.-"χ ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ ᾽Αντίο Ρωσία; Κάποτε ἦταν µία αὐτοκρατορία, ποὺ τὴν ἔλεγαν Ρωσία. Κάποτε τὸ ρωσικὸ κράτος διεκδικοῦσε τὴν παγκόσμια κυριαρχία’ καὶ τώρα κατάντησε νὰ δέχεται νὰ τοῦ χαρίζη χρήματα ἡ "Ελλάς! Τὸν μεγάλον ὅμως ἐξευτελισμὸ τὸν ὑφίσταται ἐξ ἀνάγκης ἡ Ρωσία ἀπὸ τὴν Γερμανία, ἡ ὁποία ταῖζει τὴν νικήτρια Ρωσία. Τὸ Γερμανικὸ περιοδικὀ “᾿δίεγη᾽᾽ καὶ ραδιοτηλεοπτικοὶ σταθμοὶ τῆς Γερμανίας ὀργά- νωσαν τὴν κίνησι “ΗεΙ ΚιςςΙαπα” («Βοηθῆστε τὴν Ρωσία») καὶ μαζεύουν τρό- φιμα, τὰ ὁποῖα μὲ καραβάνια φορτηγῶν στέλλουν στὸ Σµόλενσκ, στὴν Μόσχα καὶ σ᾽ ἄλλες ρωσικὲς πόλεις, γιὰ νὰ ταΐσουν τοὺς πεινασμένους Ρώσους. Γιὰ νὰ συμβαίνουν αὐτὰ στὴν ἄλλοτε κραταιᾶ ΕΣΣΔ, καταλαβαίνετε τὶ γίνεται παρακά- τω. Τὰ κόκκαλα τοῦ Στᾶλιν θὰ τρίζουν. Ἵδρυσε μὲ ὅλα τὰ µέσα µία ὑπερδύναμι καὶ οἱ ἀνάξιοι διάδοχοί του τὴν διέλυσαν καί, τὸ χειρότερο, τὴν ταπείνωσαν. Ὅμως ὑπάρχει ὁ φόβος, μήπως κάποιος Ρῶσος στρατάρχης ἐπέμβη. ”Αλλως τε ὁ παραιτηθεὶς Ρῶσος ὑπουργὸς ἐξωτερικῶν Σεβαρτνάντζε προειδοποίησε, ὅτι προβλέπει δικτατορία. Φυσικὰ οἱ ᾽Αμερικανοὶ ἀνησυχοῦν, μήπως κηρυχθῆ δι- κτατορία στὴ Ρωσία, ποὺ θὰ ἀπειλήση πόλεμο. Καὶ γι᾿ αὐτὸ συγκεντρώνουν στρατεύματα καὶ τρομακτικὴ δύναμη πυρὸς στὸ νότο τῆς Ρωσίας, κι᾿ ὄχι γιὰ τὸν ᾿Εμίρη τοῦ Κουβέιτ. Γι᾿ αὐτὸ ἐνισχύεται ἡ Τουρκία καὶ γι᾿ αὐτὸ ἐπειγόντως ἓ- νώθηκε ἡ Γερμανία, ὥστε νὰ δημιουργηθῆ διὰ πᾶν ἐνδεχόμενον ἕνας νοτιοδυτι- κὸς κλοιὸς ἀποκλεισμοῦ τῆς Ρωσίας. Ἴδωμεν τὶ θὰ φέρη τὸ 199]. Πάντως ἐπειδὴ ἡ ἀπελπισία εἶναι κακὸς σύμβουλος, ἡ καπιταλιστικὴ Δύσι τροφοδοτεῖ τὴν πρώην κομμουνιστικἡ Ρωσία, πρᾶγμα ποὺ ποτέ δὲν φανταζότανε ὁ Μάρξ, ὁ "Ἔνγκελς καὶ ὁ Λένιν. ᾿Ερρῖκος Σλῆμαν (1622-1590) Μεγάλες ἐκδηλώσεις πρὸς τιμὴν τοῦ "Ερρίκου Σλῆμαν γίνονται στὸ Βερολῖ- νο ἐπ᾿ εὐκαιρία τῶν 100 χρόνων ἀπὸ τοῦ θανάτου τοῦ ἐπιφανοῦς ἀρχαιολόγου, ποὺ τόσα προσέφερε στὸν ᾿Ελληνισμό. Μεταξὺ τῶν ἐκδηλώσεων εἶναι καὶ ἡ πα- ρουσίασι εὑρημάτων στὸ Μουσεῖο τοῦ Βερολίνου ὑπὸ μορφὴν ἐκθέσεως, μὲ τὸν τίτλο «Τροία-Μυκῆνες-Τίρυνς». Τὴν 9-Ι-90 ἡ κρατικὴ τηλεόρασι (ΕΤ) ἔδειξε μερικὰ εὑρήματα τοῦ Σλῆμαν, ποὺ ἐκτίθενται «στὶς ἀνήλιες αἴθουσες τοῦ Μουσείου τοῦ Βερολίνου», ὅπως σχο- λίασε ὁ ἐκφωνητὴς (ὁ ὁποῖος φυσικὰ ἀγνοεῖ ὅτι τὸ ᾿Ελληνικὸ κράτος ἀρνήθηκε νὰ δώση στὸν Σλῆμαν οἰκόπεδο γιὰ νὰ γτίση εἰδικὸ μουσεῖο). ᾿Αργότερα τὸ νεοελληνικὸ κράτος πῆρε τὴν οἰκία τοῦ Σλῆμαν, στὴν ὁδὸ Πανεπιστηµίου, τὸ «᾽Ιλίου Μέλαθρον», γιὰ νὰ στεγάση τὸ ἄστεγο ᾿Ανώτατον Δικαστήριό του, τὸν ἼΑρειο Πάγο. Ὃ τότε ὑπουργὸς ᾿Εσωτερικῶν Βαλασσό- πουλος εἶπε: «ὁ κύριος Σλῆμαν νὰ πάρη τὰ τσουµπλέκια του καὶ νὰ φύγη». Τὰ «τσουμπλέκια» ἦταν οἱ θησαυροὶ τῆς Τροίας, τοὺς ὁποίους ὁ Σλῆμαν δώρησε στὸ Βερολῖνο. ᾿Ανεκηρύχθη ἐπίτιμος δημότης, ἐπαρασημοφορήθη κ.τ.λ. Κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μὲ ἐντολὴ τοῦ Χίτλερ οἱ θησαυροὶ τῆς Τροίας ἐτάφησαν σ᾽ ἕνα δάσος τῆς Πρωσσίας, ὅπου τοὺς ἀνεῦραν οἱ Ρῶσοι