η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΝΕΣΤΟΡΑΣ ΜΑΤΣΑΣ, Φάκελλος Πυθαγόρα ᾿Ακόμα ἕνα βιβλίο τοῦ Νέστορα Μάτσα ἔρχεται νὰ προστεθῆ στὸ ἐνεργητικό του. Εἰ- ναι ὁ «Φάκελλος Πυθαγόρα». Εἶναι γνωστὴ ἡ λογοτεχνικἡ πέννα τοῦ συγγραφέα, καὶ οὐ- δεὶς θὰ ἀμφέβαλλε περὶ τῆς νέας λογοτεχνικῆς ἐπιτυχίας του μὲ τὸν «Φάκελλο [Πυθαγό- ρα». Ο «Φάκελλος Πυθαγόρα» περιλαμβάνει ἕνα ταξίδι στὸ χρόνο, ποὺ ἀναζητεῖ παντοῦ καὶ πάντα τὸν Πυθαγόρα καὶ ἀποτελεῖ, ὅπως ὁ κ. Ν. Μ. ὑποστηρίζει, ἕνα πρόπλασμα µε- ταφυσικῆς βιογραφίας. “Ὅμως µέσα σ᾽ αὐτὴν τὴν λογοτεχνικὴ παρουσίασι τοῦ Πυθαγόρα ὑπάρχουν μερικὰ μελανὰ σημεῖα, ποὺ ἐμβάζουν σὲ ἀνησυχία κάθε ἀναγνώστη καὶ ἐρευνη- τή. Πρόκειται γιὰ μερικὰ εἰδικὰ «μηνύματα», ποὺ προσπαθεῖ ὁ συγγραφέας νὰ προωθήσει πρὸς τοὺς ἀναγνῶστες του, τὰ ὁποῖα ὅμως γιὰ τοὺς γνωρίζοντας θεωροῦνται παγίδες ἀπο- προσανατολισμοῦ τῆς ἀποκρυπτογραφήσεως τῆς πραγματικῆς διδασκαλίας τοῦ Πυθαγό- ρα, καὶ προκαλοῦν τὴν ἄμεση ἀντίδρασί των. Δὲν ξέρω, ἂν τὰ μηνύματα αὐτὰ ὀφείλονται, καλοπροαίρετα ὅπως πιστεύω, στὴν λογοτεχνικἠ ρύμη τῆς πέννας τοῦ συγγραφέα ἢ δίδο- νται μὲ πλήρη ἐπίγνωσι - - ἤ συμβαίνει τίποτα ἄλλο πιὸ σοβαρό; Φ Μὲ ποιὰ βαθύτερη γνῶσι τῆς ἀλήθειας ὁ συγγραφέας στὸ διπλωμένο ἐμπροσθόφυλ- λο τοῦ βιβλίου του συνιστᾶ στὸν ἀναγνώστη του: «Μὴν πέσεις ποτὲ στὴν παγίδα τῶν ἐξω- τερικῶν σχημάτων...»; 9 [Ποιὸ σκοπὸ ἐξυπηρετεῖ αὐτὴ ἡ προτροπή; ᾿Επιθυμεῖ ὁ συγγραφέας νὰ ἀποπροσανα- τολίση τοὺς ἐρευνητὲς ἀπὸ τὸν σωστὸ δρόµο τῆς ἀποκρυπτογραφήσεως τοῦ μυστικοῦ κώ- δικα τοῦ Πυθαγόρα; Εἶναι γνωστὸ στοὺς πάντες, ὅτι ὁ Πυθαγόρας στοὺς µαθητές του ἐδί- δασκε σὲ ἰδιαίτερο µάθηµα, πῶς νὰ συμβολίζουν καὶ πῶς νὰ ἀποσυμβολίζουν τὴν διδα- σκαλία του μὲ σχήματα (τετρακτὺς κ.λπ.) ἢ ἄλλους μαθηματικοὺς κ.λπ. συμβολισμοὺς Περὶ «ΧἈρυσῆς ᾿Ολυμπιαάδας» Ἢ ἐκπόρνευση τῆς ἀρχαιοελληνωκῆς χλγηρονομιᾶς δὲν εἶναι δυστυχῶς τὸ θλιβερὸ προνόμιο µόνον ἡμῶν, τῶν Νεοελλγνων. Καὶ στὸν τοµέα αὐτὸ δὲν ὑ- πήρξαμε παρὰ οἱ μιμητὲς τῶν ἀνέκαθεν προστατῶν καὶ συμμάχων µας Δυτι- χοευρωπαίων (ἄσχετα, ἂν γρήγορα τοὺς ξεπεράσαμε σὲ ἄσυδοσία καὶ ἔετσι- πωσιά). ᾿Απὸ τὴν ᾿Αναγέννησγ κιόλας, μὰ κυρίως ἀπὸ τὸν 8ο αἰῶνα, ὅταν ἡ Εὐ- ρώπη ξανανακάλυψε τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό, ἡ καλλιτεχνική, λογοτεχνική, φιλοσοφική κιλπ. κληρονομιὰ τῶν Αρχαίων ἀντιμετωπίστηκε ἀπὸ πολλοὺς σὰν ξέφραγο ἀμπέλι, ὅπου ὁ καθένας μποροῦσε ἐλεύθερα νὰ μπεῖ καὶ νὰ «τσιμπολογήσει» ὅ,τι τὸν βολεύει: κάποιο γλυπτὸ ἀπὸ δῶ, κάποιο στίχο ἀπὸ κεῖ, κάποιο μύθο, κάποια λέξη, κάποια φιλοσοφικὴ ἰδέα... εἴτε γιὰ νὰ γεμέσει τὶς αἴθουσες κάποιου μουσείου του, πού, ἂν περίμεναν ἀπὸ τὰ μόνα ἐκθέματα τῆς δικῆς του χώρας, θὰ ἔμεναν τραγικὰ κενές" εἴτε γιὰ νὰ δώσει περισσότερο κῦρος σὲ κάποια προσωπική του ἐργασία ἢ ἔμπνευση. Ἔτσι ἔπραξε καὶ ὁ [ἄλλος βαρῶνος Ρίογγε εἰς (οι ρογείη στὰ τέλγ τοῦ περασμένου αἰῶνα. ᾿Ε- -