ΡΕΝΟΣ ΗΡΑΚΛΗ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ Τὸ δικό µου δῶρο Πῶς περάσατε λοιπόν τὶς µέρες αὐτές; Μὲ καλό κέφι; Μὲ τοὺς δικούς σας; Μὲ χαρές κι ἀγάπες; ᾿Αλήθεια; Κ᾿ ἔλαμπε τὸ σπίτι; ἀστράφταν τὰ ποτήρια; καὶ τὰ πρόσωπα κ᾿ οἱ στιγμές; Καὶ τὰ δῶρα; "Ηταν πολλά; καλά; Κι ἀπ᾿ ὅλους, σ᾽ ὅλους, ὅ,τι ἐπιθυμοῦσαν;... Θυμᾶμαι ἕνα ποίημα τοῦ Παπατζώνη.. - ἄ, τί κρῖμα νὰ μή διαβάζετε ποίηση! Δέν εἶναι «μεγάλη» ἡ ποἰησή µας (καὶ ποιά εἶναι «μεγάλη» πιά σγ- µερα;), ἀλλ᾽ ἔχει στιγμές, ἔχει ποιότητες, ποὺ τὶς χάνετε... Δέν εἶναι χρι- στουγεννιάτικο, πρωτοχρονιάτικο - μὰ πάλι γιὰ µεγάλη γιορτή, τὴν πιό µε- γάλη, κ᾽ ἔτσι κάνει τὸ ἴδιο! ᾿Εμεῖς τὸ ξαναδιαβάσαµε... Νά! Χαρῆτε το κ᾿ ἐσεῖς, ὅσοι μπορεῖτε: Τὸ νεῖκος τοῦ “Αδου . Στρώνεται πάλι τῆς χαρᾶς τὸ τραπέζι - στρώνεται μὲ λινά!.. ᾿Η πνευματικότητα τὸ κάνει ὅλο ν᾿ ἀστράφτῃ, νὰ λαμποκοπᾶ!.. Νύφη εἶναι ἡ λαμπροφορεμένη ὅλο λουλούδια;.. Σπιθίζουνε τὰ κρύσταλλα! Σάν νὰ τρυπᾷ τὸ φῶς ποὺ μελιχρά κεριά τοὺς στέλνουν!.. ,. Ἢ εἴσοδο τῆς γυναίκας, ἡ εἴσοδό μου τελεῖται μὲ σιωπὴ μοναστηρίσια... Κι ἄν ἡ κόρη χαρούμενη μπαίνῃ, ἄν τῆς ροδίζῃ τὸ πρόσωπο τὸ γέλιο, εἶναι ἔτσι ἁγνή ποὺ δὲν χαλνᾶ τὸν ύμνο... Παίρνοντας τὸ ψωμὶ στὰ δάχτυλά µου νὰ κόψω, νὰ µοιράσω σ᾽ ἔναν-ξναν, ἀκούω τὴν κόρη, πρώτη, ν᾿ ἀνακράζῃ, σάν τὸ πουλί, δίχως συγκρατηµό: - Χριστός ἀνέστη ἐκ νεχρῶν, θανάτῳ... Κ᾽ οἱ τρεῖς μαζί, μὲ μιά φωνή ἑνωμένηή ζωήν χαρισάμενος προφέροµε.. - ἐνῶ τὰ ποτήρια γεµίζω μὲ τὸ Κόκκινο κρασὶ πρὸς ὅλους... "ἧς εἶναι ἡ δόξα τοῦ θεοῦ μεγάλη ποὺ ξαναφούντωσε γιὰ μᾶς τούτη τὴ ζέστα στὴν καρδιά τοῦ σπιτιοῦ μας πάλι ἐφέτος σὲ μιὰ νύχτα του τόσο ἐαρινή!.. Σά γεύωμαι τὸ δεῖπνο τοῦτο ἐντούτοις καὶ σάν ἀντλῶ κρασὶ τῆς εὐφροσύνης τὰ περασμένα βλέπω νὰ σιμώνουν... Ἄχ, τὸ τραπέζι μας δέν εἶναι συνθεμένο καθὼς τὸ ξέραμε!.. Μιὰ θέση μένει τώρα ἀδειανή, καὶ λίγο- λίγο πέφτει μιὰ σκιά --- καὶ γνώριμη κ᾿ ὑπόμονη καὶ πικραμένῃ καὶ χαϊδευτικιά κι ἀγαπημένη --- καὶ κάθεται στὴ θέση ποὺ εἶχε πάντα...