ΗΛΙΑΣ Λ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ Κτύπος. -- Κρόνος. -- Κάδμος «Τοῦτον δὲ Κρόνου υἱὸν εἶναι ὑβριστικὸν μὲν ἂν τι δόξειεν εἶναι ἀκούσαντι ἐξαίφ- νης, εὔλογον δὲ μεγάλης τινὸς διανοίας ἔκγονον εἶναι τὸν Δία’ κόρον γὰρ σηµαίνει οὐ παῖδα, ἀλλὰ τὸ καθαρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκήρατον τοῦ νοῦ.» [Πλάτων, «Κρατύλος» 396 Ὁ: Γι᾿ αὐτὸν δὲ (τὸν Δία) θὰ νόμιζε κανεὶς ὅτι εἶναι ὑποτιμητικὸ νὰ εἶναι υἱὸς τοῦ Κρόνου, ἂν ἔξαφνα τὸ ἄκουγε, γιατὶ θὰ περίμενε φυσικὰ νὰ ἀκούσῃ ὅτι εἶναι ἀπόγονος μεγάλου πνεύματος ὁ Δίας. (Αλλ᾽ ἂν ὅμως ἐξετάση σοβαρὰ τὸ πρᾶγμα, θὰ ἰδῆ ὅτι ἔχει ἄδικο) διότι ἡ λέξι «κόρος» (ποὺ φανερώνει τὸν Κρόνον), δὲν ση- μαίνει «μικρό παιδὶ» ἀλλὰ τὴν καθαρότητα αὐτοῦ καὶ τὸ ἀμόλυντον τοῦ νοῦ]. [Τὸ κείµενο ποὺ ἀκολουθεῖ ἀποτελεῖ ἀπόσπασμα τοῦ βιβλίου τοῦ κ. Η. Λ. Ταο., ποὺ θὰ ἐκδώση σύντομα ὁ «Λαυλός», στὸ ὁποῖο θὰ παρουσιασθῆ σὲ συστηματικὴ πλέον μορφὴ ἡ ἔρευνα γιὰ τὴν ἀποκρυπτογράφησι τῶν σημασιῶν τῶν γραμμάτων τοῦ ᾿Αλφαβήτου, ποὺ ἔχει ἤδη δημοσιευθῆ ὑπὸ μορφὴν ἄρθρων στὸν «Δαυλὸ» (τεύχη 72 ἕως 90)} Εἶναι καὶ ἐδῶ πάλι φανερό, ὅτι ἡ ἀνάλυσι τῶν ὀνομάτων σταματᾶ στὸ «ἔτυ- μον». Θὰ ἐπανέλθω ὅμως στὸ τέλος καὶ ἐπ᾽ αὐτοῦ τοῦ ὀνόματος. "Ας δοῦμε ἀμέ- σως τὸ σύμφωνο «Κ». ᾿Αρχίζω μὲ τὴν «ἱστορία» τοῦ «Κ», ὅπως αὐτὴ διεσώθη μέ- σα ἀπὸ τὶς πανάρχαιες λέξεις ποὺ στηρίχθηκαν στοὺς ἀρχέγονους «φθόγγους μὲ σημασία», στὰ ἀρχέγονα ὀνόματα τῶν πραγμάτων. ᾿Η ἱστορία ξεκινᾶ πάντοτε ἀ- πὸ τοὺς ἕλλοπας θηρευτάς. Μὲ ποιὰ ὅμως ἠχητικὰ καὶ ὀπτικὰ ἐρεθίσματα μπορεῖ νὰ συνδεθῆ ὁ ἦχος «Κ-άπα» καὶ σὲ ποιὲς προσωδίες κατέληξε ἡ μίμησι; Εἶναι γνωστό, ὅτι δὲν ὑπῆρξε καὶ δὲν εἶναι μόνο ὁ ἄνθρωπος θηρευτής, ἀλλὰ καὶ ὅλα τὰ σαρκοβόρα ζῶα εἶναι ὑποχρεωμένα, γιὰ τὴν ἐπιβίωσί των, νὰ θηρεύουν, νὰ ἔλλο-χεύουν καὶ νὰ φονεύουν τά θηράματά των, γιὰ νὰ χορτάσουν τὴν πεῖνα των. Τὸ ἴδιο βεβαίως κάνουν καὶ τὰ σαρκοβόρα πτηνά, τὰ ὄρνεα, οἱ «οἰωνοί», ὅπως τὰ ἀναφέρει ὁ "Ὅμηρος. Καὶ τὰ ὄρνεα βεβαίως ἔλλο-χεύουν μὲ τὸν δικό τους τρόπο. Πετοῦν διαγράφοντας κύκλους καὶ διὰ τῆς ὀξυτάτης των ὁράσεως διακρίνουν κά- τω στὸ ἔδαφος τὰ μικρά σὲ μέγεθος κυρίως φυτοφάγα ζῶα, καὶ ἐπιπίπτουν ἐπ᾽ αὖ- τῶν ἀναρπάζοντάς τα. Εἶναι δὲ φυσικὸ νὰ εἶναι ἀνάλογο πρὸς τὸ μέγεθος τοῦ ἅρ- παγος πτηνοῦ καὶ τὸ θήραμα. Ποιὰ ὅμως ἡ σχέσι τῶν σαρκοβόρων ὀρνέων μὲ τὸν φθόγγο «Κ»; Ἢ ἀπάντησι δίδεται ἀπὸ τὸν ΄Ομηρο (Οδ. Ν 87, Ιλ. Χ 139, "Οδ. Ο 526). Ας δοῦμε τί λέει: (α) «... οὐδέ κεν ἴρηξ κίρκος ὁμαρτήσειεν, ἐλαφρότατος πετε- ηνῶν» [οὔτε γεράκι, ποὺ εἶναι τὸ πιὸ γρήγορο πουλί, θὰ δίωκε ἐπερχόμενο μ᾽ αὖ- τὸ τὸν τρόπο]. (β) «᾿Ηύτε κίρκος ὄρεσφιν, ἐλαφρότατος πετεηνῶν» [Καθὼς ᾱ- κριβῶς ὁ κίρκος στὰ βουνά, τὸ πιὸ εὐκίνητο ἐκ τῶν πτηνῶν]. (γ) «Ως ἄρα οἱ εἰ- πόντι ἐπέπτατο δεξιὸς ὄρνις, κίρκος, ᾿Απόλλωνος ταχὺς ἄγγελος» [Καθὼς μ᾽ αὖ- τὸν τὸν τρόπο ἐκεῖνος μίλησε, πέταξε ἀπὸ τὰ δεξιά τὸ πουλὶ κίρκος, ὁ ταχὺς ἀγ- γελιαφόρος τοῦ ᾿Απόλλωνος]. Τὸ «γεράκι» οἱ Ἕλληνες τῶν νεώτερων χρόνων τὸ ἔλεγαν καὶ «κιρκινέζι». Τὸ ὄνομα κίρκ (ἡνέζι τοῦ ἐδόθη ἀπὸ τὴ φωνὴ ποὺ ἐκ- βάλλει πετῶντας, τὴν ὁποία ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ μιμηθῆ μὲ τὸν φθόγγο