ιν ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ 1. Ἢ Γαῖα Δὲν ὑπάρχει ἀμφισβήτησι, ὅτι ἐπίκειται οἰκολογικὴ καταστροφή. Ἢ ἰσορ- ροπία στὴν πανίδα καὶ τὴν χλωρδα ἔχει ἀνατραπῆ ἐξ αἰτίας τῆς ἀλόγιστης καὶ ληστρικῆς ἐκμεταλλεύσεως τῆς γῆς. Αὐτὴ ἡ ἁρπακτικὴ τακτικὴ ὑπῆρξε ἀποτέ- λεσμα τῶν ὑλιστικῶν ἀπόψεων τοῦ περασμένου αἰῶνος. Η ἐξαφάνισι εἰδῶν τοῦ ζωϊκοῦ καὶ τοῦ φυτικοῦ βασιλείου καὶ ἡ μόλυνσι τοῦ περιβάλλοντος ὁδηγεῖ μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια σὲ οἰκολογικὴ συμφορά, ποὺ θὰ εἶναι χειρότερη κι᾿ ἑνὸς παγκοσμίου πολέμου ἀκόμη. Μιὰ πρώτη συνέπεια τῆς ἐπιδιώξεως τοῦ κέρδους, τοῦ ὑλικοῦ ὀφέλους εἰς βάρος τῆς γῆς, θὰ εἶναι ἀσφαλῶς ἡ ἔλλειψι τροφῶν, ἡ ἔλλειψι καθαρῆς ἀτμόσφαιρας, μὲ ὅλα τὰ δυσμενῆ ἐπακόλουθα καὶ τέλος ὁ ᾱ- παίσιος θάνατος τοῦ ὑπευθύνου, ποὺ λέγεται: ἄνθρωπος. Στὴν οἰκολογία οἱ ᾿Αρχαιοέλληνες ξεκινοῦσαν ἀπὸ τὴν προηγμένη ἀντίλη- ψι, ποὺ μόλις τώρα συνειδητοποιεῖ καὶ παραδέχεται ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη. Υ- πεστήριζαν οἱ πρόγονοί μας, ὅτι ἡ γαῖα εἶναι ζῶν ὀργανισμός. Καὶ τὴν ἐφρόντι- ζαν, γιὰ νὰ διατηρῆται στὴ ζωή. ἼἜφθαναν μάλιστα μέχρι τοῦ σημείου, ὅταν ἔ- σκαβαν στὰ λατομεῖα καὶ ἔβγαζαν μεταλλεύματα κ.τ.λ., νὰ ρίχνουν στὰ ὀρύγματα τὰ χώματα καὶ νὰ σκεπάζουν τοὺς λάκκους. Δηλαδὴ ἐπούλωναν τὶς πληγὲς ποὺ ἔκαναν στὸ σῶμα τῆς γαίας. Τέτοια παραδείγματα σεβασμοῦ τῆς Γῆς ὑπάρχουν πολλά, ἀλλὰ δὲν εἶναι τοῦ παρόντος νὰ τὰ ἀναφέρουμε. ᾿Εκεῖνο ποὺ θέλουμε νὰ σημειώσουμε ἐμφαντικαὰ εἶναι, ὅτι ἡ ἀπομάκρυνσι ἀπὸ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ ἀ- ντίληψι περὶ τῆς γαίας ὡς ζῶντος ὀργανισμοῦ εἶναι ἡ μοναδικὴ αἰτία τοῦ ὀξυτά- του σημερινοῦ οἰκολογικοῦ προβλήματος. Ο ἄνθρωπος ποὺ ἐμόλυνε, ἐρρύπανε, κατέστρεψε, ἐπλήγωσε καὶ βασάνισε τὴν γῆ, περιμένει τώρα τὴν ἐκδίκησί της. Καταστραφήκανε παραλίες, ἐξοντωθήκανε ζῶα, καήκανε δάση, «μπαζωθήκανε» ποτάμια, ρυπανθήκανε θάλασσες, µολύνθηκε ὁ ἀέρας ποὺ ἀναπνέουμε' καὶ θέλετε ὅλα αὐτὰ τὰ ὀλέθρια νὰ περάσουν ἀτιμώρητα; Φυσικὰ ὄχι. Ο ἄνθρωπος θὰ πλη- ρώση καὶ μάλιστα ἀκριβὰ τὰ ἐγκλήματα, ποὺ διέπραξε ἐναντίον τῆς Γαίας. ᾿Α- ντίθετα ἂν ἐπικρατοῦσε ἡ ἀρχαιοελληνικὴ ἰδέα περὶ γῆς, τότε θὰ εἴχαμε ἀποφύ- γει τὴν κακοποίησι τοῦ πλανήτου μας, ποὺ μᾶς δίνει τὰ μέσα ζωῆς καὶ ἐπιβιώ- σεως. Εἰδικὰ γρειάζεται νὰ ποῦμε μερικὰ πράγματα γιὰ τὴν ᾿Αττική, τὴν ὁποία ἀπὸ τὴν πιὸ ὄμορφη περιοχὴ τοῦ κόσμου τὴν μετέτρεψαν ὁ ὑλισμὸς τῶν ἰθαγενῶν ποὺ τὴν κατοικοῦν καὶ οἱ ξένοι ἀνθέλληνες σὲ φριχτὸ τόπο. Ὄχι πολὺ µακριά, ἐδῶ καὶ πενῆντα χρόνια, ἡ ᾿Αττικὴ διέθετε 4492 πράσινο, τώρα μόνο 262. 'Η πε- ριοχὴ διασχιζότανε ἀπὸ τρεῖς ποταμούς: Κηφισό, ᾿Ηριδανό, ᾿]λισό. Τώρα ὁ “Ηριδανὸς καταπλακώθηκε καὶ χάθηκε. Οἱ δενδροφυτεμένες ὄχθες τοῦ ᾿]λισοῦ, ποὺ στόλιζαν τὴν περιοχή, «τσιμεντωθήκανε» καὶ ὁ ποταμὸς μεταβλήθηκε σὲ ἀ- ποχετευτικὸ ἀγωγό. Μάλιστα γιὰ τὴν καταστροφὴ τοῦ ποταμοῦ γίνανε ἐγκαίνια, σὰν νὰ ἐπρόκειτο γιὰ κάποιο κοινωφελὲς ἔργο. Οἱ ὑπέροχες ἁμμώδεις παραλίες τοῦ Φαλήρου πλακοστρωθήκανε, «μπαζωθήκανε», ἐνῶ ὅλη ἡ μαγευτικὴ ἀκτὴ ἀ-