ΤΗ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝΊΔΕΩΝ ἵ .-- --- ὦ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΡΑΘΕΟΛΩΡΗΣ Τὸ ᾿Εν Δελφοῖς ΕΙ Ἢ ἐπανέκδοσι τῆς ὑπὸ Στεφάνου Καραθεοδωρῆ, ἰατροῦ, συγγραφῆς «Περὶ τοῦ ἐν Δελφοῖς ΕΙ» πρέπει νὰ ἐνταχθῆ στὴν προσπάθεια ὄχι βεβαίως διαφωτ- σεως τῶν ἐν Δελφοῖς πραγμάτων, ἀλλὰ τῆς συσκοτίσεώς των. Ἢ συσκότισι δὲν ξεκινᾶ ἀπὸ τὸ ἐὰν τὸ «ἐν Δελφοῖς ΕΙ» εἶναι τὸ ᾿Ελληνικὺ ΕΙ ἢ τὸ ᾿Ιουδαϊκὸ ΖΗ (συνιστάµενο ἐκ τῶν ἀρχαίων ἑβραϊκῶν γραμμάτων 66 και Πε) καὶ ἑπομένως ὁ ἐν Δελφοῖς λατρευόµενος θεὸς ἦταν ὁ θεὸς τῶν ᾿Ιουδαίων, ὅ- πως ἀφελέστατα νόμιζε ὁ Στέφανος Καραθεοδωρῆς' ἀλλὰ ἡ συσκότισι ἀποβλέπει νὰ πείσῃ τοὺς Χριστιανοὺς καὶ βεβαίως καὶ τοὺς τῶν ἄλλων θρησκειῶν λαούς, ὅ- τι ὁ πανάργσιος κάτοικος τοῦ γώρου. ἐντὸς τοῦ ὁποίου ἥκμασε ἡ μεγίστη νλῶσ- σα καὶ ὁ μέγιστος πολιτισμός, πίστευαν (χρησιμοποιῶ τὴ λέξι πιστεύω, ἡ ὁποία ἦταν ἄγνωστη στὴν Θεογονία, τὸν ' Ησίοδο καὶ τὸν "Ομηρο) στὴν ὕπαρξι ἑνὸς θεοῦ ὅπως καὶ οἱ ᾿Ιουδαῖοι καὶ οἱ ἐξ αὐτῶν Χριστιανοί, καὶ. μάλιστα τὸ ὄνομα τοῦ θεοῦ οἱ ἕλληνες τὸ δανείστηκαν ἀπὸ τοὺς ᾿Ιουδαίους, πρὸ βεβαίως τῆς ἐμ- φανίσεως τῶν Χριστιανῶν. Θὰ ἔλεγα, ὅτι ὁ ἀείμνηστος Καραθεοδωρῆς (μιὰ καὶ ἀνεσύρθη μετὰ ἕναν αἰῶνα ἐκ τοῦ τάφου γιὰ νὰ προσφέρη τὴν πολύτιμη συνδρο- μή του!) δὲν ὑπώπτευσε, παρ᾽ ὅλον ὅτι ὑπῆρξε φιλομαθής, ὅτι τὰ ἀναφερόμενα γιὰ τὸ Μαντεῖο τὸ ἐν Δελφοῖς στοιχεῖα, τὰ πλεῖστα Λατίνων, ᾿Ιουδαίων ἢ Χρι- στιανῶν καὶ ἐλάχιστα "Ελλήνων συγγραφέων, δὲν στοιχειοθετοῦν τὴν περὶ τοῦ «ΕΙ» ἑρμηνεία καὶ ἀκόμη ὅτι οἱ ἕλληνες πίστευαν εἰς ἕνα θεὸν ἀνατολικοῦ τύπου καὶ μάλιστα ὅτι καὶ τὸ μαντεῖο ἦταν αὐτοῦ τοῦ θεοῦ. Οἱ Ἕλληνες δὲν ἀναζητοῦ- σαν «πιστεύω», γιὰ τὸν λόγο δὲ αὐτὸν καὶ δὲν σχημάτισαν τὴν λέξι αὐτὴ παρά, Οἱ «θεοί», οἱ ἄνθρωποι καὶ τά... βόδια ᾿Εὰν προσέξουμε τὶς ὀνομασίες τῶν σπουδαιότερων «θεῶν», ποὺ ἐλατρεύοντο Ἄ- πὸ τῶν ἀρχαίων λαῶν τῆς περιοχῆς, ποὺ ἐκτείνεται ἀπὸ τὴν Μεσοποταμία ἕως τὰ ἀνατολικὰ παράλια τῆς Μεσογείου, διαπιστώνουμε ὅτι ὅλων σχεδὸν αὐτῶν τῶν «θεῶν» τὰ ὀνόματα ἀρχίζουν μὲ τὸ γράμμα α. Εἰς τοὺς Σουµερίους ἔχομε κύριον θεὸ τὸν νο, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ θεὸς τῶν οὐ- ρανῶν καὶ πατὴρ ἄλλων θεῶν. Εἰς τοὺς Βαβυλωνίους ἔχομε τὸν ᾿Ανεχάρ, ὁ ὁποῖος θεωρεῖται πατὴρ τοῦ Ανου καθὼς καὶ τοὺς ᾿Ανουνάκι θεοὺς τῆς γῆς καὶ τοῦ ᾿Αδη. Εἰς τοὺς ᾿Ασσυρίους τὸν ᾿Ασσούρ, εἰς τοὺς Χιττίτες τὸν ᾿Ανάτ, τὴν ᾿Αθιρὰτ μητέ- ρα θεῶν, τὸν ᾿Αδωνᾶι, τὸν ᾽Αμποῦ τοῦ σύμπαντος, τὸν ἼΔσχα φύλακα κοσμικῆς καὶ ἠθικῆς τάξεως, τὸν ᾿Ατὰρ θεὸ τῆς φωτιᾶς, τὸν ᾿Αουραμάσδα, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ γνω- στός µας ᾿Ωρομάσδης, τὸν ᾿Αριμὰν θεὸ τοῦ κακοῦ. Εἰς τοὺς Αἰγυπτίους τὸν ᾿Α τοὺμ τῆς Ἡλιουπόλεως, ὁ ὁποῖος γεννήθηκε ἀπὸ τὸ Χάος. τὸν Ανουβιν θεὸ τῶν νε- κρῶν, τὸν Ἄμμωνα τῆς ᾿Ἐρμουπόλεως τοῦ θηβαϊκοῦ κύκλου. τὸν ᾿Ατὸν πηγὴ φω- τὸς καὶ ζωῆς. ς ζωῆς μα