ΔΗΜΗΤΡΗΣ Ι. ΔΑΝΠΡΟΥ Τὸ πρόβλημα τοῦ θανάτου (Σκέψεις μὲ ἀφετηρία δύο κείµενα τοῦ Ρένου) Α πεχθάνοµαι τὴ στατιστική, θεωρώντας την ἁπλῶς ὡς μέθοδο διαστρεβλώσεως καὶ παραχαράξεως τῆς ἀλήθειας, καθαρὰ ἐξουσιαστικὴ, ἀφοῦ στηρίζεται στὸν ἀριθμὸ καὶ ὄχι στὴν ποιότητα, καὶ γιαυτὸ τὸ σχῆμα λόγου ποὺ θὰ χρησιμοποιήσω παρακάτω δὲν ἐκφράζει καθόλου τὴν οὐσία τῆς σκέψεώς µου’ ἀλλὰ ἡ ἀνάγχη κατα- νοητῶν ἐκφραστικῶν µέσων μὲ ὑποχρεώνει νὰ διατυπώσω, ὅπως διατυπώνω ἐδῶ, τὴν ἑξῆς ἔκκληση: Σκεφθῆτε, ὅτι αὐτὸ τὸ κχαταπληκτικὰ λεπτό, σοφό, εὐαίσθητο καὶ πολύπλοκο ὄργανο, τὸ ἀνθρώπινο μυαλό, τὸ ἀπίστευτα τελειότερο ἀπὸ ὁποιονδήποτε ἠλεκτρονικὸν ἐγκέφαλο τοῦ παρόντος καὶ τοῦ οἱουδήποτε μέλλοντος -- ἀφοῦ αὐτὸς εἶναι καὶ θὰ εἶναι γέννημα τοῦ πρώτου --- δὲν χρη- σιμοποιεῖται παρὰ µόνο, ὅπως λένε, κατὰ ποσοστὸν 10-15-26, τὸ πολύ, τῶν δυνατοτήτων του. Σκεφθῆτε, ὅτι ἡ ἀπελευθέρωση καὶ τὸ «φορτσάρισμα» τῆς νοήσεως σκοντάφτει σὲ μύρια ἐμπόδια, κυρίως χρατοῦσες δογματικὲς θεωρητικὲς χκατασκευὲς «ἐπιστημονικῆς» ἤ «ἠθικῆς» ἤ «πολιτικῆς» φύσεως --- τὰ εἰσαγωγικὰ ἐξυπονοοῦν τὶς διαστρεβλωμένες ἀπὸ τὴν ἐξουσία ἰσχύουσες μορφὲς κατεστηµένης ἐπιστήμης, ἠθυκῆς καὶ πολιτικῆς δεοντολογίας ---, ποὺ ἀνεγείρονται σὰν φράγματα δυσυπέρβλητα ἤ δροῦν σὰν παραισθησιογόνα καὶ ναρχωτικὰ τῆς πνευματικῆς λειτουργίας. Σκεφθῆτε, ὅτι, ἐγὼ ἤ ἐσὺ π.χ., καταναλώσαμε τὴν μισὴ ἄν ὄχι ὅλη τὴ ζωή μας, γιὰ νὰ ὑπερπηδήσωμε --- ἄν ὑπερπηδήσαμε --- ὡρισμένα δογματικὰ ἀναχώματα --- ὅσα µπορέσαµε --- γιὰ νὰ ἐπιτύχωμε κάποιο βαθμὸ νοητικῆς ἐλευθερώσεως ---, ἐνῶ θὰ μποροῦσαμε νὰ ἀρχίζαμε ὄχι σὰν Ἀ0υ͵λε Γᾳ546, ἀφοῦ ἡ συνείδησή μας δὲν εἶναι σβησμένος πίνακας, ἀλλὰ σὰν φορεῖς ἐμφύτων ἐν τῇ ψυχῇ λόγων, ν᾿ ἀρχίζαμε διζήμενοι ἐμεωυτούς, δηλαδὴ χωρὶς νὰ προηγηθῆ ὁ μακροχρόνιος ἀγῶνας ἀποτινάξεως τῆς σκουριᾶς ποὺ ὁ κατεστημένος τρόπος ἀντιλήψεως τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κόσμου --- σὰν δοτὴ παιδεία ἤ γενικὰ σὰν ἐποικοδομηματικὲς (Ξσυμβα- τικὲς, ἱστορικὲς) προσλαμβάνουσες παραστάσεις --- μᾶς φόρτωσε. Σκεφθῆτε, πιὸ συγκεχριμένα, ὅτι, γιὰ νὰ ἀπαλλαγῇ π.χ. ἡ ἐπιστημονικὴ σκέψη ἀπὸ τὴν κατεστημένη «ἐπιστημονικὴ» πεποίθηση, τὴν γενικὰ παραδεκτή, τότε, καὶ πανίσχυρη, ὅτι ἡ γῆ εἶναι ἀχίνητη ἢ ἐπίπεδη, χρειάστηκε νὰ ἄναλώσουν τὸ πνεῦμα τους ἤ νὰ καοῦν ἐπὶ τῆς πυρᾶς τόσες καὶ τόσες ἐλεύθερες, ἄφοβες καὶ γενναῖες συνειδήσεις --- γιὰ νὰ μὴν ποῦμε, ὅτι τὸ «ἐπιστημονικὸ» ἀνάχωμα περὶ ἀχινησίας τῆς γῆς εἶχε προηγουμένως ἀνεγερθη ἀπὸ τὴν ἐξουσία κατασταλτικά, δεδομένου ὅτι ἡ γνώση τῆς κινήσεως γενικά, τῆς αἰώνιας ροῆς τῶν πάντων εἶχε ἀνακαλυφθῇ πολὺ παλιά, ἀπὸ τοὺς χρόνους τοῦ 'Ἡράκλειτου καὶ τοῦ ᾿Αρίσταρχου καὶ εἶχε βίαια χαταπολεμηθῇ, ἐξοβελισθη καὶ ξεχασθῆ. Σκεφθῆτε, ὅτι ἐπιστημονικὲς θεωρίες ποὺ προβλήθηκαν ἀπὸ τὴν ἐξουσία ὡς τὸ ἅπαντον τῆς ἀλήθειας, ὅπως π.χ. ἡ θεωρία τῆς σχετικότητας καὶ ἄλλες παρόμοιες, «καπέλλωσαν) καὶ νέχρωσαν τὴν ἐλεύθερη