Σ. Γ.Γ. ΠΑΝΑΡΙΩΤΑΤΟΣ Περὶ τὴν 4η ᾿ Ανθολογία τοῦ «Δαυλοῦ» Προσέχοντας τὰ βιογραφικὰ στὸν Δ΄ τόμον (19868) τῆς ᾿ Ανθολογίας τοῦ «Δαυ- λοῦ», εὔκολα διαπιστώνει κανείς, πώς περίπου δίχως ἐξαίρεσι οἱ ἀνθολογηθέντες εἶναι ἐπιστήμονες. Μαρτυρία ἀξιόλογη - - κυρίως γιὰ τὸ ἐπίπεδο τοῦ κύκλου ποὺ διαβάζεται ὁ «Δαυλός». ᾿ Σ᾿ ὅ,τι μὲ ἀφορᾶ (αὐτόκλητος βέβαια, ἄν μὲ κλητοὺς δὲν λειτουργεῖ ἡ ποίη- σις...), ἐπιφορτιζόμενος εὐθύνες τῶν... μεγάλων κι ἀμειβομένων ποιητῶν µας (μαίτρ, ἀλίμονον...) καὶ πιάνοντας ἀπ᾿ τὸ τέλος τῆς ᾿Ανθολογίας αὐτὴ τὴ φορὰ (θὰ ἦταν ἄδικο νὰ ἐνδίδουμε πάντοτε στὶς ἴδιες πραχτικές...), σημειώνοντας ἐξ ἄλ- λου τὸ ἔργο τοῦ Κύπρου Χρυσάνθη μὴ ἔχον ἀνάγχη ἰδιαίτερης μνείας, ἀναφέρομαι κατὰ σειρὰν στούς: α) ΦΡΟΝΙΜΑΔΗ-ΜΑΤΑΤΣΗ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ, ἀρχιτέκτονα -- μιὰ ποιητικὴ συλλογή, ἀρχετὲς διαχρίσεις. ᾿Αν ἡ ποιήτρια μοῦ ἐπιτρέπει (διόλου δὲν εἶμαι βέ- βαιος γιὰ τὴν ὀρθότητα τῶν παρατηρήσεών μου...), σημειώνω πώς ὁ δόκιμος ὄντως «ΠΟΘΟΣ» της, θά ᾽λεγε πολλὰ περισσότερα, ἂν δίπλα σ᾽ αὐτὸν ὑπῆρχε καὶ μαρτυρικὴ κοσμοθεωρίας ποίησις. [Ζοῦμε σ᾽ ἐποχὴν ποὺ λόγω μακρότητος τῶν ἀποστάσεων (λόγου χάριν τοῦ... μονότουβλου ---δρομικοῦ--- τοίχου ποὺ μᾶς χωρίζει ἀπ᾽ τὸν γείτονα, ἤ τοῦ... ἑκατοστοῦ ἀπ᾿ τὸν κολλητό µας τοῦ λεωφορείου!..) μοιά- ζει φυσικὸ οἱ λοιποὶ νὰ δίδουν «σημασίαν ἄλφα» ἐκεῖ ποὺ ἐμεῖς δίδουμε «σημασίαν ὠμέγα» ἴσως -- νὰ εἴμαστε ὁλότελα ξένοι ἀκόμα καὶ τῶν πλέον δικῶν µας...]. Σέ- βομαι (εἰλικρινὰ) τὴ θερμὴ ὑποδοχὴ τοῦ «Γόρδιου Δεσμοῦ» τῆς κ. Φρονιμάδη. “Ὁ- μως ἀχόμα πιὸ πολὺ σεβόμενος τὴν Γυναῖκα (ἡ ποιήτρια πιθανῶς τὸ γνωρίζει αὐ- τὸ ἀπ᾿ τὰ δημοσιεύματά μου) καὶ τονίζοντας ἰδιαίτερα πώς ἡ ἴδια, ὅ,τι θέλει νὰ εἰπεῖ, ξέρει νὰ τὸ λέει, τὴν παρακαλῶ νὰ σχεφθεῖ πώς στὰ πλαίσια τῆς Ζωῆς ποὺ τελειώνει δὲν μπορεῖ νά ᾽χει πρωτεύουσα σημασίαν ὁ λόγος: Θωρῶ, θωπεύω, ριγῶ | στὸν πυρωμένο σου πόθο φλεγόμενη βάτος. Σημειώνοντας πώς ὁ ἀνθολόγος κρίνει τὸ ποίημα καθ᾽ ἑαυτό, προσθέτω πὼς ἡ (πολὺ νέα) ποιήτρια μπορεῖ νὰ διατηρεῖται ἀκόμα μακρὰν ὅσων συνθλίβουν, ἔ- χει καιρό, δὲν θὰ λείψει, εἶμαι βέβαιος. "Ετσι κι ἀλλιῶς δὲν νομίζω πώς θ᾽ ἀπορρί- ψει τὴν δι᾽ ἑνὸς πολὺ ἐκλεπτυσμένου «μιθριδατισμοῦ», ἐδῶ, «ἰδέασιν» --- δὲν θὰ συνθλιβεῖ τελικά, θὰ νικήσει, δὲν ἀμφιβάλλω... β)͵ ΦΛΟΥΔΑ ΔΗΜΗΤΡΗΝ - νομικά, εἴκοσι μόλις χρονῶν! Πολὺ ἐνδιαφέρων λόγος, προοιωνίζεται... Μπράβο. . Σὰν θερισμένο στάχυ (... ξάπλα σαπίζω κάθε νύχτα. στὰ ὀξειδωμένα μάτια μου φωτίζουν ψηλὰ τὰ ἄστρα τὰ λαμπρά, τὰ αἰώνια.