Ἔξω ἀπὸ τὰ δόντια ᾿Ενῶ ἀρχίζει ἡ εἰσαγωγὴ (καὶ) ὕδατος «λάτρας» στὴ χώρα µας, κι ἀποδεκατί- ζει τὸ ἑλληνικὸ νιᾶτο ἡ ἀμάθεια μὲ τὰ συνακόλουθά της (τρυφήν, µαλθακότητα, ναρχωτικά, μετασχυλάδικο «σανίδωμα» ἢ), ὅ,τι καιρίως ἀπασχολεῖ τὴν νεοελληνικὴ διανόησι-δημοσιολογίαν εἶναι ἡ κατ᾽ ἀποχλειστικότητα ἀναγωγὴ στὴν «όμοφυλο- φιλία ᾿Αχιλλέως, Μεγάλου ᾿Αλεξάνδρου...» ἀκριβῶς: παντὸς «μεγάλου» --ἤρωος, φιλοσόφου, ἐπιστήμονος, καλλιτέχνου...] καὶ Ἡ τιμὴ πού ὀφείλουμε στοὺς μεγά- λους... ρεμπέτες --πρωτοπόρους περὶ διὰ πρέζα, λουλᾶν, τσιφτιτέλι... Τοῦτο, ὅσο κι ἂν ἐκπλήττει τὸ δυνατὸν μυθικοὶ ἥρωες νὰ ὑπῆρχαν «παθητικοὶ»7 [τέτοιοι διεκδι- κοῦνται --μ᾽ ὅλο ποὺ εἶναι γνωστὸ ποιοὶ φωνάζουν «μαμάααα!», μόλις ἰδοῦν... σα- µιαμίδι]2, ἣ τὸ πρὸς τί ἡ ἀναφορὰ σὲ τόσο μαχρυνὴ κιναίδειαν΄, ἐνῶ θὰ ἦταν ἀπεί- ρως πειστικότερη ἣ παραπομπὴ στούς... «συντρόφους» σημερινῶν «μεγάλων» "Ἑλλήνων --δόξα τῷ Θεῷ δὲν μᾶς λείπει ἡ... μεγαλωσύνη: στὴν δυσώδη ἀγκαλιά της πεθαίνει ἡ χώρα... Στὴν «κΚΞΟΡΜΗΣΗ» τῆς Ίδης Φεβρουαρίου διαβάζουμε ἄρθρον τοῦ συγγραφέως (κατὰ δήλωσί του) κι ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΕΙΛΙΝΟΥ. 'Ὑπόχρεοι ἐφεξῆς νὰ ἐλπίζουμε μόνο στήν... δει- λινὴ χειραγωγίαν (μετὰ τὴ μονοπώλησιν τύπου-ραδιοφώνου-τηλεόρασης ὑπάρχει ἄλλη;) δί- νουµε τὴν εὐκαιρία νὰ ἀπολαύσετε ὠρισμένα ἀποσπάσματα, ὅπως παρατίθενται κατωτέρω -- ἀπαντήσεις κατὰ περικοπὴν ἣ φράσιν τοῦ χειµένου τοῦ μόλις ἀναφερθέντος συγγραφέως: 1. «Τὰ Καρλιαντὰ εἶναι ἕνα λεξικό. Τὸ μῖσος τῆς ἀνεπιείχειας γιὰ τὸν ΗΛΙΑ ΠΕΤΡΟ- ΠΟΥΛΟ ποὺ τὸ ἔγραψε, μοιάζει μὲ τὸ μῖσος ὁρισμένων ᾿καλῶν” χριστιανῶν ἐναντίον τῶν Εβραίων». ᾽Απάντησι: Συνθηματολόγος χι ἀνακαλεῖ χαμένο ἔρεισμα ὁ κ. Δειλινός, ποὺ χωρὶς συνθήματα διαλύ- εται --δροσουλίτης ἅμα τῇ ἕῳ: οἱ «καλοί» χριστιανοί, ποὺ ψάχνετε, κ. Δειλινέ, δὲν ὑπάρχου- νε πλιό: ὑποχαθιστῶσα τὸν ταρτουφισµό, ἡ μονοπώλησις τῶν µέσων πληροφόρησης (ἡ πρό- σβασις στὰ µέσα δηµοσιότητος τῆς... συγγραφικῆς θλιβερότητας, ἀδαημοσύνης, προπέ- τειας...) ἔχει τὴν εὐχέρεια αὐτὴ νὰ βγάζει... µαυρότατο τὸ ἀσπρότατο --- δι᾽ ὑποβολῆς, δια- χέλευσης, ἐτσιθελισμοῦ... Ὅσο γιὰ τὸ «λεξικὸ ποὺ ἔγραψε ὁ Πετρόπουλος», δὲν εἶναι παρὰ κωδικοποιημένο τὸ σχοτεινὸ εἶδος ἀργχὸ ποὺ χρησιμοποιοῦν οἱ ἑτεραφροδιασιαχοὶ συνθηµα- τικὰ ἣ εἰς προστασίαν τους ἀπ᾿ τοὺς χαχοποιοὺς-ἐραστὲς ---ποτὲ σ᾽ ἄλλη περίπτωσι. 2. «Οἱ ὁμοφυλόφιλοι στὸν τόπο µας, καὶ σ᾽ ὅλη τὴν Εὐρώπη, ἀποτελοῦν ὁμάδα καταπιε- σµένων ἀνθρώπων. Καὶ ὅπως ὅλοι οἱ καταπιεσµένοι, ἔχουν κι αὐτοὶ τὸ μυστικό τους κώδικα, τὴ δική τους γλῶσσα. Εἶναι ἕνας τρόπος γιὰ νὰ ὑπάρξουν καὶ νὰ ἐκφραστοῦν διαφορετικὰ ἢ σύμφωνα μὲ τὴ δική τους φαντασία καὶ σκέφη». ᾿Απάντησι: α. ᾿Εξαρτημένα ἄτομα καὶ τίποτ᾽ ἄλλο εἶναι οἱ ὁμοφυλόφιλοί σας, κ. Δειλινέ. Καί, ἀντί- θετα, δὲν καταπιέζονται, μὰ χαταπιέζουν: ἐξαρτημένοι ἀπ᾿ τὴν ἀδήριτη ἀνάγχη τους γιὰ τὸ μεγάλον ἀρθμὸν ἐραστῶν-περιπτύξεων ποὺ προὐποθέτει ἡ πνευματικὴ-ὀργανικὴ ἰδιαιτερό- τητά τους (οἱ ὑπηρεσίες τῶν στιβαρῶν ζιγχολὸ ἔχουν ὑψηλότατο κόστος);, φέρονται σὲ συ- νομωτικό-ὀμερτίστικο ἐκμαυλισμὸν ἄβγαλτων ἀγοριῶν -- ἐφήβων, νέων, ἀναγχεμένων. Πού, εὔλογο, ταχύτατα συνειδητοποιοῦντες χρυσοφόρα τὴν παροχη τῶν ὑπηρεσιῶν ποὺ ζη- τάει ἡ «πιάτσα», ὁδηγοῦνται εὐθέως εἰς ἀεργίαν, νωχέλειαν, ραθυμίαν, παρασιτίαν͵ νυχτερι-