4644 ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΩΡΑΛΙΔΗΣ: ΠΙδἰοτίαυε ἂν Μγεέπίεῃ εἰ ἀὰ Οτες αηοϊεη, Ρατὶς 1972, σ. 136 (6 131). ΡΌ. κά: Ε΄ Βοίσβοῷ, Ὠϊοιϊοπηθίτε ἐϊγπιο]ορίαυε ἄς ἰὰ ἱαπρυς ρτεςφυο, ΗείάεΙθετρ - Ρατίς (1907-) 1916, σ. 383, 4. ἔκδ. Ι950: ΕτίςΚ, ΟτίεοΠ. εἰγπι. Ἱλ/ότι., τ. |, σ. 738. 6Μαπίγαίπε, Ὀ]οι. ἐϊγπι. ὅ.π., σ. 470. 52) 1.4. Σταµατάκος, “Ἱστορικὴ Γραμματικὴ τῆς ᾿Αρχαίας 'Ἑλληνικῆς, τ. 1-|1, ᾿Αθῆναι |949- 1950, σσ. 86 (6 21,5) καὶ 501] (ὑπόμν. 45). 53) Μωραλίδης, Σκοτεινὰ σύνθετα κ.τ.λ. ὅ.π., «ΠΛΑΤΩΝ» 30 (1978), 147. 54) Ιε[ειπε, Ῥποπέίαυε Πἰίοτίαμε κ.τ.λ. ὅ.π., σ. 136 (σημ. 2). 55) Πβ. τὰ ὁμηρικά: ἄριστος ἀριστεὺς καὶ ἀριστεύω, βασιλεὺς καὶ βασιλεύω, ἡνίοχος ἡνιοχεὺς καὶ ἠνιοχεύω, ἱερὸς ἱερεὺς καὶ ἱερεύω, πομπὸς πομπεὺς καὶ πομπεύω κ.λ.π., --- ἀλλὰ καί: ἀγορὴ καὶ ἀγοράομαι ἀγορεύω, ἄεθλος ἄεθλον καὶ ἀεθλεύω ἀθλεύω ἀθλέω, θὴρ θήρη καὶ θήράω θηρεύω, λάβρος καὶ λαβρεύοµμαι, ποντοπόρος καὶ ποντοπορέω ποντοπορεύω κ.π.ᾶ. Πβ. ἐπίσης: "σσάξος σάος καὶ "τταεὺς ταῦς, ἥμισσος ἥμισος καὶ "ἥμιττυς ῃήμισσυς ἥμισυς. Βλ. σχετικά: Ρ. 6Παπιταίπε, ΜοτρἩο]ορίε Ηἰςιοτίαιε ἀμ ρτες, 2. ἐά. Ρατίς (1961, καὶ) 1967, σδ. 244 (8 292). 56) Πβ. ποντ. ἰεύω (Ξ παύω τὴν ἔχθρα, συμφιλιώνομαι), ποὺ κατὰ τὸν ᾿Ανθ. Α. Παπαδόπουλο(.Ἱ]- στορικὸν Λεξικὸν τῆς Ποντικῆς Διαλέκτου, τ. [-11, Ἐν ᾿Αθήναις 1958-1961, --- Ι, 364 καὶ 2, 123) θε- ωρεῖται δάνειος σχηματισμὸς ἀπὸ τὸ τουρκ. ΥΠΙΔΚ (Ξ συνάπτω, προσαρµόζω / σύμφωνῶ)' ἀλλά, ὅ- πως διαδηλώνει καθαρὰ καὶ τὸ παράλληλο ΚγιπιαΚ (Ξ κοιμᾶμαι), φαίνεται ὅτι ἔγινε ἀκριβῶς τὸ ἀντί- θετο. Περὶ « Ελλήνων» καὶ «Μακεδόνων» Σχόλιο σὲ μιὰ ἐκπομπὴ τῆς ΕΙ ᾿᾽Αφορμὴ γιὰ τὸ σχόλιο αὐτὸ μοῦ ἔδωσε μιὰ ἐκπομπὴ τῆς ἑλληνικῆς τηλεό- ῥρασης, κανάλι Ιο, ποὺ ἔχει τὸν γενικὸ τίτλο «Ψηφῖδες» καὶ εἰδικὸ «᾿ Αφιέρωμα στὴν ἱστορία καὶ τὰ εὑρήματα τῆς Μακεδονίας». Σ᾿ αὐτὸ τὸ ἀφιέρωμα ὁμιλητὴς ἦταν ὁ ἀρχαιολόγος καθηγητὴς κ. Μανώλης ᾿Ανδρόνικος. Πρόθεση τῆς κυβέἑρ- νησης, ἀφοῦ ἡ τηλεόραση εἶναι ὄργανο κυβερνητικό, ἦταν νὰ δώση μὲ «ἐπίση- μο» τρόπο μιὰ ἀπάντηση στούς... Εἶναι ὅμως γνωστὸ στοὺς παρεπιδημοῦντες στὴν ᾿Ιερουσαλὴμ ποιὰ συμφέ- ροντα δημιούργησαν τὶς ἁρπακτικές σκέψεις γιὰ τὸν διαμετακομιστικὸ κόμβο, τὴν Θεσσαλονίκη, μεταξὺ 'Αμβούργου-Περσικοῦ κόλπου. ᾿Εὰν λοιπὸν ὁ σκο- πὸς ἦταν ἡ διαφώτιση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἐπὶ τῆς οὐσίας τοῦ θέματος καὶ ὄχι ἐπὶ τοῦ καμουφλάζ (ποὺ τὸ ἔχει ἄναλάρει τὸ δῆθεν κράτος τῶν Σκοπίων), τότε κακῶς ἐπελέγη ὁ κ. Μανώλης ᾿ Ανδρόνικος νὰ ἀπαντήση στοὺς ἑλληνόφώνους Σλάβους τῆς περιοχῆς τοῦ πάλαι ποτὲ Μακεδονικοῦ Βασιλείου. Οκ. Μανώλης ᾿Ανδρόνικος ἐν προκειμένω ἔχει ἀρνητικὴ προσφορὰ καὶ μάλιστα δίνει ἔπιχει- ρήματα «σοβαρότητος» στούς κρυπτόµενους ὄπισθεν τῶν βαρβαριζόντων κατοί- Κὠν τῆς Γιουγκοσλάβικης περιοχῆς. Πέραν ὅμως αὐτῆς τῆς ἀνόητης στάσεως τῆς ἑλληνικῆς τηλεόρασης ὑπάρχει καὶ ἕνα σπουδαῖο πράγματι θέµα, ποὺ θὰ τὸ ἔθετα μὲ διαφορετικὸ τρόπο, γιὰ νὰ τὸ καταλάβουμε ὅλοι ἐμεῖς οἱ νεώτεροι ἕλληνες κάτοικοι αὐτοῦ τοῦ πανᾶρχαιου χώρου. Εἶναι πλέον καιρὸς οἱ «πνευματικοὶ ταγοὺ νὰ ἑρμη-νεύσουν (ἀφοῦ σκύψουν ἐπάνω στὰ κείµενα μὲ προσοχὴ) ὅσα διασώθηκαν ἀπ᾽ τὴν ἱστορία τοῦ ἑλληνι- κοῦ χώρου καὶ τῶν κατοίκων του καὶ νὰ μᾶς δώσουν μιὰ ἀπάντηση ὁλοκληρωμέ- νη, ὄχι µόνο στὸ ἂν οἱ Μακεδόνες μπορεῖ νὰ λέγονται ἕλληνες ἀλλὰ ἂν καὶ οἱ -οο-