Σπῦρος Γεράσιμος 1". Παναγιωτᾶτος ΠΕΡΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.... (Τί ἀχριβῶς εἶναι ἡ ἐλευθερία --- δὲν ἐρωτοῦμε: τὸ λέμε) 5 , » ς / ο» στ / ς 3 / Ν Ελευθερία: ἴσον ὁ τρόπος τοῦ εἶναι (κατάστασις) ὁ ἀπότοχος καὶ παράλληλος συνειδητῶν ἐνεργειῶν ἱκανῶν νὰ ἐξουδετερώνουν ἄλλες ἐνέργειες. Παρατίθενται ἀμέσως οἱ ὁρισμοὶ τῆς ἐλευθερίας ὅπως περιέχονται στὰ λεξικά: α. «Λαρούς»: «ἔλλειψις παντὸς καταναγκασμοῦ». β. Δημητράχος: «ἀπαλλαγὴ ἀπὸ κάθε βία ἢ ἐπίδρασι». Υ. Βοσταντζόγλου: «ἀνυπαρξία ἐμποδίου, ἐξάρτησης, περιορισμοῦ». "Αν θελήσουμε σοβαρὰ νὰ προσδιορίσουμε τὴν ἐλευθερία, νὰ μὴ σταθοῦμε στὰ φαιδρὰ περί... ὁρίων τῶν δικαιωμάτων ποὺ δῆθεν μποροῦν ν᾿ ἀρχίζουν καὶ νὰ τε- λειώνουν... ὑπάκουα [λὲς καὶ δὲν εἶναι γνωστὸ πὼς ἡ Ζωὴ χάνεται ἀχριβῶς, ἐπειδὴ τὸ ἀνθρώπινο ὃν δὲν παραιτεῖται τῆς ὑπέρβασης τῆς μοίρας (μερίδας) του!], θὰ διαπιστώσουμε εὔκολα πὼς Ἡ ἐλευθερία διόλου δὲν εἶναι αὐτὰ ποὺ μᾶς λένε Λα- ρούς, Δημητράκος, Βοσταντζόγλου --- ἢ ἄλλα λεξικά. Τοῦτο ὑπάρχει κατάδηλο στὴν «σημαντικὴ» τῆς πρώτης λέξης ἑκάστου τῶν ὁρισμῶν, ἤτοι τῶν λέξεων «ἔλ- λειψις», «ἀπαλλαγήν», «ἀνυπαρξία». "Ότι, καθὼς ἡ ἀναφερθεῖσα μόλις «σημα- ντικὴ» ἐπιτρέπει νὰ ἐντοπίζεται ἡ δυνητικότης παρόμοιας φύσης προὐποθέσεων (ἤτοι ἄρσης᾽ πραγμάτων πού... δὲν αἴρονται”), τὰ τελευταῖα (τὰ περὶ ὧν ὁ λόγος προὐποθετικὰ) ἀποκαλύπτονται «τιμὲς» ἐν πάσῃ περιπτώσει ὑπερβατές, μὴ ὑπερ- βατικὲς -- ποὺ δηλαδὴ πάντοτε ὑπερβαίνονται καὶ ποτὲ δὲν ὑπερβαίνουν. Εὐλό- γως, ἀφοῦ οὐσιαστικὰ συνιστῶντα εὐχολογικὴ ἄρσιν [κατ᾽ ἔντασιν-δραστικότητα- «τιμὴν» ἀντιστρόφως ἀνάλογη τῶν «τιμῶν» «καταναγχασμὸς», «βία», «ἐπίδρασι», «ἐμποδίου», «ἐξάρτησης», «περιορισμοῦ» (βλέπε οἰκείους ὁρισμοὺς)] ἄλλο δὲν κά- νουν ἀπ᾿ τὸ νὰ ἐπαληθεύουν τὴν ὑπερβατικότητα- ἀηττησίαν ἀκριβῶς αὐτῶν, ἡ ἄρ- σις τῶν ὁποίων προὐποτίθεται σίνε κβὰ νὸν’, προκειµένου νὰ πραγματωθεῖ ἡ ἐλευ- θερία... “Ὥστε: ἀφοῦ ἡ κατάστασις μὴ ἐλευθερίας δὲν διασκεδάζεται μὲ τήν... αἰτιολό- γσιν τῆς βούλησης - συγκυρίας ποὺ τὴν φέρει σύστασιν - - ὑπόστασιν (τὴν κατά- στασιν μὴ ἐλευθερίας --- ἀνελευθερίαν) οὔτε αἴρεται διὰ τῆς... ἐπισήμανσης τῆς (συστατικῆς) βούλησης-συγκυρίας, τὸ πρόβλημα ποὺ ἀναχύπτει εἶναι ἡ ἄρσις τῆς ἐναντιότητας-σύμπτωσης, ποὺ διατηρεῖ μὴ ἐλεύθερον τὸ ὑποκείμενον --- ἄνθρω- πον, φυσικὸ πρόσωπον... Τελικά, καθὼς τὰ πράγματα οἰκονομοῦνται μὲ τὸν πρῶ- τον, ὑπὸ τὸν τίτλον τῆς ἐργασίας, ὁρισμόν, καὶ καθὼς τὸ ἰσοδύναμον τῆς ἐλευθερίας