Σκονάκια (γιὰ ἐξεταστὲς καὶ ἐξεταζόμενους) Ὕστερα ἀπὸ μιὰ πολὺ γόνιμη σχολικὴ χρονιά, φαντάζομαι ὅτι οἱ μαθητὲς θὰ προσέλθουν στὶς προσεχεῖς ἐξετάσεις σωστὰ «σαϊΐνια». ᾿Αφοῦ ἐντρύφησαν γιὰ λίγο στὴν θεωρία, μὲ τὴν τεράστια πρακτικὴ πεῖρα ποὺ διαθέτουν θὰ µπορέσουν νὰ ᾱ- νταποκριθοῦν ἀπόλυτα στὶς φοβερὲς ἀπαιτήσεις τῶν ἀπολυτηρίων καὶ πτυχιακῶν τους διαγωνισμῶν. Ζήτημα πρῶτον λοιπόν: «᾿Η ἀνεύρεσις καὶ ἡ χρῆσις τῆς ἡρωΐνης». Ζήτημα δεύ- τερον: «Τὸ χασὶς ὡς ἐλαφρὸν ναρκωτικόν». Καὶ ζήτημα τρίτον: «Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς χημικῆς ἑνώσεως γνωστοῦ ἀναψυκτικοῦ μὲ ἀσπιρίνη». Φυσικὰ ἐδῶ δὲν χρειά- ζονται «σκονάκια», ἀφοῦ οἱ μελετηροὶ µαθητές, καί τινες τῶν διδασκόντων, τὰ ἔ- χουν «πάρει» ὅταν ἦταν σπίτι τους ἢ σὲ ὁποιονδήποτε, τέλος πάντων, πρόσφορο χῶρο. Αὐτὲς οἱ δύο προηγούμενες παράγραφοι θὰ μποροῦσαν νὰ ἦταν παρµένες ἀπὸ σενάριο ἀμερικάνικης κωμωδίας, ἂν δὲν ἦταν ζῶσα πραγµατικότης στὴν ὡραία µας χώρα, ποὺ ἀρκετὰ χρόνια τώρα γενικῶς βαδίζει κατὰ κρημνοῦ. Βέβαια, δὲν εἴχαμε προβλέψει ποτέ, ὅτι τὸ ἠθικὸν ὕψος τῶν ἐμπόρων ναρκωτικῶν θὰ τοὺς ἔφερνε µέχρι τὶς θύρες τῶν σχολείων. ᾿Αλλὰ γιατί ὄχι; Σ᾿ ἕνα γενικώτερο σύστημα κοινωνικῆς ξεχαρβάλωσης «παραβιάζουν ἀνοικτὲς θύρες»... Καὶ χτυπιοῦνται, κλαῖνε καὶ βρίζουν τὴν πολιτεία, ποὺ δὲν παίρνει µέτρα κατὰ τῶν ναρκωτικῶν, οἱ γονεῖς ποὺ τὰ παιδιά τους ἔγιναν χρῆστες. Καλέ, τί μᾶς λέτε! Καὶ ποῦ ἤσουνα, κυρά µου, ὅταν ὁ κανακάρης σου ζητοῦσε εἴκοσι χιλιάδες δραχ- μές γιὰ νὰ πάῃ μιὰ βόλτα, ᾿Η ἀκόμη τί ἔκανες, ὅταν ἡ κορούλα σου γύριζε στὸ σπί- τι στὶς τέσσερεις τὰ ξημερώματα «διασκεδάζοντας» μὲ ἄγνωστες «παρέες»; Τοὺς ἔ- δινες λεφτὰ γιὰ νὰ τοὺς ξεφορτωθῇς καὶ «ἔκανες τουμπεκί», γιὰ νὰ μὴ χάσῃς τὸ κουμκάν τῶν ἐννιὰ ἢ τὴν διασκέδαση στὸ σκυλάδικο. Γιατί, ποιὸς πατέρας ἢ ποιά μάνα μιλᾶνε τὴν σήμερον ἡμέρα στὰ παιδιά τους γιὰ ὁτιδήποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τρό- πους γιὰ νὰ τὰ κονοµήσουν, κι ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα ὅ,τι βρέξει ἂς κατεβάσῃ... ᾿Απὸ τὴν ἄλλη ἔχεις καὶ κάτι κουλτουριάρηδες (καθηγητὲς πανεπιστημίων, ψυ- χολόγους, κοινωνιολόγους), ποὺ τὸ παίζουν καὶ προοδευτικοί, τρομάρα τους, νὰ σοῦ μιλᾶνε γιὰ τὴν διάκριση τῶν ναρκωτικῶν σὲ σκληρὰ καὶ μαλακά. Καὶ ὅτι τάχα τὰ μαλακὰ δὲν βλάπτουν... Καὶ ἐρωτῶ τοὺς ἀγαθοὺς (ἐδῶ ὁ ἀναγνώστης βάζει, ἂν θέ- λει, τὴν λέξη ποὺ χρησιμοποιοῦν ἐσχάτως οἱ Νεοέλληνες μεταξύ τους ὡς κλητικὴ προσφώνηση) αὐτοὺς ἐπιστήμονες, ἂν ξέρουν τί λένε ἢ τὸ ἄδειο τους κεφάλι θέλει σπάσιµο, ἀφοῦ τέτοια φαιὰ διαφήμιση θανάτου δὲν ἔχει ἕαναγίνει. Ἔτσι δὲν εἶναι καθόλου παράξενο ποὺ φτάσαμε νὰ μαζεύουμε τὶς χρησιμοποιη- μένες σύριγγες ἀπὸ τὰ σχολεῖα μὲ τὴν δωδεκάδα καὶ νὰ ξεμαστουριάζουμε κάποιους ἐκπαιδευτικούς, οἱ ὁποῖοι καὶ ἀποτελοῦν φυσικὰ λαμπρὸ παράδειγµα γιὰ τὸν µαθη- τή τους' τὸν αὐριανὸ χρήστη. Πάντως τὸ ἐρώτημα παραμένει βασανιστικό: Θέλει, πράγματι, ἡ ᾿Εξ-ουσία νὰ ᾱ- παλλάξῃ τὸν κόσµο ἀπ᾽ αὐτὴ τὴν μάστιγα; ᾿Η μήπως ἐφαρμόζει τὴ λογικὴ ὅτι ἄλ- λοι μὲ τὴν μπάλλα, ἄλλοι μὲ τὴν καψούρα καὶ τὸ σκυλάδικο, μερικοὶ στὴν πρέζα καὶ οἱ ὑπόλοιποι ἀλλοτριωμένοι ἀπὸ τὴν βιοσυντήρηση --- τελικὰ ὅλος ὁ λαὸς --- ἀπασχολοῦνται καὶ δὲν σκέφτονται. Κι ἔτσι δὲν κινδυνεύει τὸ διεθνὲς σύστημα: οὔ- τε, φυσικά, αὐτοὶ ἐδῶ ποὺ διαφεντεύουν τὴν μοῖρα μας κι οἱ ἑκάστοτε διεθνεῖς το- ποτηρητές τους. Γιῶργος Πετρόπουλος