νοοουνονονυοοο ιο ο συν νἩ ὲ Α-ΠΑΙΔΕΥ͂ΤΑ, ΑΝ-ΙΣΤΟΡΗΤΑ ΚΑΙ Α-ΛΟΓΑ « Ἢ ἱστορία κατευθύνεται ἀπὸ τὸ Θεὀ-Λανιήλ»... (᾿Απὸ τὸ ἐγχειρίδιο τῆς Α΄ Γυμνασίου «Προετοιμασία τῶν ἀνθρώπων γιὰ τὸν καινούργιο κόσµο τοῦ Θεοῦ», σελ. 167-170). «Ἢ ἱστορία κατευθύνεται ἀπὸ τὸ Θεό-Δανιὴλ »/. Κατὰ τὸ δεύτερο ἔτος τῆς βασιλείας του ὁ Ναβουχοδονόσορ εἶδε ἕνα ὄνειρο... 2. Καὶ διέταξε ὁ βασιλιᾶς νὰ καλέσουν τοὺς μάντεις, γιὰ νὰ µαντέψουν τὸ ὄνειρο... τ, 27. Τότε ἀπάντησε ὁ Δανιήλ... 31. “ἼἜβλεπες, βασιλιᾶ, ἕνα µεγάλο ἄγαλμα τερά- στιων διαστάσεων νὰ στέκεται μπροστά σου καὶ τὸ θέαμα ἦταν φοβερό. 32. Τὸ κε- φάλι τοῦ ἀγάλματος αὐτοῦ ἦταν ἀπὸ ἀσήμι, ἡ κοιλιὰ καὶ οἱ μηροὶ ἀπὸ χαλκό. .33. Οἱ κνῆμες ἀπὸ σίδερο καὶ τὰ κάτω ἄκρα ἐν μέρει ἀπὸ σίδερο καὶ ἐν μέρει ἀπὸ πηλό. 34, Ἔβλεπες, μέχρις ὅτου ἀποσπάστηκε μόνη της μιὰ πέτρα ἀπὸ κάποιο βουνὸ καὶ χτύπησε τὸ ἄγαλμα στὰ σιδερένια καὶ πήλινα κάτω ἄκρα καὶ τὰ θρυμμάτισε ἐντε- λῶς. 35. Τότε ὁ πηλός, τὸ σίδερο, ὁ χαλκός, τὸ ἀσήμι καὶ τὸ χρυσάφι θρυμματί- στηκαν ἀμέσως καὶ ἔγιναν σὰν σκόνη... 44. “Ο Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ θὰ ἱδρύσει βασιλεία, ποὺ θὰ μείνει αἰώνια... θὰ θρυμματί- σει καὶ θὰ διασκορπίσει ὅλες τὶς βασιλεῖες, καὶ αὐτὴ θὰ ζήσει αἰώνια᾽᾽, (Δανιὴλ Β΄, 1-2, 27, 11-35, 44)». Λίγα σχόλια: Ι. Μὲ παραξενεύει λιγάκι ὁ τίτλος: «'Η ἱστορία κατευθύνεται ἀπὸ τὸ Θεὸ- Δανιὴλ» καὶ μάλιστα οἱ δυὸ τελευταῖες λέξεις. Πρόκειται ἀραγε περὶ ὀλισθήμα- τος ἢ περὶ «προετοιμασίας τῶν ἀνθρώπων-μαθητῶν γιὰ τὸν καινούργιο κόσμο τοῦ Θεοῦ»: 2. 'Ἡ φράση τῆς παραγράφου «2»: «νὰ καλέσουν τοὺς μάντεις νὰ μαντέψουν τὸ ὄνειρο» δὲν νομίζω ὅτι εἶναι δόκιµη. Τὰ ὄνειρα ἑρμηνεύονται, (ὄνειρο)κρίνο- νται, ἀναλύονται ἐπιτέλους, ἀλλὰ δὲν «μαντεύονται». "Αλλωστε καὶ τὸ πρωτότυ- πο (Παλαιὰ Διαθήκη) δὲν ὁμιλεῖ περὶ μαν(τ)ίας καὶ μάντεων ἀλλὰ περὶ «ἐπαοι- δῶν», «γαζαρηνῶν», «φαρμακέων», καὶ «μάγων» - ἰδιότητες τόσο γνωστὲς στοὺς ᾿Ασιάτες καὶ στοὺς πρωτόγονους ἐν γένει λαούς. Γιατί, λοιπόν, ἐπέλεξαν αὐτοὺς τοὺς ὅρους οἱ μεταφραστὲς καὶ συγγραφεῖς τοῦ σχολικοῦ ἐγχειρίδιου; ἈᾺᾺ 3, ἽἝἝΝνας λόγος ποὺ κατήργησαν τοὺς τόνους καὶ ἐπέβαλαν αὐτὴ τὴ γλῶσσα «ἀλαλούμ», ποὺ διδάσκονται τὰ ᾿ Ελληνόπουλα, ἦταν καὶ ἡ «ἀπουσία χρόνου». "Ἔτσι ἔλεγαν οἱ πνευματικοί µας ταγοί, οἱ μεταμορφωτὲς τῆς ζωῆς μας: --- Δὲν ὑ- πάρχει χρόνος διαθέσιμος γιὰ τὴν ἐκμάθηση τῆς "Ἑλληνικῆς γλώσσας, τῆς πο- λιτιστικῆς µας κληρονομιᾶς, ὅσων τέλος πάντων οἱ Ἕλληνες δημιούργησαν. Κι ὅμως ὑπάρχει χρόνος νὰ διδαχτοῦν τὰ ἐνύπνια καὶ τὰ καρπώματα ἐν γένει τοῦ ἀ- συνειδήτου καὶ ὑποσεινειδήτου τοῦ Ναβουχοδονόσορα, ὅπως καὶ τὶς ὀνειροκρι- τικὲς ἱκανότητες τοῦ ᾿Ιουδαίου προφήτη... ᾿Αλήθεια, μ᾽ αὐτὰ τὰ ὅπλα θ᾽ ἀντι-