ΡΕΝΟΣ ΗΡΑΚΛΗ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ “Ἡ ἸΑ.-παιδεία µας Στὸν Τόπο µας, οἱ ἄψυχοι δάσκαλοι ἄλλο δέν ἤξεραν, σὰν πρωτόμπαιναν στὶς ἆθλιες τάξεις, παρὰ νὰ λέν, μὲ τή βαθύτατη ἐκείνη ἀντιπνευματικότητά τους, τὴν πλήρη ἀσχετοσύνη τους πρὸς ὅ,τι τὸ οὐσιαστικό, τὸ δημιουργικό, τὸ προβληματικό ἀλήθεια τῆς συνείδησης καὶ τῆς σκέψης: «Τὰ μαθηματικά ὀξύ - νουν τὸν νοῦν!» (οἱ µωροδάσκαλοι τῆς «προπαίδειας» αὐτά), καί: «Νὰ μάθετε γράμματα, γιὰ νὰ γίνετε ἄνθρω ποι!» (οἱ στενοδάσκαλοι τῆς «ὀρθογραφίας» αὐτά, καὶ τῆς γραμματικῆς μονάχα, σὰ νάταν τὸ ἅπαντο, καὶ τοῦ πενιχροῦ ἐκείνου Ζούκη)). ᾿Αντίδραση πρώτη, τῶν δόλιων τῶν παιδιῶν (ὅλων σας δηλαδή, κι ὡς σήμερα): «Δέ μ᾽ ἔχει, ἄρα, γι᾿ ἄνθρωπο, ὁ βρωμόγερος! Πρόκειται, λέει, νὰ γίνω, ἄν αὐτός κρίνῃ πὼς ἔμαθα, ὅ,τι ὅμως μόνο μὲ ἄνθρωπο, ἔτσι καθαυτό, δέν ἔχει βέβαια σχέση: Γράμματα! (Σάν κι αὐτά ποὺ ξέρει ὁ ἴδιος, ὁ κατάξερος ἀπὸ δαῦτα |)» Κι ἀντίδραση δεύτερη (γιὰ τὸν χακοδάσκαλο τῶν μαθηματικῶν): «Καὶ τί θὰ πῇ μυτερό μυαλό; Καὶ σεῖς δέ μᾶς λέτε, ἄλλες ὧρες, πὼς ἡ ἐξυπνάδα δέν κάνει τὸν ἄνθρωπο; Γιατί, ἄρα, νὰ μοῦ τὸ ὀξύνῃς; Καὶ τὸ δικό σου δά τὸ μυαλό (ποὺ μὲ τυραννᾷς μὲ δαῦτα, χωρίς καὶ νὰ μοῦ τὰ διδάσκῃς ἀλήθεια) καὶ δέν τὸ βλέπω διόλου κοφτερό καὶ κατὰ τίποτα ὠξυμμένο:..» Γιατί κοροϊδεύω; ΓΑμ δέν κοροϊδεύω ! Διόλου δέν κοροϊδεύω! Μαίνομαι, ἀκόμα --- καὶ μαζί μου, ἀπὸ δεκαετίες πίσω, ὅποιοι ποτέ κατάλαβαν, ἔπιασαν, σκέφτηκαν κάτι σ᾽ αὐτὸ τὸν Τόπο, μαίνονται ἀκόμα μὲ δαῦτα, ποὺ ὑπόκεινται τῆς σηµε- ρινῆς ἀσυμμάζευτης πιά καὶ θρασύτατης καὶ θριαμβεύουσας καὶ κατακυριαρ- χούσας τώρα σ᾽ ὅλα τρομερῆς ᾿Απαιδείας μας! Εἶναι --- κ᾿ εἶναι καὶ σήµερα, παρά τὶς λεοντὲς τῆς τάχα «᾿ Αλλαγῆς», παρά τὶς µάσκες τῶν «νέων» τάχα ὅρων παιδείας --- σάν, κακοί γέροι, χαχοπροαί- ρετοι, ποὺ μὲς σὲ παγωμένο τόπο, ντυµένοι αὐτοὶ παλτά, κάπες, σιγχούνια, γάντια, κουκοῦλες, σέρνουν παιδάκια σὲ κρουσταλλιασμένες «τάξεις-φυλακές», καὶ καθὼς αὐτὰ τρέμουν, τουρτουρίζουν, ἐκεῖνοι τοὺς μιλᾶν γιὰ τή... φωτιά | -- Ποιά φωτιά; ᾿ | -- Τὴ φωτιά, τὴ φωτιᾶ|.. Εἶναι πολύ ὡραῖο πρᾶμμα ἡ φωτιά, πᾳιδάχια µου | Δέν ξέρετε τί ὡραῖο πρᾶμμα! Ζεσταίνεσαι, χορώνεις, φλέγεσαι, ἅμα σταθῇς µπρός τῆς. κι ἁπλώσῃς τὰ χέρια πρὸς τὴν πύρα της|.. -- Μὰ τί θὰ πῇ «ζεσταίνεσαι», «κορώνεις», «Φφλέγεσαι», «πύρα»; 1. « Αναγνωστικὸ» τῆς ᾿Αρχαίας "Ἑλληνικῆς, ποὺ δίδασκαν σαράντα χρόνια στὴν πρώτη τοῦ Γυ- µνασίου µας, μὲ φτιαχτά χι ὁλότελα ἄψυχα «κείµενα». ᾽Αντὶ νὰ διδάσκουν γνήσια ἁπλὰ χείµενα ἀρχαίων µας, Λουκιανό, Αἴσωπο, ᾿Ἡλιόδωρο, Διογένη Λαέρτιο. Πέρα ποὺ εἶχε καὶ λάθη ἐκφραστικά τὸ ἄχρηστο ἐχεῖνο «᾿ Αναγνωστικό». ᾿Αλλά, βλέπετε, οἱ µωροπαιδαγωγιχές µας ἀντιλήψεις --- ὅτι, τάχα, ὁ μαθητὴς «δέν δύναται νὰ προσλάβῃ ἀμέσως τὸ ἀρχαιοελληνικὸν χείμενον » --- οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ τὰ «μέσα» τοῦ χυρίου «ἐκπονητοῦ», στὸ ἀνέκαθεν φαυλοκρατικό µας ὑπουργεῖο ᾽᾿Απαιδείας. Γιατὶ καλός μὲν δάσκαλος ἦταν ὁ Ζούκης ἐχεῖνος, πλὴν «δάσκαλος» µόνο, ὁ ἔρμος, χωρίς ψυχοῦλα ποὺ λέμε. Καὶ τ᾽ ἄνυδρα κι ἀνούσια ἐκεῖνα «θέματά» του, µόνο πλήξη χι ἀδιαφορία χι ἀπώθηση μποροῦσαν νὰ γεννήσουν στὴν ψυχὴ τῶν παιδιῶν, ὄχι ἀγάπη καὶ θαυμασμό γιὰ τοὺς ἀρχαίους µας.