ΡΕΝΟΣ ΗΡΑΚΛΗ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ Η Α-ΠΑΙΔΕΙΑ ΜΑΣ Αντισταθῆτεί Ποιοί; Ὅποιοι βρίσκετε σωστά ὅσα διαβάζετε. Πῶς; Μ᾿ ὅλα τ᾿ ἁπλά μέ- σα καὶ τρόπους --- καὶ δύναμη ἀντιστεχόμενου ἐλεύθερου κ᾿ ἐλευθερόφιλου µορ- φωμένου --- ποὺ ἔχετε! ”"Ας δοῦμε τὰ πράγματα ὅσο γίνεται πιό ἁπλά. Ξεχκινάω ἀπ᾽ τὸ σπίτι μου, ἀπ᾿ ὅ,τι κλείνει μέσα του, ἀπ᾿ τοὺς ἀνθρώπους μου: Γύρα µου οἱ τοῖχοι εἶναι γεμᾶτοι βιβλία. 'Ο θυρωρὸς λέει πὼς μὲ τοὺς σεισμοὺς θὰ γείρουμε καὶ θὰ σερβιριστοῦμε, ὅλος ὁ ἕκτος ὄροφος, πάνω στὴ στέ- Υη τοῦ «σκυλάδικου» ποὺ στεγάζεται δίπλα μας, στὸ παλιὸ γκαράζ, κι ἀναβο- σβήνει φῶτα --- πράσινα, κόκκινα, Χίτρινα, μπλέ, ὁληνύχτα, ἐχτυφλωτικά --- δια- λαλῶντας τὶς «δόξες» τοῦ μπουζουκιοῦ ποὺ λατρεύει ὁ ὑπόκοσμος μας (συγγνώ- μη! «ὁ καλός µας κόσμος» ἤθελα νὰ πῶ! καὶ «ὑπουργοί» μας, καὶ «παράγοντές» μας, χι ὅλο τὸ «ἄ᾽ σιχτίρ» μας, τὸ «ἄι-λάιφ» μας ἐννοῶ). Θὰ γείρουμε, θὰ βαΐ- σουμε, λέει, μὲ κάνα σεισμό --- εἶναι πατριώτης τοῦ «Προέδρου» σας, ἀπ᾿ τὸ ἴδιο , Η η ΜΕ τ , " / μ , ῃ “ ᾿ χωριό, καὶ δέν πολυχωνεύει ὁ διάολος τὰ βιβλία --- καὶ φλάπ!, θάρθῃ ὅλο τὸ «φλάτ» µας, ποὺ λέτε, πάνω στὴν τσἰγκινη στέγη μὲ τὰ πισσόχαρτα, πού βουΐζει ἀποκάτω, κάθε νύχτα, μ᾽ ὀχτακόσια ντεσιµπέλ, τὰ μεράκια τῆς «ἀθάνατης φυ- λῆς» μας (ὅλα τὰ τουρκομερίτικα, μέχρι Παμίρ καὶ βαθιᾶς ᾿Ινδίας ἤ Κίνας ἤ δέν ξέρω πόσο παραπέρα «τραγούδια µας», πούναι τά... «τᾶνκς µας» ξέρετε, καθὼς τὸ διακήρυξε δὰ κι ὁ Μικη- Μάους μας, κι ἀναρρίγησε πιὰ ἡ γῆ, σάν τ᾿ ἄκουσε, ἀπ᾽ τὸν τρόμο της). Θὰ προσγειωθοῦμε, τολοιπόν, καὶ «θὰ δοῦμε τότ᾽ ἐμεῖς ! νὰ μάθουμ᾽ «ἄλλοτε νὰ διαβάζουμε λιγώτερα, λιγώτερα! », καὶ «νάμαστε πιό κοντά στὸ λαό, ὄχι τόσο μαχρυά κι ὄχι τόσο ψηλά ν᾿ ἀεροβατοῦμε μὲ τὴ σκέψη καὶ τὴν ἄχρηστη φιλολο- γυκὴ μόρφωση» --- ποὺ δέ χρειάζεται ἄλλωστε πιά, κι ἀφοῦ δά τὰ καταργήσαμε (καὶ καλῶς! καὶ ἄριστα! κι ὁ Ράλλης μας ἐξ ἄλλου! κι ὁ Καραμὰν ᾽Αλής μας! «θετικοί» μας ἀθρῶποι|) --- τὰ βρωμο᾽ Αρχαῖα, τὰ δασκαλίστικα, τὰ λογιω- τατίστικα, τὰ κορακίστικα| Βέβαια, ἐμεῖς δέν ἀκοῦμε τέτοιες κουβέντες, κι ἀγρόν ἀγοράζουμε, ποὺ θὰ βρεθῇ τάχα καμμιὰν ὥρα τὸ «φλάτ» μας, φλάπ!, στὴ στέγη τοῦ «σχυλάδιχκου». Πενταράκι τσακιστό δέ δίνουμε γιὰ σεισμούς κι ἀποδαῦτα, ἐνῶ δίνουμε καὶ πάρα- δίνουμε πεντάρες καὶ δεκάρες κατοσταριές χιλιάδες κάθε χρόνο γιὰ βιβλία, κι ἄλλα βιβλία, καὶ λεξικά κι ἄλλα λεξικά, καὶ βοηθήματα κι ἄλλα βοηθήματα, μορ᾽ καὶ στὴ Δημοτική (ὅσα ὑπάρχουν) καὶ στὴν Καθαρεύουσα --- ὅλες οἱ "Ελληνικές, ὅλων τῶν καιρῶν καὶ τῶν τόπων µας: δικές μας! ---, καί στὴν ᾿Αρχαία καί στὴ Λατινική, καί στὴ Γαλλική καί στὴν ᾿Αγγλική καί στὴ Γερμανική καί στὴν ᾿Ιταλική (τώρα-τώρα, τέσσερα-πέντε χρόνια, ὁ γιός μου ὁ μεγάλος κάνει χ᾽ ᾿Ισπανικά! δέ μᾶς φτάναν τ᾿ ἄλλα!), καὶ δόστου παίρνουμε κι αὐτή τὴ σπουδαία σχολιασμένη ἔκδοση τοῦ Θουκυδίδη, καὶ τούτη τοῦ Τίτου Λίβιου, καὶ τὴν ἄλλη τοῦ Εὐριπίδη, καὶ τὴν παράλλη τοῦ Δημοσθένη, καὶ τρίτη τοῦ Αἰσχύλου, καὶ τὴν τελευταία δουλειὰ τοῦ Μάρκοβιτς στὸν 'Ἡράκλειτο, ἀπ᾿ τ᾿ ἄλλο ἡμισφαίριο, καὶ τοῦτο τὸ ἰταλικό, κι αὐτό τὸ παλιό γερμανικό πούν᾽ ἀξεπέραστο ἀκόμα, κ᾿ ἐκείνη τὴν ἐγγλέζικη ἔκδοση τοῦ Παυσανία μὲ σημειώσεις τοῦ μεγάλου Φρέυζερ, καὶ δέν ξέρω τί ἄλλο, χι ἄλλο, κι ἄλλο, κι ἄλλο...