“Ἢ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΙΜΟΝΕ ΝΕΠ,, Ἢ βαρύτητα καὶ ἡ χάρη ᾿Ομολογοῦμε, ὅτι μελετῶντας τοὺς ἰδιότυπους στοχασμοὺς τῆς Γαλλίδας φιλοσόφου ΦΙΠΙΟΠε ἸΜεΙ] σὲ μετάφραση τῆς κ. ᾽Αντιγόνης Βρυώνη δὲν πλημμυριζόµαστε ἀπὸ ἄφατη χαρά. Μελαγχολικὸς ὁ λόγος τῆς, ἀναγκασμένος νὰ περιγράψη τὴν μεταπτωτικἡ φύση τοῦ ἀνθρώπου, μᾶς κάνει νὰ ἀναλογιζώμαστε πόσο δύσκολο εἶναι τὸ ἀγαθὸν ὡς πράξη, τὶ σηµαίνει νὰ εἶναι κανεὶς καλὸς μὲ τὴν πληρότητα αὐτοῦ τοῦ ἐπιθετικοῦ προσδιορισμοῦ. Μιλῶντας ἡ φιλόσοφος γιὰ τὴν βαρύτητα καὶ τὴν χάρη, κατανοεῖ τὸ μέγεθος τῆς μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων κακίας. ᾿ Απερίφραστα ὁμολογεῖ: «.., σὲ κἄποιες στιγμὲς τῶν πονοκεφάλων µου, ὅταν κορυφωνόταν ἡ κρίση, εἶχα μιὰν ἔντονη ἐπιθυμία νὰ κάνω ἕνα ἄλλο ἀνθρώπινο ὄν νὰ ὑποφέρη χτυπῶντας το ἀκριβῶς στὸ ἴδιο µέρος τοῦ μετώπου» (σελ. 14). Αὐτὸ τὸ εὔ- γλωττο παράδειγμα δείχνει τὴν δυναμικὴ τοῦ φθόνου, τὴν κατάλυση τοῦ ἐγὼ ἀπὸ τὴν ἀ- χαλίνωτη σύγκριση μὲ τὸ ὑπέρτερό του. Φανερώνει τὸ κίβδηλο καὶ τὸ ἀληθινό: «᾿Πθικὴ καὶ λογοτεχνία. ᾿Η πραγματική µας ζωὴ περισσότερο ἀπὸ τὰ τρία τέταρτά της εἶναι συν- θεμένη ἀπὸ φαντασία καὶ παραμύθι. Σπάνιες εἶναι οἱ ἀληθινὲς ἐπαφὲς μὲ τὸ καλό καὶ τὸ κακό» (σσ. 62-63). 'Η ἀλήθεια μόνον γνωστοποιεῖ τὴν ἠθική. Πηγὴ τῆς ἀληθινῆς καὶ ἀνό- θευτης πνευματικότητος εἶναι ἡ ἐνάρετη ζωή. Τὸ ἀποσαφηνίζει: «᾿Η ἀρετὴ εἶναι ἐντελῶς ἀνάλογη μὲ τὴν καλλιτεχνικὴ ἔμπνευση. Εἶναι ὡραῖο τὸ ποίημα ποὺ συνθέτουμε διατη- ρῶντας τὴν προσοχὴ προσανατολισμένη στὴν ἀνέκφραστη ἔμπνευση, ὡς ἀνέκφραστη» (σελ. 100). Κάνοντας τὴν ἀρετὴ πράξη, φιλοσοφοῦμε. ᾿Ο μαρξισμὸς ἐνδιεφέρθη νὰ ἐπιβά- λῃ τὴν καθηκοντολογικὴ ἀρετολογία. Δικαίως ἡ ἸΜειὶ θεωρεῖ τὴν «... μαρξιστικὴ διαλε- Φεμινισμὸς καὶ ᾿Εἔ-ουσία Ὅλοι ἐνθυμούμεθα τὴν κ. Μαργαρίτα Τσᾶντ (πρώην Παπανδρέου), ἡ ὁποία ἀπὸ τὴν τηλεόρασι, ἀπὸ τὸ ραδιόφωνο, ἀπὸ τὶς ἐφημερίδες, μὲ ὁμιλίες, μὲ συγκεντρώσεις, μὲ πορεῖες καὶ μὲ ὅλα τὰ δυνατὰ µέσα καὶ μὲ ὅλους τοὺς δυνατοὺς τρόπους ἀγωνιζότανε γιὰ τὴν "Ελληνίδα γυναῖκα, ὅπως ἰσχυριζότανε. Πρὶν τρία χρόνια καθημερινᾶ βλέπαμε τὴν κ. Μαρ- γαρίτα Τσὰντ στὴν τηλεόρασι νὰ δίνη συνεντεύξεις, νὰ προβάλλουν τὴν δράσι της καὶ τὶς διάφορες ἐκδηλώσεις τῆς ᾿Ενώσεως Γυναικῶν ᾿Ελλά- δος, τῆς ὁποίας ἦταν ἡ πρόεδρος. Τώρα ἐδῶ καὶ δύο χρόνια χάθηκε. Ξέχασε λοιπὸν τὶς ὑποσχέσεις της, ὅτι τάχα θὰ ἀγωνισθῆ γιὰ τὴν ἐξύψωσι τῆς ᾿Ελληνίδας γυναίκας (ποὺ κάποτε ἀποκάλεσε «ζῶον»); γιατὶ ἐγκατέλειψε τὸν ἀγῶνα; ποῦ εἶναι τὰ συμβούλια τῆς ΕΓΕ; ποῦ εἶναι τὰ μεγάλα λόγια γιὰ σταυροφορία ὑὕ- πὲρ τῆς ᾿Ελληνίδας; ποῦ εἶναι τὰ παραρτήματα τῆς ΕΓΕ; ποῦ εἶναι οἱ «φεμινίστριες», ποὺ ὅργωναν τὴν ἐπαρχία, γιὰ νὰ «ξυπνήσουν» τὶς ᾿Ελ- ληνίδες, Χάθηκαν ὅλα. Οὔτε ἴχνος τους δὲν ἔμεινε. Οἱ γυναῖκες-φεμινί- --