θεὸ Κρόνο, πού, ἐπειδὴ φοβόταν μὴ χάσει τὴν ἐξουσία του, κατασπάραζε τὰ παιδιά του. Οἱ καιροὶ ἄλλαξαν ὅμως καὶ τὰ µέσα τροποποιήθηκαν. Ὃ σύγχρονος Κρόνος διαβρώνει καὶ καταστρέφει τὰ παιδιά του, μέσα ἀπὸ τὰ ναρκωτικά, τὸ ἀλκοόλ, τὰ μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης, τὰ νίάεο, τὰ λεγόμενα «ἠλεκτρονικὰ παιχνίδια»... καὶ τὶς ἑκατοντάδες ἄλλες μορφές, ποὺ δεσμεύουν τὴ σκέψη, ἀλλοτριώνουν τὴν ψυχοσύν- θεση καὶ παραλύουν τὸ σῶμα. Τὸ ἀμερικανικὸ ὅμως ὄνειρο, ὅπως τὸ συναντήσαμε καὶ τὸ θαυμάσαμε μέσα ἀπὸ τὰ δοκίμια τοῦ Ἔμερσον, τὴν ποίηση τοῦ Γ. Γουίλμαν καὶ τὴν λο- γοτεχνία τοῦ Στάινμπεργκ, τοῦ Γούλα καὶ ἄλλων, ἴσως ἔχει χαθεῖ. Ἢ τουλάχιστον ἔχει ἀλλοιωθεῖ ἡ μαγεία του. Καὶ τὴν καταγραφὴ αὐτοῦ τοῦ χαμένου παραδείσου --- ἀκροβα- τώντας πάνω στὸ μῦθο καὶ τὴν πραγματικότητα --- προσπαθεῖ ν᾿ ἀναπλάσει ὁ σκηνοθέτης Μάρεη Κανίεβσκα. Τὸ ἔργο βασίζεται στὸ μυθιστόρημα τοῦ Μπρὶτ στον Ἔλλις “1,665 (β8η Ζεγο᾽ (κυ- κλοφόρησε καὶ στὰ ᾿Ελληνικὰ ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις «Σέλας»). 'Ο μῦθος εἶναι ἁπλός. Τρεῖς φίλοι (ὁ Κλέι, ὁ Τζούλιαν καὶ ἡ Μπλαὶρ) τελειώνουν μαζὶ τὸ γυμνάσιο. 'Ο Κλέι καὶ ἡ Περὶ ἰσότητας τῶν φύλων Πρόσφατα ἑορτάσαμε πανελληνίως καὶ παγκοσμίως τὸ « Ἔτος τῆς Γυναίκας». Τὰ κέ- ντρα ποὺ τροφοδοτοῦν τέτοια κινήματα καὶ ἑορτὲς εἶναι γνωστὰ ἀνὰ τὴν ὑφήλιο. “Ὅμως τὸ ἐρώτημα εἶναι, ἂν ὑπάρχει θέμα καὶ οὐσία ἐν προκειμένω. Οἱ γυναῖκες διαμαρτύρονται, ὅτι ἀδικοῦνται ἀπὸ τοὺς ἄνδρες καὶ ἡ ἀδικία καταλήγει σὲ ἀν-ισότητα. “Ὑπάρχει προφανῶς ἐ- σκεμμένη σύγχυση. Γιατὶ ἄνδρας καὶ γυναίκα μποροῦν νὰ κάνουν «ὅμοια» πράγματα, χωρὶς ἀπαραιτήτως νὰ εἶναι «ἴσοι», κι αὐτὸ εἶναι ἐπιταγὴ τῆς «φύσεως». Δύο τρίγωνα μπορεῖ νὰ εἶναι ὅμοια ἀλλὰ ὄχι ἀναγκαίως καὶ ἴσα. Ἕνας ἄνδρας μπορεῖ νὰ εἶναι ἄλτης τοῦ ὕψους, καθὼς καὶ μία γυναίκα, ἀλλὰ μὲ διαφορετικὲς ἐπιδόσεις. ΄Ο ἄνδρας μπορεῖ νὰ φθάσει στὰ 2.42 μ., ἐνῶ ἡ γυναίκα στὰ 2.08 μ. Καὶ οἱ δύο εἶναι ἅλτες, ἀλλὰ ὁ ἄνδρας πετυχαίνει ἄνιση ἐπίδοση, γιατὶ ἔτσι ὁρίζει ὁ φυσικὸς νόμος. Ἢ γυναῖκα ἐκ φύσεως ὑπερτερεῖ καὶ κυριαρχεῖ σὲ πολλὰ ἀπὸ τὰ συμβαίνονται στὴ ζωὴ κι ὁ ἄντρας ἀκολουθεῖ. 'Ο ἄντρας δὲν διεκδικεῖ πάντως --- πρέπει νὰ παρατηρηθῆ αὐτὸ --- αὑτὰ ποὺ μέχρι τώρα κάνει ἡ γυναῖκα. (Καὶ ἀσφαλῶς αὐτὸ εἶναι λογικό). ᾿Αντίθετα ἡ γυ- ναίκα ἀνταγωνίζεται τὸν ἄντρα σὲ θέματα ποὺ ἡ φύση τὸν προετοίμασε μὲ ἰδιαίτερες ἰδιότη- τες καὶ νὰ φορτωθεῖ καὶ μὲ ἄλλες εὐθύνες. (Καὶ ἀσφαλῶς αὐτὸ εἶναι λάθος). Τελικά, καθὼς φαίνεται, ὅλα εἶναι θέμα γνώσεως καὶ πληροφορήσεως. Φτάσαμε στὸ ἐντελῶς ἀφύσικο ση- μεῖο, νὰ θεωροῦμε τὸ φυσικὸ ὡς ἀφύσικο, ὅταν εἶναι γνωστὸν ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῶν Προ- κλασσικῶν Φιλοσόφων, ὅτι ὁ βιασμὸς τῆς φύσεως τιμωρεῖται, καὶ μάλιστα αὐστηρά. Σ. Νόνικας