4578 ΗΛΙΑΣ Λ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ τὸ ἀκέραιον μνημεῖον τῆς ἀνθρωπότητος ἀνέτρεξα διὰ τὴν παροῦσαν ἔρευναν. «Ο ἄναξ οὗ τὸ μαντεῖόν ἐστι τὸ ἐν Δελφοῖς οὔτε λέγει οὔτε κρύπτει ἀλλὰ σηµαίνει. Σίβυλλα δέ... φθεγγομένη χιλίων ἐτῶν ἐξικνεῖται τῇ φωνῇ διὰ τὸν θε- όν». [ Ο ἄναξ ποὺ δικό του εἶναι τὸ μαντεῖον στοὺς Δελφοὺς οὔτε λέγει οὔτε κρύ- πτει ἀλλὰ ἁπλῶς διὰ τῶν σημείων χρησμοδοτεῖ. ᾿Η Σίβυλλα δὲ ἐπί χιλιάδες χρό- νια συνεχίζει νὰ ἀναμεταδίδει τὴν φωνὴν τοῦ θεοῦ]. Αὐτὰ ὑπῆρξαν τὰ συμπερά- σµατα τοῦ ᾿Εφεσίου 'Ἡράκλειτου ἐπὶ τοῦ πανάρχαιου ἐπὶ Διὸς πολιτισμοῦ καὶ ἐξ αὐτοῦ καὶ τὸ δικόν του συμπέρασμα. «Ἐν τὸν σοφὸν μοῦνον λέγεσθαι οὐκ ἐθέ- λει καὶ ἐθέλει Ζηνὸς ὄνομα». [Μιὰ σοφία ὑπάρχει εἰς τὸν κόσμον, µόνον αὐτὴ εἴ- τε θέλει ἢ δὲν θέλει λέγεται μὲ τὸ ὄνομα τοῦ Διός]. 'Ὑπερτάτη σοφία καὶ µονα- δικἠ κατὰ τὸν 'Ἡράκλειτον αὐτὴ ποὺ τὴν ἀποκαλοῦμε τοῦ Διός. Αὐτὸς καὶ ὑ- πῆρξεν ὁ λόγος ποὺ μᾶς ὑποχρέωσε ὁμιλῶντας διὰ τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν νὰ θεωρήσουμε ὡς πρώτην ἀπόδειξιν τῆς μοναδικότητός-της καὶ ὡς μέγιστον στοιχεῖον ἀναπτύξεως αὐτῆς τὰ Μουσεῖα Λόγων. Διὰ νὰ φθάσουμε ὅμως εἰς αὐ- τά, προηγήθησαν αἱ χιλιετηρίδες τῆς περιόδου τῆς ὀνοματοποιῖας, ὅταν ὁ ἕλλοψ τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου μιμούμενος ἀρχικῶς τὰ ἠχο-ὀπτικὰ ἐρεθίσματα τοῦ περι- βάλλοντός του καὶ ἐν προκειμένω τῆς Ἑλληνικῆς φύσεως ἄρχισε νὰ σχηµατίζη τοὺς πρώτους φθόγγους μὲ σημασίαν. ᾿Απὸ ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἡ ὁδὸς πρὸς τὸν δικό του πολιτισμὸν εἶχεν ἀνοίξει. [Στὸ ἑπόμενο τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ»: Τὸ β΄ καὶ τελευταῖο µέρος]. Οἱ γνήσιοι ᾿Ολυμπιακοὶ ᾽Αγῶνες Φ Σὲ κάθε νέα ᾿Ολυμπιάδα προστίθεται καὶ κάποιο νέο ἄθλημα, ὥστε, παρατήη- ροῦμε, τὰ πλέον ἀπίθανα ἀγωνίσματα νὰ ἐντάσσονται στοὺς ᾿Ολυμπιακοὺς ᾽Α- γῶνες. ᾿Ἐφέτος π.χ. στὴν Σεοὺλ προστέθηκαν τὸ πίγκ-πόγκ καὶ τὸ τέννις. ϱ Ἔτσι ἀγωνίσματα ὅπως τὸ χώκεύ, τὸ πόλο, ἱστιοπλοῖες μὲ τύπους σκαφῶν α ἢ β, ποδηλασία, ἄρση τοῦ γ ἢ ὃ βάρους κ.ο.κ. ἔχουν καθιερωθεῖ ὡς ὀλυμπιακᾶ ἀ- γωνίσµατα. Δὲν ἀπομένει παρὰ ἡ ταχύτητα στὴν γραφομηχανὴ ἢ ἡ κατανάλωση ποσότητας φαγητοῦ (τὰ λεγόμενα ρεκὸρ Γκίνες) νὰ γίνουν καὶ αὐτὰ κάποτε ἀ- γωνίσματα. ϱ Εν ὄψει τῆς ᾿Ολυμπιάδος τοῦ 1996 νομίζω, ὅτι ἔχουμε χρέος νὰ προτείνουμε ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες νὰ διεξαχθοῦν μόνον ὅσα ἀγωνίσματα ἔχουν σχέση μὲ τὴν παράδοση (δρόμοι-ἅλματα-ρίψεις), διότι αὐτὰ ἐτελοῦντο στὴν ᾿Ολυμπία. Κάθε ἄλλο ἀγώνισμα μὲ μηχανικὰ βοηθήματα (ποδήλατο, σκάφος, ἀκόμη καὶ τὸ ἐπὶ κοντῷ) ἢ μὲ τὰ προστεθέντα σὲ παλαιότερες ᾿Ολυμπιάδες, ἂς γίνωνται χωριστᾶ, ἀλλὰ ὄχι ὡς «᾿Ολυμπιακοί» ἀγῶνες" ὅπως οἱ ὀλυμπιακοὶ τοῦ σκὶ ἢ τοῦ ποδο- σφαίρου ἔχουν ἀποσυνδεθεῖ ἀπὸ τοὺς ᾿Ολυμπιακοὺς ἀγῶνες, ἔτσι ἂς γίνει καὶ μὲ τὰ μοντέρνα ἀγωνίσματα. Φ Τὸ 1996 πρέπει νὰ γίνουν στὴν χώρα ποὺ τοὺς γέννησε οἱ γνήσιοι καὶ σύμφω- να μὲ τὸ ἀρχαῖο πνεῦμα ἀγῶνες. Αλλωστε αὐτὸ θὰ εἶναι μιὰ οὐρανοκατέβατη λύση τῶν τόσων τεχνικῶν καὶ οἰκονομικῶν προβλημάτων, ποὺ θὰ ἀντιμετωπί- σουμε στὴν ἑτοιμασία τῶν ἀγώνων αὐτῶν. Ἔμμ. Γ. Καραμανώλης Δικηγόρος --- Λάρισα