Δυναμικὴ ἐκποίησις Καὶ µόνον τὸ γεγονὸς ὅτι μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ ζοῦμε, εἶναι παρήγορον. Παρ’ ὅλα αὐτὰ ἔχουμε καὶ δικαιώµατα, ὅπως λ.χ. νὰ διεκδικοῦμε κατ᾽ ἔθιμον ἀνὰ τετραετίαν τὴν ἐνταῦθα τέλεσιν τῶν ᾿Ολυμπιακῶν ἀγώνων. 'Ωσαύτως δὲν ἠμφεσβήτησαν µέ- χρι αὐτὴν τὴν στιγμὴν τοὐλάχιστον ἐπισήμως τὰ ἐθνικά µας δικαιώµατα ἐπὶ τοῦ βράχου τῆς ᾿ Ακροπόλεως καὶ τοῦ ναοῦ τῆς ᾿Αφαίας. Πάντως τὰ ἀνάκτορα τῆς Φαιστοῦ «παίζονται» μεταξὺ ἡμῶν καὶ τῶν κ.κ. Φοινίκων. Ὃ λόγος, φυσικά, εἶναι γιὰ τὴν «Δύναμη», ἡ ὁποία μᾶς ἔκανε ὅλους ἐθνικὰ ὑπε- ῥρήφανους, ἀφοῦ καταδέχτηκε νὰ μᾶς ἐπιτρέψῃ τὴν ἀποστολὴν πολεμικοῦ µας πλοίου εἰς τὴν κρίσιν τοῦ Κόλπου. Βεβαίως ἡ ὑπερηφάνειά µας ἔγινεν ἀκόμη µεγα- λύτερη, ὅταν ἐπληροφορήθημεν τὸ ἐνδεχόμενον νὰ χρησιµοποιηθῇ ἡ Κρήτη ὡς ᾱ- ναπαυτήριον τῶν στρατευμάτων τῆς ᾿Ανατολικῆς Μεσογείου. ᾿Αντιλαμβάνεσθε, φαντάζομαι, τὸ μέγεθος τῆς ἐν γένει ἀναπτύξεως τῆς περιοχῆς ἀπὸ μίαν τοιαύτην εὐ- τυχῆ συγκυρία. Θὰ ἔχωμεν τὴν χαρὰ νὰ ὑποκαταστήσωμεν τὴν Καμπόσδη εἰς τὴν «ἀνάπαυσιν τοῦ πολεμιστοῦ». Ὅμως ἂς ἀφήσωμεν τὰ πολεμικά, διότι περισσότερον εἰς τὴν χώρα µας τὴν «Δύ- ναμη» ἐνδιαφέρει ἡ ἐκμετάλλευσις τῆς γῆς. Μὰ εἶναι δυνατὸν ἡ γῆ νὰ ἀνήκῃ εἰς τοὺς Ἕλληνας ἀγρότας; Ποῦ ἀκούστηκε αὐτό! Πρέπει νὰ ἀξιοποιηθῇ τάχιστα. Πρὸς τοῦτο καλὸν θὰ ἦτο νὰ πωληθοῦν γενικῶς τὰ νησιά’ μικρὰ καὶ μεγάλα. ἀκόμη καὶ οἱ βραχονησίδες. Γιὰ νὰ μποροῦν ἀνενόχλητοι οἱ διάφοροι ἀντιπρόσωποι τῆς «Δύναμης» νὰ κάνουν τὰ λουτρά τους τελείως ρτγίνό, ἐνῷ ἡμεῖς θὰ ἔχωμε τὴν ὑψί- στὴν τιμὴ νὰ τοὺς ὑπηρετοῦμε. ᾿Ασχέτως βέβαια ἂν καὶ τώρα δὲν κάνουμε ἄλλο τι. ΄Απλᾶ γίνεται πιὸ κομψὰ καὶ σεμνόπρεπα, ὑπὸ τὸν προσχηματικὸν τίτλον «τουρι- στικὴ ἀνάπτυξις» ἢ «παροχὴ τουριστικῶν ὑπηρεσιῶν». "Ας εἶναι! Δὲν πρέπει νὰ εἵμαστε καὶ ἀχάριστοι! ᾿Οσάκις τείναμε τὴν χεῖρα γιὰ ἐλεημοσύνη, ἀνακράζοντες «δῶστε καὶ σῶστε», ἐφάνησαν ἐξαιρετικὰ γαλαντόμοι οἱ διάφοροι ἀντιπρόσωποι τῆς «Δύναμης». Καὶ νὰ τὰ σχέδια Μάρσαλλ, καὶ νὰ τὰ ἀ- ναπτυξιακά προγράµµατα, καὶ νὰ τὰ Μ.Ο.Π. Καὶ τί ἐξήτησαν γιὰ ἀντάλλαγμα; Σχε- δὸν τίποτε. Λίγο νὰ παραιτηθοῦμε ἀπὸ τὴν Κύπρο, λίγο νὰ δεχθοῦμε ὅτι «μπορεῖ, βρὲ ἀδελφέ, νὰ εἴμαστε Σουμέριοι ἢ καὶ Φοίνικες»: ἄντε καὶ ὅτι δανειστήκαμε τὸ ἀλφάβητό μας. Πράγματα, δηλαδή, τελείως θεωρητικὰ καὶ χωρὶς καμμιὰ πρακτικὴ σημασία. ᾿Ενῷ τὸ χρῆμα πίπτει σπαρταριστὸν καὶ ταΐζει κατὰ μῆνα τὸ ἡμέτερον κηφηναριό. Εὐτυχῶς ἡ ἐθνικῶς ὑπερήφανη ἐνδοτικότης τῶν πάσης φύσεως Κυβερνήσεών μας ἐδημιούργησε τὴν ᾿Ελλάδα τοῦ αὔριο! Τὴν ᾿Ελλάδα, ἡ ὁποία λίαν ἐνωρὶς συνέ- λαβε τὰ μηνύματα τῶν καιρῶν καὶ ἔσπευσε νὰ δηλώσῃ πίστη καὶ ὑποταγὴ στὰ μεγά- λα ἐπερχόμενα ἰδανικά. “Ομοιομορφία σκέψεως θέλει ἡ «Δύναμη»; ᾿Εμεῖς δὲν σκε- πτόμεθα καθόλου ἀφ᾽ ἑαυτῶν! Χαμηλῆς στάθμης πολίτας ἐπιθυμεῖ τὸ «κέντρον»; Εἰς τὴν ἐξαχρείωσιν φτάσαμε ἐμεῖς! ᾿Εφρόντισαν γι᾿ αὐτὸ οἱ κατὰ καιροὺς «σωτῆ- ρεςλ». Ὅχι! ᾿Ακόμη μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ ζοῦμε καί, τὸ σπουδαιότερο, νὰ γράφουμε. Ἔ- στω κι αὐτὰ τὰ «Κουτσοελληνικούλια», ὅπως τὰ καταντήσαµε. ᾿Αν καὶ γνωρίζω ὅτι εἶναι κι αὐτὸ ὀδυνηρὸν γιὰ τὴν «Δύναμη» καὶ τοὺς πάτρωνές της. Σιγᾶ-σιγᾶ, παιδιά! Κόψε σήµερα τὴν «βαρεῖα», κόψε αὔριο τὴν «ψιλή». θὰ φτάσουμε καὶ στὸ «Λατινι- κὀ ἄλφάβητο». Καὶ ποῦ ξέρεις; "Αν τὸ αντίτιμο εἶναι ἱκανοποιητικόν, μπορεῖ καὶ νὰ υἱοθετήσουμε τὸ Φοινικικὸ ἢ νὰ παραδεχτοῦμε ὅτι εἴμαστε. ἐπὶ τέλους, «Χανα- αναῖου» ἢἤ Σουμέριοι... Γιῶργος Πετρόπουλος