ΔΕΙΝΙΑΣ ΔΙΚΑΙΟΣ Νεοελληνικὴ ἀγγλωσία-άλογία Μὲ τίτλον: « Ἕνα τραγούδι γιὰ τὴν ᾿Αθήνα -- “ἕνα μήνυμα γιὰ τὸ Τόχυο», ὑπὸ τὸ ἔμ- βληµα τοῦ ᾿Οργανισμοῦ «᾿ Αθήνα 96» καὶ τὴν ἀρχοντοχωριάτική θάµβωσιν «Φαντασμαγορι- κὴ ἐκδήλωση στὸ Παναθηναϊκὸ Στάδιο», ἡ ἐφημερίδα «Τὰ Νέα», οἱ συντάκται κ.κ. Μ. Μαυ- ρομμάτης --- Χρ. Σταματέλος, κ᾿ ἡ πιὸ ἀξιοθρήνητη δημοσιογραφία ποὺ μπορεῖ νὰ φαντα- σθεῖ ἄνθρωπος μᾶς πληροφοροῦν νοηµόνως περὶ «ἐκδήλωσης», στὰ πλαίσια τῆς ὁποίας δέν... ἔγινε ἀπολύτως τίποτε. Πράγματι: στὸ σχετικὸ ρεπορτὰζ δὲν ὑπάρχει οὔτε λέξις γιὰ τὸ τί συνιστοῦσε αὐτὴ τὴν φιέστα τῶν ἑκατὸν ὀγδόντα ἑχατομμυρίων (ποῦ στὸ καλὸ πῆγαν;) οὔτε τὶ στὴν εὐχὴ γύρευαν ἐκεῖ οἱ ἀγέλες τῶν... καλλιτεχνῶν: παρίσταναν ἣ ἐθεῶντο --- τί; Δὲν η- ταν δὰ καὶ τόσον εὔγλωττα ἐκεῖνα τὰ τοῦ κ. Μαυρομμάτη περί... «... ἀρχαίγονο αὐτὸ ἄθλημα» (5ἱς) «καλλίγραμμες Ἱέρειες Λυχείων- Γυμνασίων...» [5ἱς) «παραδοσιακὰ κομμάτια τῆς βραδυᾶς» --- ἰδιαίτερα μὲ τὸ τελευταῖο τί ἄλλο νὰ ὑποθέσεις, παρὰ πὼς κάποιος πετσόχοψε τὴν ἑσπέ- ρα μὲ ἁλυσοπρίονο. Αὐτά, σημειώνοντας πὼς δὲν εἶναι ἡ ἐφημεριδογραφία ποὺ θὰ μᾶς ἀπασχολήσει κατὰ πρῶτον λόγον ἐδῶ, ἀλλ᾽ ὁ ἔντεχνος, ὁ νῦν, ὁ ὅπως κατάντησε ποιητικὸς (τάχαμου...) λόγος - κρίνετε μόνοι... Δὲν «βγαίνει» (συμπεραίνεται) μὲ τίποτε ἡ συνισταμένη αἰτίων, χάριν τῶν ὁποίων, ὑπο- τίθεται, συνετέθη τὸ δῆθεν ἀναφερόμενο στὴν ᾿Αθήνα ποίημα. ᾿Εννοῶ αὐτὸ πού, τραγουδι- σμένο στὴν φιέστα γιὰ τὴν ᾿Ολυμπιάδα τοῦ 96, συνιστᾶ μονόλογον, τὸν ὁποῖον ἀπευθύνει στὴν ᾿Αθήνα ὁ ἄγνωστος ποιητής. Εἶναι ἀπ᾿ τὰ ἑλληνικὰ ἄγραφα νὰ μελοποιεῖται ἀπὸ διά- σηµο μουσουργόν, (Β. Παπαθανασίου) ποίημα πυρὴν τόσον θορυβώδους φιέστας, καὶ νὰ μὴ ἀναφέρεται οὐδόλως ὁ δημιουργός του -- ἢ ἐξηγεῖται ἡ ἀνωνυμία... Τὸ ὅτι αὐτὴ ἡ... ἀφασία δημοσιεύεται τιμητικὰ (ἐν πλαισίω) στὰ «Τὰ Νέα» (άης Σεπτεμβρίου), ἐνῶ «δὲν λέγει» (3 ἔστω, «θέλει νὰ εἰπεῖ»...) τίποτε ἀπολύτως (θὰ τὸ ἰδοῦμε ἀδιάψευστα-ἀδιαμφισβήτητα...), μᾶς ὑποχρεώνει εἰς κατάδειξιν τῆς ἀνικανότητας-ἔνδειας- ἀνεπάρχειας τῆς στάθμης τῆς νεο- ελληνικῆς γραφῆς καὶ ἀνάγνωσης -- ὅρια «βουαβᾶ»... Τουτέστι εἰς καταχώρισιν (στὴν Βί- βλο τῆς φυλεκτικῆς Μοίρας...) αὐτόδηλης κι αὐταπόδεικτης τῆς κάμψης τοῦ «Γένους», τῆς ἀδυναμίας τοῦ “Ελληνα εἰς τὸ «νὰ λέγει» (ἔστω νὰ «θέλει νὰ εἰπεῖ»!), ὁμιλεῖ, συνεννοεῖται, συνδιαλέγεται. "Ας τὸ καταλάβουμε, ἂς τὸ παραδεχθοῦμε, ἂς τὸ ὁμολογήσουμε: ἡ ᾿Ἑλληνοσύνη δὲν ἐπικοινωνεῖ πλέον, ἡ χώρα δὲν λειτουργεῖ, ἡ ἐγχύχλιος περὶ σημαιοστολισμοῦ, λόγου χάριν, δὲν συντάσσεται πλέ- ον - παραμονὲς τῶν ἐθνικῶν ἑορτῶν: ἀντιγράφεται αὐτὴ τῆς... τελευταίας ἐπετείου... Δὲν «πᾶμε» πιά, οἱ Ἕλληνες, δὲν «πάει» ἡ πατρίδα: «τὴν πάει» κυλινδροπίστονο χωρὶς μπιέλλα, δοιάκι χωρὶς πηδάλιο, ἀνερμάτιστο κῦτος, ξεκολλημένοι μπουλμέδες, συντριμμένη καρένα... Μὰ πῶς ἄλλως; Πεντακόσιες τὸ μῆνα ὁ Γενοπδεήτης, τραπεζικός, ὀτετζῆς, δημο- σιογράφος τῆς ΕΡΤ΄. - καὶ ἀπεργεῖ. Δολοφονεῖτε τὰ τέχνα σας, κύριοι, μὰ πῶς νὰ τὸ ξέρετε. Μὲ ποιὰ μόρφωσι, ἀγωγή, καλλιέργεια, συμμετοχὴ --- δὲν μετέχει ὁ "Ἔλληνας πλιό, γου- ρουνοποιεῖται καὶ γουρουνοποιημένος ἀπόλλυται... ᾿Απεργοῦμε, γιὰ νὰ διατηρήσουμε τὰ δικαιώματά µας. Αν τὸ κράτος χρειάζεται λε- φτά, νὰ τὰ πάρει ἀπ᾿ τὸν μεγαλοκαρχαρία, ἀπ᾿ τοὺς φοροδιαφεύγοντας, ἀπ᾿ τοὺς ἐχμεταλ- λευτὲς τοῦ λαοῦ...