Οἱ Νέοι. -- Τὰ Γηρατειὰ Φ Τῆς νιότης τὰ ὄνειρα σύντομα πεθαίνουν, μὲ τὀν.καιρὸ ὠὡριμάζουν, μὰ δὲν σβήνουν παρὰ μὲ τὴν πελευταία µας πνοή. 9 Δὲν εἴμαστε παρὰ σχιζο- φρενεῖς μὲ ἔμμονες ἰδέες καταστροφῆς! Νὰ ὑπῆρχε τρόπος τὰ παιδιά µας νὰ μεγαλώνανε μακρυὰ καὶ ἀπὸ μᾶς καὶ ἀπ᾿ αὐτές... Μακρυὰ ἀπὸ τὴν «εὐ- λογημένη» οἰκογένεια, ποὺ πολὺ πιὸ συχνὰ ἀπὸ ὅσο θέλουμε νὰ παραδεχό- μαστε ἀποτελεῖ ἑστία ἠθικῆς μόλυνσης καὶ διαφθορᾶς. Φ Κακότυχοι οἱ νέ- οι, ποὺ ἔχουν φρονιμάδα γεροντικὴ καὶ οἱ γέροντες ποὺ ἔχουν καρδιὰ νεα- νική. Φ ἪἫ τεχνολογικὴ πρόοδος ἐπιταχύνεται. Οἱ κοινωνικὲς συνθήκες μεταβάλλονται γρηγορότερα. Τὸ χάσμα τῶν γενεῶν διευρύνεται. Σὲ λίγο δὲν θὰ μποροῦν νὰ συνεννοοῦνται μεταξύ τους οἱ εἰκοσάρηδες μὲ τοὺς εἰ- κοσιπεντάρηδες. Φ Τὰ γερασμένα κύτταρα ποθοῦν νεανικὲς ἡδονές, γιατὶ κρατᾶνε πάντα μέσα τοὺς ζωντανὲς τὶς νεανικὲς μνῆμες. Φ Κανένα παιδὶ δὲν ἀγάπησε τόσο πολὺ τοὺς γονεῖς του, ὅσο αὐτὸ ποὺ δὲν τοὺς γνώρισε ποτέ. Φ “ὑπάρχει παράδεισος, μὰ εἶναι γιὰ πάντα χαμένος: 'Ἡ λησμονημέ- νη ὀμορφιὰ τῆς παιδικῆς µας ἀθωότητας. 9 Δυὸ πρόσωπα ἔχει ἡ νιότη: τὸ πρωινό, ποὺ λέγεται ἀθωότητα, καὶ τὸ βραδυνό, ποὺ λέγεται ὑποψία. Φ Ὅ,- τι πιὸ ὄμορφο ἔχει νὰ θυμᾶται κανεὶς στὰ γηρατειά του εἶναι οἱ πλάνες καὶ τὰ χαριτωμένα σφάλματα τῆς νεότητας. Φ Γι᾿ ἄλλους τὰ γεράματα εἶναι τὸ λυκόφως καὶ γι᾿ ἄλλους τὸ λυκαυγές. Φ Κυρτώνει σὰν γεράσει ὁ ἄνθρωπος, γιὰ ν᾿ ἀρχίσει νὰ συνηθίζει σιγὰ-σιγὰ τὴν ὀσμὴ τοῦ χώματος. Φ Τὰ νεανι- κὰ ὄνειρα συχνὰ μοιάζουν μὲ λαχεῖα ποὺ κληρώνουν στὰ γεράματα. Φ Ὁ ἄνθρωπος σὰν νέος εἶναι ἀφελής. Σὰν ἐνηλικιωθεῖ, βλαστημᾶ τὴ νεανική του ἀφέλεια. Κι ὅταν πιὰ γεράσει, μὲ περισσὴ συγκίνηση τὴν ἀναπολεῖ σὰν τὴν πολυτιμότερη ἀρετή του. 9 Ἣ φρονιμάδα συντροφεύει τὰ γεράμα- τα κατ᾽ ἀνάγκην. 9 "Αν γιὰ τὰ νιᾶτα ἡ ἀπειρία εἶναι χαριτωμένο ἐλαττω- ματάκι, γιὰ τὰ γηρατειὰ εἶναι ἀσυγχώρητο σφάλμα. Φ Σπιτικὰ χωρὶς παιδι- κὸ τρεχαλητό, εἶναι τὰ μάτια τοῦ τυφλοῦ: δὲν ἔχουν λόγο ὕπαρξης. 9 Μό- νοι οἱ λευκοὶ κρόταφοι δὲν ἀρκοῦν, γιὰ νὰ ἐξαγοράσουν τὶς ἁμαρτίες ἑνὸς ἄδειου κρανίου. Φ Οἱ νέοι μὲ τοὺς νέους κι οἱ γέροι μὲ τὶς ἀναμνήσεις τους. Φ Τοῦ νέου τὸ κλάμμα ὄμορφο κλάμμα. Τοῦ γέρου τὸ γέλιο ἄσχημο γέλιο. ϱ Αν τὰ ἀνομολόγητα πάθη τῶν γερόντων φώλιαζαν σὲ νεανικὰ κορµίά, τίποτα δὲν θα ἔμενε ὄρθιο γύρω µας. 9 Ο καθένας μονάχος του ὁρίζει τὰ σύνορα ἀνάμεσα στὰ νιᾶτα του καὶ στὰ γηρατειά του. 9 Γηρατειὰ καὶ νιᾶτα ἀναπνέουν μαζὶ τὸν ἴδιον ἀέρα στὸ παρόν, ἀλλ᾽ ὅμως μαζὶ δὲν ζοῦν. Στὸ ᾱ- γνωστο µέλλον ταξιδεύουν οἱ νέοι, καὶ τῶν ἅμοιρων γέρων ἡ ὁὀλιγόζωη καρδιὰ στὸ μακρυνὸ παρελθὸν μὲ λαχτάρα γτυπᾶ. 9 Ἢ λατρεία τῆς νεότη- τας εἶναι λατρεία τῆς δύναμης. 9 ᾿Ενθουσιασμὸς: Τὸ ὄνομα ποὺ δίνει ἡ νιό- τη στὶς αὐταπάτες της. Χρῆστος Τσαγκαρίδης