Π.Δ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ ΠΕΡῚ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΤ ΡΑΦΗΣ Ἢ Γραμμικἡ Β καὶ ἡ αὐθαίρετη χρονολόγησί της 1. Τὸ 1894 ὁ σὲρ ᾿Αρθοῦρος Ἔβανς εἶχε ἀναφερθῆ στὴν Κρήτη ὡς τὸ κέντρο μιᾶς προϊστορικῆς γραφῆς. Τὸ 1900 ἀνασκάπτοντας ὁ ἴδιος κατόπιν ὑποδείξεων ἕλληνος ἐρευνητοῦ τὴν Κνωσὸ ἔφερε στὸ φῶς διὰ τῆς ἀρχαιολογικῆς του σκαπά- νης μεγάλον ἀριθμὸ πηλίνων πινακίδων καλυπτομένων ἀπὸ σημεῖα γραφῆς, ὅπως ἀπεδείχθη. Μέχρι τὸ ἔτος 1952, κατὰ τὸ ὁποῖο ὁ Μ. Νεηίτις ἀνεκοίνωσε ὅτι εἶχε ἐπιτύχει τὴν ἀποκρυπτογράφησι τῆς γραφῆς τῶν πινακίδων καὶ ὅτι ἐπρόκειτο περὶ συλλαβικῶν συμβόλων τῆς ἀρχαϊκῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, οἱ ἕλληνες, γιὰ τοὺς «γλωσσολόγους», ἔστεροῦντο γραφῆς... Τὴν γραφὴ τὴν ἔλαβαν, ἔλεγαν, ἀπὸ τοὺς Φοίνικες... Σήµερα ἡ ἀποκρυπτογράφΏησι τοῦ Ψεηίτίς γίνεται γενικῶς δεκτὴ μὲ ὁλιγώτερες ἢ περισσότερες ἐπιφυλάξεις. Τὴν µεγάλη προσφορὰ τοῦ ΜΝεπίτίς, ὁ ὁποῖος ὀρθῶς διέγνωσε τὸ σύστηµα γραφῆς (συλλαβικὀὸ) καὶ τὴν (Ἑλληνικὴ) γλῶσσα τῶν πινακίδων, ἦλθε νὰ σταματήση ὁ ἀπρόοπτος (:) βίαιος θάνατός του τὸ [956 σὲ ἠλικία μόλις 34 ἐτῶν. Τὸ ἔργο τοῦ Μ. Ψεηίτις συνεχίζοντας ὁ Νικόλαος ᾽Αντ. Μασουρίδης, ἀπο- ὀεικνύει διὰ τῆς ἀναγνώσεως καὶ ἑρμηνείας τῶν πινακίδων ποὺ περιέχονται στὰ δύο του ἔργα (α) «ΠΗ Μινωϊκὴ γραφὴ εἰς τὰς πινακίδας τῆς Πύλου» (1976) καὶ (β) «"Η Γραμμική Β» (1989), ὅτι ἡ ἐργασία τοῦ Ψεηίτίς δὲν βρίσκεται πλέον στὴν κρίσι μιᾶς «ἐπιστήμης, ποὺ τὴν ἔθεσεν, λόγω τῶν ἐλαχίστων καὶ µοιραίων γλωσσικῶν ἀνεπαρκειῶν περὶ τὴν πανάρχαιαν ἑλληνικὴν γλῶσσαν τοῦ ”Αγγλου ἀρχιτέκτονος, εἰς τὸ χρονοντούλαπο τῆς ἱστορίας». ᾿Αλλὰ ὁ Νεπιτίς ἀπέβη τὸ µέ- γα βοήθημα στὸ ἔργο τοῦ Ν. Μασουρίδη, ἀποδεικνύοντος ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀνά- γκη μελλοντικῆς ἔρευνας, γιὰ νὰ ἔλθουν στὸ φῶς τὰ σημαντικὰ αὐτὰ στοιχεῖα τῆς πανάρχαιας γραφῆς τῶν κατοίκων τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου. 2. Καὶ τὰ λίγα αὐτὰ μὲν ἀποτελοῦν τὴν ἱστορία τῆς ἀναγνώσεως τῶν πινακίδων τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, ἡ ὁποία ἔπαυσε νὰ τίθεται στὴν κρίσι τῆς ἐπιστήμης... διότι ἡ «ἐπιστήμη» δὲν ἀσχολεῖται, ὅπως φαίνεται, μὲ τὴ ἱστορία τῆς ἑλληνικῆς γραφῆς, ἀφοῦ ἔχει δεχθῆ (α) τὰ περὶ μὴ αἰτιώδους σχέσεως μεταξὺ λέξεως καὶ πράγματος, (β) τὰ περὶ μὴ αἰτιώδους σχέσεως μεταξὺ γλώσσας-γραφῆς-Πολιτι- σμοῦ, (γ) τὰ ἀνυπόστατα καὶ ἀναπόδεικτα περὶ « [Ινδοευρωπαϊκῆς μητέρας γλώσσης» καὶ (δ) ὅτι τὸ ἑλληνικὸ ἀλφάβητο εἶναι ἐπινόησι (1) τῶν Φοινίκων... Ἔτσι ἡ πλαστογράφησι τὶς “Ἱστορίας συνεχίζεται καὶ οἱ διάφοροι ὑβρισταὶ μποροῦν «νομίμως» νὰ ἀσκοῦν τὸ ἐπάγγελμά των ἐναντίον παντὸς ἐρευνητοῦ καὶ κυρίως ἐναντίον τῶν ἐρευνητῶν τοῦ «Δαυλοῦ»... ᾿Επ” εὐκαιρίᾳ ὅμως τῆς ἀναφορᾶς µας στὸ σπουδαῖο ὄντως ἔργο τοῦ Ν.Α. Μασουρίδη γιὰ τὴν συλλαβικὴ γραφὴ τῶν πινακίδων, θὰ προσθέσω τὰ στοιχεῖα