ΔΗΜΗΤΡΗΣ ]1. ΛΑΜΠΡΟΥ Τὸ φύσει ὀρέγεσθαι τῆς ἀληθείας Καθὼς ὁ Δαυλὸς βρίσκει ὅλο καὶ περισσότερους ἀπ᾿ αὐτοὺς ποὺ τὸν ἐνδιαφέρουν, ἤ, τὸ ἀντίθετο, καθὼς ἀνακαλύπτουν τὸ Δαυλὸ ὅλο καὶ περισσότεροι ἀπ᾿ αὐτοὺς ποὺ ἐνδιαφέρονται γιὰ ἕνα τέτοιο ἔντυπο, ἕνα φαινόμενο γίνεται ἀντιληπτό, ἐξόχως χα- ρακτηριστικό, ἀλλὰ καὶ πολυσήμαντο -- φαινόμενο ποὺ δὲν εἶχα, ὁμολογῶ, συλλάβει, ἕως τώρα, σ᾽ ὅλη του τὴν ἔκταση: Μέσα στὸ ζόφο καὶ τὸ ἔρεβος τῆς Λογοκρατίας καὶ τῶν -ἰσμῶν, μέσα στὸ ᾿Απόλυτο Μηδὲν τῆς μαζοθάλασσας καὶ τῶν δογμάτων, πολλοί, πάρα πολλοὶ διασώζονται, ὑπάρχουν, ἐπιθιώνουν ἀγωνιζόμενοι ὄχι ἁπλῶς νὰ μὴν ἐξαλλοτριωθοῦν, ἀλλὰ ἐπιτυγχάνοντας προσωπικὴ ὑπόσταση καὶ παρουσία, ἀνύψωση καὶ ἐλευθέρωση συνειδήσεως καὶ τελειοποίηση, ὅσο εἶναι τοῦτα ἐφικτά μέσα στὰ στενὰ πλαίσια τῆς ἀνθρώπινης δυνατότητας. Δὲν μιλῶ γιὰ τοὺς γνωστούς, τοὺς καθιερωμένους, τὶς «προ- σωπικότητες» -- ποὺ μπορεῖ συνειδησιακὰ νὰ μὴν εἶναι ὅλες τόσο ὑψωμένες ὅσο οἱ ἄλλοι, οἱ μὴ «προσωπικότητες», ἀλλ᾽ ἁπλῶς Πρό- σωπα. Αὐτὰ τὰ Πρόσωπα, ἄγνωστα, ἀνώνυμα, ἀφανῆ, σ᾽ ἕνα ση- μεῖο συγκλίνουν, μιὰ οὐσία ἐκφράζουν, ἀπὸ μιὰ δίψα κατατρύ- χονται: τὴν ἔμμονη ἀναζήτηση, τὴν πριμιτιβική, τὴν ἀσύνειδη, ἔστω - ἀλήθια, μήπως τὸ ἀσύνειδο εἶναι ἡ οὐσία, ἡ πιὸ οὐσία ἀπ᾿ ὅλες τὶς «οὐσίες»; -- ὄρεξη τῆς ἀλήθιας. ᾿Αν μποροῦσα, συμπεραίνον- τας, νὰ γενικεύσω, θάλεγα ὅτι, ναί, ὁ ἄνθρωπος φύσει ὀρέγεται ὄχι τοῦ εἰδέναι, ποὺ εἶναι ἔννοια ἴσως λίγο σχολαστική, ἴσως λίγο, στατική, ἀλλὰ τῆς ἀληθείας, ποὺ εἶναι καθαρώτατη ἔννοια καὶ οὐ- σία κινητικὴ καὶ δυναμική. Αὐτὰ τὰ Πρόσωπα, ποὺ σκέπτονται, ἀναζητοῦν, γράφουν, εἶναι - τὶ εἶναι; Πενυμάτικὴ ἡγεσία, διαφωτιστές, κήρυκες; ΄Ω, μακρυὰ ἀπ᾿ αὐτοὺς τέτοια ὕβρις καὶ τέτοια βλασφημία! Γιατὶ τὶ ἄλλο εἶναι ὁ πνευματικὸς ἡγέτης, ὁ διαφωτιστής, ὁ κήρυκας ἐκτὸς ἀπὸ δογμα- τοποιός, ἐκτὸς ἀπὸ ἐξουσία; Τὶ ἄλλο εἶναι αὐτὸς ποὺ ἐπιδιώκει καὶ φέρνει κοινωνικο-πολιτικὸ ἥ, ἔστω, «πνευματικὸ» ἀποτέλεσμα μὲ