ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΕΩΡΓΑΝΑΣ Μετεμψύχωσις-μετενσάρκωσις: Οἱ πέντε ἀνθρώπινες μορφὲς τοῦ Πυθαγόρα Στὸ Ε΄ βιβλίο τῆς παγκοσμίου Ἱστορίας του ὁ Διόδωρος Σικελιώτης, παρ. 2δ.6, τομ. Π1, σ. Ι70, ἀναφέρει: «ἐνισχύει γὰρ παρ” αὐτοῖς ὁ Πυθαγόρου λόγος, ὅτι τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων ἀθανάτους εἶναι συμβέβηκε καὶ δι᾿ ἐτῶν ὡρισμένων πάλιν βιοῦν, εἰς ἕτερον σῶμα τῆς ψυχῆς εἰσδυομένης, διὸ καὶ κατὰ τὰς ταφᾶς τῶν τετελευτηκότων ἑνίους ἐπιστολὰς γεγραμμένας τοῖς οἰκείοις τετελευτηκόσι ἐμβάλλειν εἰς τὴν πυράν, ὡς τῶν τετελευτηκότων ἀναγνωσομένων ταύτας...». Δηλ.: «εἶναι ἰσχυρὸς εἰς αὐτοὺς ὁ λόγος τοῦ Πυθαγόρου, ὅτι ἔχει συμβῆ οἱ ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων νὰ εἶναι ἀθάνατες καὶ διὰ τῆς παρόδου ὡρισμένων ἐτῶν νὰ ζοῦν πάλι, εἰσερχομένης τῆς ψυχῆς εἰς ἄλλο σῶμα, γι᾿ αὐτὸ κατὰ τὶς ταφὲς τῶν ἀπο- θανόντων μερικὲς ἐπιστολὲς ποὺ ἐγράφησαν γιὰ τοὺς οἰκείους θανόντας ρίπτουν στὴν πυρά, γιὰ νὰ τὶς ἀναγνώσουν αὐτοί...». Στὰ ἀνέκδοτα ἀποσπάσματα τοῦ ᾿Ορφέως («᾿Ορφικά», 1. Πασσᾶς, σ. 357) λέ- γεται: «Ὅτι παλαιὸς ὁ λόγος, ᾿Ορφικός τε γὰρ καὶ Πυθαγόρειος, ὁ πάλιν ἄγων τὰς ψυχὰς εἰς τὸ σῶμα, καὶ πάλιν ἀπὸ τοῦ σώματος ἀνάγων, καὶ τούτῳ κύκλῳ πολλάκις...». Μετάφραση: «εἶναι παλαιὸς ὁ λόγος ποὺ ἀνήκει καὶ στὸν ᾿Ορφέα καὶ στὸν Πυθαγόρα, ποὺ ὁδηγεῖ πάλι τὶς ψυχὲς στὸ σῶμα καὶ πάλι ἀπὸ τὸ σῶμα τὶς ἄγει πρὸς τὰ ἐπάνω, καὶ αὐτὸ κάνει τὸν κύκλο πολλάκις...». Σύμφωνα μὲ τὰ παραπάνω στὸ [8ο βιβλίο του, τόμ. ΙΧ σ. 10, λέγει ὁ Διόδω- ρος Σικελιώτης: «Πυθαγόρας ὁ Σάμιος καί τινες ἕτεροι τῶν παλαιῶν φυσικῶν ἀ- πεφήναντο τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων ὑπάρχειν ἀθανάτους, ἀκολούθως δὲ τῷ δόγ- ματι τούτῳ καὶ προγιγνώσκειν αὐτὰς τὰ μέλλοντα καθ᾽ ὃν καιρὸν ἐν τῇ τελευτῇ τὸν ἀπὸ τοῦ σώματος χωρισμὸν ποιῶνται...». Δηλ.: «Ο Σάμιος Πυθαγόρας καὶ μερικοὶ ἄλλοι ἀπὸ τοὺς παλαιοὺς φυσικοὺς ἀπεφάνθησαν ὅτι οἱ ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἀθάνατες, κατ᾽ ἀκολουθίαν δὲ πρὸς αὐτὸ τὸ δόγμα αὐτὲς γνωρίζουν ἐκ τῶν προτέρων τὰ μέλλοντα κατὰ τὸν χρόνο τῆς τελευτῆς ποὺ ἀπο- χωρίζονται ἀπὸ τὸ σῶμα...». Στὸ Χ βιβλίο του ὁ Διόδωρος, τόμ. ΙΝ σ. 52, γράφει περὶ Πυθαγόρα: «Ὅτι ἐπ᾿ ἄργοντος ᾿Αθήνησι Θηρικλέους κατὰ τὴν ἑξηκοστὴν πρώτην ᾿Ολυμπιάδα Πυθαγόρας ὁ φιλόσοφος ἐγνωρίζετο, προκεκοφὼς ἤδη ἐν παιδείᾳ. γέγονε γὰρ ἵ- στορίας ἄξιος, εἰ καί τις ἕτερος τῶν περὶ παιδείαν διατριψάντων, γέγονε δὲ Σά- μιος τὸ γένος, οἱ δὲ φασὶν ὅτι Τυρρηνός, τοσαύτη δ᾽ ἦν ἐν τοῖς αὐτοῦ λόγοις πειθὼ καὶ χάρις, ὡς καὶ τῆς πόλεως σχεδὸν ὅλης ἐπ᾿ αὐτὸν ἐπιστρεφούσης καθ᾽ ἡμέραν ὡσπερεὶ πρός τινος υἱοῦ παρουσίαν ἅπαντας συντρέχειν ἐπὶ τὴν ἀκρόα- σιν...». Δηλ.: «ὅταν κατὰ τὴν 6ἱην ᾿Ολυμπιάδα ἄρχων στὴν ᾿Αθήνα ἦταν ὁ Θη- ρικλῆς, ἦταν γνωστὸς ὁ φιλόσοφος Πυθαγόρας, ποὺ εἶχε ἤδη προκόψει στὴν παιδεία, εἶχε δηλ. γίνει ἄξιος τῆς “Ἱστορίας, καὶ ἀνώτερος αὐτῶν ποὺ διέτριψαν στὴν παιδεία, κατὰ τὸ γένος ὅμως λέγουν ὅτι ἦτο Τυρρηνός, τόσο δὲ μεγάλη ἧ- ταν ἡ χάρις καὶ πειστικότης τῶν λόγων του, ὥστε σχεδὸν ὅλη ἡ πόλη καθημερι-